كاملان در خدا دوستى

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بارالها! دوستى‏ات را محبوب‏ترين چيزها برايم قرار ده، ترس از خودت را ترس‏آورترين چيزها نزدم قرار ده و با شوق ديدارت، نيازهاى دنيايى را از من بِبُر.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بارالها! دوستى تو و دوستى آن كه دوستت دارد و كردارى را كه مرا به دوستى‏ات مى‏رساند، از تو درخواست مى‏كنم. بارالها! دوستى خودت را نزد من محبوب‏تر از خودم، خانواده‏ام و آب خنك، قرار ده.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اى مردم! كهن‏سال گشته‏ام، استخوانم سست شده، پيكرم فرو ريخته است و به من خبر مردنم را داده‏اند و مرگم نزديك شده و شوق ديدار پروردگارم در من، شديد شده است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل، نور چشمم را در نماز قرار داده است و همان گونه كه غذا را محبوب شخص گرسنه و آب را محبوب تشنه قرار داده، نماز را محبوبم ساخته است؛ حال آن كه هرگاه شخص گرسنه غذا بخورد، سير مى‏شود و هرگاه آب بنوشد، سيراب مى‏گردد؛ امّا من از نماز، سير نمى‏شوم.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: شريعت، گفته‏هاى من است و طريقت، كرده‏هايم ۳ و حقيقت، احوالم و معرفت، سرمايه‏ام و عقل، اساس دينم و دوستى، بنيادم و شوق، مركبم.

امام على عليه‏السلام ـ در نيايشش ـ : بارالها! به عزّت و جلالت سوگند كه چنان تو را دوست دارم كه شيرينى آن، در دلم استوار گشته است. هرگز جان‏هاى كسانى كه تو را به يگانگى مى‏پرستند، به اين باور نمى‏رسند كه تو دوستانت را دشمن مى‏دارى.

امام على عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : بارالها! پروردگارا! سرور و مولاى من! از چه چيز به تو شكايت برم و براى كدام‏يك از آنها بمويم و بگريم؟ براى عذاب دردناك و سختى آن؟ يا براى طولانى بودن كيفر (مجازات) و مدّت آن؟ پس اگر مرا براى كيفرها در كنار دشمنانت بگذارى و مرا با كيفرديدگانت گِردآورى و ميان من و اوليا و دوستانت جدايى بيندازى ـ اى اله و سرور و مولا و پروردگارم! ـ، گيرم كه بر عذابت صبر كردم؛ چگونه بر فراقت صبر كنم؟!

امام حسين عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : اين تويى كه اغيار را از دل‏هاى دوستانت زدودى تا آن كه جز تو را دوست نداشتند. آن كه تو را از دست داد، چه به دست آورد؟ و آن كه تو را يافت، چه از دست داد؟ آن كه جز تو را به جاى تو پذيرفت، زيان كرد.

امام حسين عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : چشمى كه تو را نگران خود نبيند، كور باد! تجارت بنده‏اى كه برايش از دوستى‏ات بهره‏اى قرار نداده‏اى، زيانبار باد!

امام سجّاد عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : بارالها! سرورا! چشم‏ها آرام گرفت، ستاره‏ها فرو رفت، جنبش پرندگان در آشيانه‏ها و ماهى‏ها در درياها آرام گرفت، و تو دادگرى هستى كه ستم نمى‏كند و عادلى هستى كه [از حق،]منحرف نمى‏شود و پايدارى هستى كه زائل نمى‏شود. پادشاهان، درهاى خود را بسته‏اند و نگهبانان، برگِرد آنها در گردش‏اند؛ امّا درِ [رحمت] تو ـ اى سرورم! ـ براى آن كه بخوانَدَت، گشوده است. هر دوستى، با محبوبش خلوت كرده است و تو محبوب منى!

امام سجاد عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : بارالها! اگر مرا به زنجير كشى و عطاى خود را در ميان شاهدان از من بازدارى،. اميدم را از تو نخواهم بُريد و چهره‏ام را كه به گذشتت اميدوار است، از تو نخواهم گرداند و محبّتت از قلبم بيرون نخواهد رفت.

