حدیث دربارهكاملان در خدا دوستى

الإمام الهادي عليه‏السلام ـ فِي الزِّيارَةِ الجامِعَةِ ـ : السَّلامُ عَلَى الدُّعاةِ إلَى اللّه‏ِ، وَالأَدِلاّءِ عَلى مَرضاةِ اللّه‏ِ، المُستَقِرّينَ في أمرِ اللّه‏ِ، وَالتّامّينَ في مَحَبَّةِ اللّه‏ِ ۱. ۲

امام هادى عليه‏السلام ـ در زيارت جامعه براى همه امامان عليهم‏السلام ـ : سلام بر دعوتگران به سوى خدا و راهنمايان به سوى خشنودى خدا! آنان كه در فرمان خدا استقرار يافته‏اند و در دوستى خدا، به كمال رسيده‏اند!

۱.في تهذيب الأحكام «حجّة اللّه‏» بدل «محبّة اللّه‏» وهو تصحيف والشاهد عليه مع المصادر الاُخرى: الطبعة الجديدة المحقّقة من تهذيب الأحكام: 6 / 108 وكذا لا يبعد كون «عمران» في العيون مُصَحّفا من «عبداللّه‏» إذ غير خفيّ أنّ الزيارة في المصادر الثلاثة واحدة.

۲.تهذيب الأحكام: 6 / 96 / 177، كتاب من لا يحضره الفقيه: 2 / 610 / 3213 كلاهما عن موسى بن عبداللّه‏ النخعي، عيون أخبار الرضا عليه‏السلام: 2 / 273 / 1 عن موسى بن عمران النخعي وفيه «أمر اللّه‏ ونهيه»، بحارالأنوار: 102 / 128 / 4.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بارالها! دوستى‏ات را محبوب‏ترين چيزها برايم قرار ده، ترس از خودت را ترس‏آورترين چيزها نزدم قرار ده و با شوق ديدارت، نيازهاى دنيايى را از من بِبُر.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بارالها! دوستى تو و دوستى آن كه دوستت دارد و كردارى را كه مرا به دوستى‏ات مى‏رساند، از تو درخواست مى‏كنم. بارالها! دوستى خودت را نزد من محبوب‏تر از خودم، خانواده‏ام و آب خنك، قرار ده.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اى مردم! كهن‏سال گشته‏ام، استخوانم سست شده، پيكرم فرو ريخته است و به من خبر مردنم را داده‏اند و مرگم نزديك شده و شوق ديدار پروردگارم در من، شديد شده است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل، نور چشمم را در نماز قرار داده است و همان گونه كه غذا را محبوب شخص گرسنه و آب را محبوب تشنه قرار داده، نماز را محبوبم ساخته است؛ حال آن كه هرگاه شخص گرسنه غذا بخورد، سير مى‏شود و هرگاه آب بنوشد، سيراب مى‏گردد؛ امّا من از نماز، سير نمى‏شوم.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: شريعت، گفته‏هاى من است و طريقت، كرده‏هايم در نسخه ديگرى: گفته‏هايم. و حقيقت، احوالم و معرفت، سرمايه‏ام و عقل، اساس دينم و دوستى، بنيادم و شوق، مركبم.

امام على عليه‏السلام ـ در نيايشش ـ : بارالها! به عزّت و جلالت سوگند كه چنان تو را دوست دارم كه شيرينى آن، در دلم استوار گشته است. هرگز جان‏هاى كسانى كه تو را به يگانگى مى‏پرستند، به اين باور نمى‏رسند كه تو دوستانت را دشمن مى‏دارى.

امام على عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : بارالها! پروردگارا! سرور و مولاى من! از چه چيز به تو شكايت برم و براى كدام‏يك از آنها بمويم و بگريم؟ براى عذاب دردناك و سختى آن؟ يا براى طولانى بودن كيفر (مجازات) و مدّت آن؟ پس اگر مرا براى كيفرها در كنار دشمنانت بگذارى و مرا با كيفرديدگانت گِردآورى و ميان من و اوليا و دوستانت جدايى بيندازى ـ اى اله و سرور و مولا و پروردگارم! ـ، گيرم كه بر عذابت صبر كردم؛ چگونه بر فراقت صبر كنم؟!

امام حسين عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : اين تويى كه اغيار را از دل‏هاى دوستانت زدودى تا آن كه جز تو را دوست نداشتند. آن كه تو را از دست داد، چه به دست آورد؟ و آن كه تو را يافت، چه از دست داد؟ آن كه جز تو را به جاى تو پذيرفت، زيان كرد.