آنان كه خدا دوستشان دارد

مسند ابن حنبل ـ به نقل از مطرف بن عبداللّه‏ بن شخّير ـ: حديثى از ابوذر برايم نقل كرده بودند و من دوست داشتم او را ببينم. پس چون او را ديدم، به او گفتم: اى ابوذر! از تو حديثى برايم نقل كرده‏اند كه دوست داشتم تو را ببينم و درباره آن از تو بپرسم. ابوذر گفت: «اينك ديدى. پس بپرس». گفتم: شنيده‏ام كه مى‏گويى: پيامبر خدا فرمود: خداوند عز و جل، سه تن را دوست دارد و سه تن را دشمن مى‏دارد؟ گفت: «آرى، گمان ندارم كه به دوستم محمد صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهدروغ مى‏بندم»، و اين جمله را سه بار تكرار كرد. گفتم: آن سه تن كه خداوند دوستشان دارد، كيان‏اند؟ گفت: «مردى كه در راه خدا مى‏جنگد. پس براى جهاد و به انتظار پاداشِ خدا، با دشمن روياروى مى‏شود و پيكار مى‏كند تا كشته شود. شما نيز در كتاب خداوند عز و

الزهد ابن مبارك ـ به نقل از فضالة بن عبيد ـ : داوود عليه‏السلاماز پروردگارش عز و جلپرسيد:. پروردگارا! مرا از محبوب‏ترين بندگانت باخبر ساز. فرمود: «قدرتمندى كه به مردم رحم مى‏كند و چنان براى مردم داورى مى‏كند كه براى خودش داورى مى‏كند؛ و كسى كه خداوند به او مالى بخشيده است. پس او در جهت رضايت خداوند و در راه فرمانبرىِ خداوند عز و جل، از آن خرج مى‏كند؛ و كسى كه جوانى و نيرويش را در راه فرمانبرى از خداوند عز و جل صرف مى‏كند؛ و كسى كه به دليل علاقه‏اش به مسجد همواره دلش آن جا است؛ و مردى كه زنى زيبا را ببيند كه خود را در اختيارش گذاشته است، امّا از ترس خدا او را واگذارد؛ و كسى كه هرجا باشد، مى‏داند خدا با اوست. اينان، دل‏هايشان پاك، و كسب و كارشان پاكيزه است و با جلال من يكديگر را دوست

إرشاد القلوب: از امير مؤمنان منقول است كه پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله از پروردگارش در شب معراج پرسيد: پروردگارا! كدام يك از اعمال، برتر است؟ خداوند متعال فرمود: «هيچ چيز نزدم برتر از توكّل به من و خشنودى به قسمت من نيست. اى محمّد! دوستى‏ام براى آنان‏كه به خاطر من يكديگر را دوست مى‏دارند، ثابت است؛ و دوستى‏ام براى آنان كه به خاطر من به يكديگر مهر مى‏ورزند، ثابت است؛ و دوستى‏ام براى آنان كه به خاطر من به يكديگر مى‏پيوندند، ثابت است؛ و دوستى‏ام براى توكّل كنندگان بر من، ثابت است. براى دوستى‏ام، نه نشان [ثابت]و اندازه‏اى است، و نه فرجام و نهايتى. هرگاه برايشان نشانى بردارم، نشانى ديگر بگذارم. آنان هستند كه به [خاطر]نگاه من به آفريدگانم، به آنها مى‏نگرند و نيازهايشان را نزد خلق نمى‏برند؛

امام على عليه‏السلام: مردى نزد پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله آمد و گفت: به من كارى بياموز كه با انجام دادنش، خداوند مرا دوست بدارد، آفريدگان نيز دوستم بدارند، خداوند دارايى‏ام را بيفزايد، تندرستم گرداند، عمرم را طولانى كند و مرا با تو محشور سازد. حضرت فرمود: «اينها شش صفت است كه نيازمند شش صفت ديگر است: هرگاه خواستى خداوند دوستت بدارد، از او بترس و تقواى او را پيشه كن؛ و هرگاه خواستى آفريدگان دوستت بدارند، به آنان نيكى كن و آنچه را در دست دارند، رها كن؛ و هرگاه خواستى خداوند دارايى‏ات را بيفزايد، زكات بپرداز؛ و هرگاه خواستى خداوند تندرستت گرداند، بسيار صدقه بده؛ و هرگاه خواستى خداوند عمرت را طولانى كند، به ديدار خويشاوندانت برو؛ و هرگاه خواستى خداوند تو را با من محشور سازد، در برابر خداى