حدیث دربارهعزّت نفس

المعجم الكبير عن محمّد بن الحسن:لَمّا نَزَلَ عُمَرُ بنُ سَعدٍ بِحُسَينٍ عليه السلام وأيقَنَ أنَّهُم قاتَلوهُ، قامَ ۱ في أصحابِهِ خَطيبا، فَحَمِدَ اللّهَ عز و جل وأثنى عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ: قَد نَزَلَ ما تَرَونَ مِنَ الأَمرِ، وإنَّ الدُّنيا تَغَيَّرَت وتَنَكَّرَت وأدبَرَ مَعروفُها، وَاستَمَرَّت حَتّى لَم يَبقَ مِنها إلّا كَصُبابَةِ الإِناءِ [و] ۲ إلّا خَسيسُ عَيشٍ كَالمَرعَى الوَبيلِ ۳، ألا تَرَونَ الحَقَّ لا يُعمَلُ بِهِ وَالباطِلَ لا يُتَناهى عَنهُ، لِيَرغَبِ المُؤمِنُ في لِقاءِ اللّهِ، وإنّي لا أرَى المَوتَ إلّا سَعادَةً، وَالحَياةَ مَعَ الظّالِمينَ إلّا بَرَما ۴. ۵
المعجم الكبيرـ به نقل از محمّد بن حسن ـ: هنگامى كه عمر بن سعد بر حسين عليه السلام فرود آمد و حسين عليه السلام يقين كرد كه با او مى جنگند، ميان يارانش به سخن ايستاد و پس از حمد و ثناى الهى، فرمود: «مى بينيد كه چه فرود آمده و دنيا، دگرگون و زشت گشته و نيكى آن، پشت كرده است و اين حالت، چنان ادامه يافته كه از آن، جز چكّه آب تهِ ظرف، و زندگى پستى چون چريدنى كوتاه، باقى نمانده است. آيا نمى بينيد كه به حق، عمل نمى شود و از باطل، جلوگيرى نمى شود؟ [در چنين وضعى] مؤمن بايد در راه حق، در اشتياق ديدار خدا (مرگ) باشد و همانا من، مرگ را، جز سعادت، و زندگى با ستمكاران را، جز ملالت نمى بينم» ۶.
۱.
في المصدر: «وقام»، والصواب ما أثبتناه كما في تاريخ دمشق.
۲.
ما بين المعقوفين أثبتناه من المصادر الاُخرى.
۳.
الوَبيلُ: الوخيم (الصحاح: ج 5 ص 1839 «وبل»).
۴.
بَرِمَ به يبرَمُ بَرَما: إذا سئمه وملّه (النهاية: ج 1 ص 121 «برم»).
۵.
المعجم الكبير: ج 3 ص 114 ح 2842
۶.
ر. ك: ج 5 ص 245 (بخش هفتم / فصل هفتم / سخنرانى امام عليه السلام در ذى حُسُم).

احادیث دیگر این موضوع

۸
الإرشاد:امام حسين عليه السلام حركت كرد و حُر نيز با يارانش با او حركت مى نمود. حُر به او گفت: اى حسين! من خدا را در باره خودت به يادت مى آورم (مواظب خودت باش) كه من، گواهى مى دهم اگر بجنگى، كشته مى شوى. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «آيا مرا از مرگ مى ترسانى؟ و آيا بيش از كُشتن من، كارى از شما بر مى آيد؟ من برايتان همان سخنى را مى گويم كه برادر اوس به پسر عمويش گفت، در حالى كه قصد يارى كردن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را داشت و پسر عمويش او را ترساند و گفت: كجا مى روى كه كشته خواهى شد؟ و او پاسخ داد: من، به زودى مى روم و مرگ براى جوان مرد، ننگ نيستهنگامى كه نيّت حق دارد و بر اسلام مى جنگد و جان خود را فداى مردان نيك نمودهو از بدى جدا گشته و با خطاكار، ستيزيده است. اگر زنده بمانم، پشيمان نمى شوم و اگر بميرم، سرزنش نمى شومدر خوارى تو همين بس كه زنده، ولى ذليل باشى». اين شعر، بويژه بيت آخر آن، به گونه هايى متفاوت، هر چند نزديك به هم، نقل شده است.