پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى گروه بازرگانان! شما عهده دار چيزى شده ايد كه امّت هاى گذشته بر اثر آن، به هلاكت افتادند: پيمانه و ترازو.

مسند ابن حنبلـ به نقل از عُقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا فرمود: «هر گاه ديدى كه خداوند، بهره دنيا را به بنده اى عطا مى فرمايد تا به گناهانى كه مى خواهد، بپردازد، اين جز پلّه پلّه فرو افتادنش نيست». سپس پيامبر خدا اين آيه را تلاوت فرمود: «پس چون آنچه را بِدان پند داده شدند، فراموش كردند، درهاى همه چيز را بر آنان گشوديم و چون بدانچه داده شدند، شادمان گشتند، ناگهان گرفتيمشان. پس همان دم، نوميد شدند» .

نزهة الناظرـ از امام حسين عليه السلام ـ: خدايا! مرا با احسان، به تدريج، گرفتار [بدفرجامى]مساز و با بلا، تأديبم مكن.

تُحَفُ العُقولـ از امام حسين عليه السلام ـ: استدراج خداى سبحان براى بنده اش، يعنى سرازير كردن نعمت بر او و سلب سپاس گزارى از وى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من بر امّتم از چيزى جز سستىِ يقين نمى ترسم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى گروه بازرگانان! شما عهده دار چيزى شده ايد كه امّت هاى گذشته بر اثر آن، به هلاكت افتادند: پيمانه و ترازو.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا فرمود: «به زودى، امّت من به درد امّت ها گرفتار خواهند شد». گفتند: اى پيامبر خدا! درد امّت ها چه دردى است؟ فرمود: «كفران نعمت و سرمستى از نعمت ها و تفاخر به بيشتر داشتن و فزون خواهى در دنيا و كينه توزى و حسدورزى نسبت به يكديگر، تا جايى كه سركشى سر بر دارد».

مسند ابن حنبلـ به نقل از عُقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا فرمود: «هر گاه ديدى كه خداوند، بهره دنيا را به بنده اى عطا مى فرمايد تا به گناهانى كه مى خواهد، بپردازد، اين جز پلّه پلّه فرو افتادنش نيست». سپس پيامبر خدا اين آيه را تلاوت فرمود: «پس چون آنچه را بِدان پند داده شدند، فراموش كردند، درهاى همه چيز را بر آنان گشوديم و چون بدانچه داده شدند، شادمان گشتند، ناگهان گرفتيمشان. پس همان دم، نوميد شدند» .

مسند ابن حنبلـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا فرمود: «هر گاه ديدى كه خداوند، بهره دنيا را به بنده اى عطا مى فرمايد تا به گناهانى كه مى خواهد، بپردازد، اين جز پلّه پلّه فرو افتادنش نيست». سپس پيامبر خدا اين آيه را تلاوت فرمود: «پس چون آنچه را بدان پند داده شدند، فراموش كردند، درهاى همه چيز را به روى آنان گشوديم و چون بدانچه داده شدند، شادمان گشتند، ناگهان گرفتيمشان. پس همان دم، نوميد شدند» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه ديدى خداوند عز و جل به بندگان با آن كه وى را نافرمانى مى كنند، هر چه مى خواهند، عطا مى كند، اين، پلّه پلّه فرو افكندنشان از جانب خداست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون ديدى كه خداوند عز و جل به بندگان هر چه دوست دارند، عطا مى كند، حال آن كه ايشان چنان اند كه او ناخشنود است، پس بدانند كه پلّه پلّه سقوط مى كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه ديدى خداوند در عين نافرمانى [بندگان، به ايشان]عطا مى كند، اين، پلّه پلّه فرو افكندنِ ايشان است.

امام على عليه السلام:اى مردم! همان گونه كه خداوندشما را از سختى و عذاب ترسان مى بيند بايد از نعمت نيز هراسان ببيند؛ زيرا هر كه دَرِ نعمت به رويش گشوده شود و آن را مهلت خداوندى نداند از پيشامدى ترسناك خود را ايمن پنداشته است و هركس به تنگدستى گرفتار آيد و آن را آزمايشى [الهى] نداند، پاداشى را كه در انتظار اوست از دست داده است.

امام حسين عليه السلام:استدراج و مهلت دهى خداوند سبحان به بنده اش اين است كه به او نعمت هاى فراوان دهد و توفيق شكرگزارى را از وى بگيرد.

امام على عليه السلام:هرگاه ديدى خداوند سبحان پياپى بر تو بلا نازل مى كند هر آينه تو را بيدار باش داده است. و چون ديدى خداوند سبحان، با وجود آن كه گناه مى كنى، پياپى به تو نعمت مى دهد، اين، براى غافلگير كردن [و به دام انداختن]توست.

امام على عليه السلام:اى مردم! همان گونه كه خداوند شما را از سختى و عذاب ترسان مى بيند بايد از نعمت نيز هراسان ببيند؛ زيرا هر كه دَرِ نعمت به رويش گشوده شود و آن را مهلت خداوندى نداند از پيشامدى ترسناك خود را ايمن پنداشته است و هر كس به تنگدستى گرفتار آيد و آن را آزمايشى [الهى] نداند، پاداشى را كه در انتظار اوست از دست داده است.

امام حسين عليه السلام:استدراج و مهلت دهى خداوند سبحان به بنده اش اين است كه به او نعمت هاى فراوان دهد و توفيق شكرگزارى را از وى بگيرد.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به فردى كه عرض كرد: از خداوند مسألت كردم كه به من مال و فرزند و خانه اى روزى كند و روزيم فرمود و اينك مى ترسم كه اينها از باب استدراج و مهلت دهى باشد ـفرمود: به خدا سوگند كه اگر با حمد و سپاس همراه باشد، چنين نخواهد بود.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «سنستدرجهم من حيث لا يعلمون» ـفرمود: استدراج اين است كه بنده گناه كند و با اين حال خداوند باز به او نعمت دهد، تا آن نعمت او را از استغفار از آن گناه باز دارد.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از معناى استدراج ـفرمود: معنايش اين است كه بنده گناه كند و خداوند به او مهلت دهد و با وجود گناه باز به او نعمت دهد تا اين نعمت او را از طلب آمرزش براى آن گناه باز دارد. چنين شخصى بى آن كه بفهمد تدريجاً به خشم و عذاب خدا نزديك شده است.