امام سجّاد عليه‏السلام ـ در زيارت امين‏اللّه‏ ـ : بارالها! دل‏هاى خاشعان، شيفته توست و راه‏ها براى راغبان به تو، هموار است.

امام سجّاد عليه‏السلام ـ در نيايشش ـ : سرورا! تو راهنماى كسى هستى كه بى راهنما شده و اميد كسى هستى كه اميدش نااميد گشته است. پس اگر گناهانم ميان دعايم و اجابت تو حايل شده است، كرم تو ميان من و بخششت حايل نشده است. تو آن را كه هدايت كرده‏اى، گمراه نمى‏سازى و آن را كه با او دوستى كرده‏اى، خوار نمى‏كنى. آن كه بى نيازش ساخته‏اى، درويش نمى‏شود و آن كه شوربختش كرده‏اى، نيك‏بخت نمى‏شود. سوگند به عزتّت كه چنان دوستت مى‏دارم كه شيرينى آن، در قلبم جايگير شده و جانم به مژده آن، انس گرفته است. از داورى‏هاى عادلانه تو محال است كه اسباب رحمت خويش را بر گره‏زنندگان رشته محبّت خودت ببندى.

امام سجّاد عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : اى اِله و سرورم! به عزّت و جلالت سوگند، اگر مرا با گناهانم بازخواست كنى، تو را به بخششت بازخواست خواهم كرد و اگر مرا به پستى‏ام بازخواست كنى، تو را به كرامتت بازخواست خواهم كرد و اگر مرا به دوزخ درآورى، دوزخيان را از دوستى‏ام نسبت به تو با خبر خواهم ساخت.

الكافى ـ به نقل از محمّد بن ابى حمزه، از پدرش ـ : امام سجاد عليه‏السلامرا شبانه در درگاه كعبه ديدم كه نماز مى‏خواند و قيامش چنان طولانى مى‏شد كه گاه، برپاى راستش تكيه مى‏كرد و گاه، بر پاى چپش. سپس شنيدم با صدايى كه گويى گريسته است، مى‏گويد: «سرورم! آيا مرا با آن كه محبتّت در قلبم است، عذاب مى‏دهى؟ هان! به عزّتت سوگند كه اگر چنين كنى، مرا با مردمى گرد آورده‏اى كه مدّت‏هاى بسيار، در راه تو با آنان دشمنى كرده‏ام».

امام صادق عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : بارالها! صداها فرو نشست و جنبش‏ها آرام گرفت و هر دوستى، با محبوب خود خلوت كرد. من نيز با تو خلوت كرده‏ام. تو محبوب منى. پس [تحفه] خلوت امشب مرا با خود، رهايى از دوزخْ قرار ده.

امام صادق عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : بارالها! اى صاحب كرامت و جلال! قلبم را از دوستى تو، ترس از تو، تصديق تو و ايمان به تو، هراس از تو و اشتياق به خودت سرشار كن. بارالها! ديدارت را محبوبم ساز و برايم در ديدارت، بهترين رحمت و بركت را قرار ده.

امام صادق عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : سرورم! من گرسنه دوستى توام و سير نمى‏شوم. من تشنه دوستى توام و سيراب نمى‏شوم. آه، چه اشتياقى دارم به آن كه مرا مى‏بيند و من او را نمى‏بينم! اى محبوبِ آن كه او را دوست بدارد! اى روشنى چشم آن كه به او پناه ببرد و يكسره به او بپيوندد! تو تنهايى و بى‏كسىِ مرا در ميان آدميزادگان مى‏بينى. پس بر محمد و آل محمد، درود بفرست و مرا بيامرز و وحشتم را به اُنس بدل كن و به تنهايى و غربتم، رحم نما.

امام هادى عليه‏السلام ـ در زيارت جامعه براى همه امامان عليهم‏السلام ـ : سلام بر دعوتگران به سوى خدا و راهنمايان به سوى خشنودى خدا! آنان كه در فرمان خدا استقرار يافته‏اند و در دوستى خدا، به كمال رسيده‏اند!