نشانه هاى گوناگون خدا در خلقت

امام على عليه السلام:مردمى از قبيله اَياد نزد پيامبر خدا آمدند. پيامبر صلى الله عليه و آله به ايشان فرمود: «واى بر شما! قُسّ بن ساعده چه شد؟». گفتند: اى پيامبر خدا! مُرد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «ديدار هيچ كس از مردم روزگار جاهلى نزد من محبوب تر از ديدار او نبود؛ چون در روزگار جوانى با عمويم ابو طالب در بازار بودم كه شنيدم در ميان مردمى كه گِردش بودند، مى گفت: اى مردم! من سال هايى را سپرى كرده ام. پس سخنم را گوش كنيد: من، آسمانى بنا شده، خورشيدى فروزان، ماهى تمام و ستارگانى در حركت مى بينم و نيز كوه هايى استوار، زمينى گسترده، شبى و روزى، و بارانى و زمستانى و تابستانى و گياهى مى بينم. همچنين مى بينم آن كه درگذشت، باز نگشت و نمى دانم كه خشنود شدند و ماندگار شدند يا ناراحت شدند و

امام صادق عليه السلامـ به مفضّل بن عمر ـ: اى مفضّل! نخستين نشانه و دليل بر آفريدگار ـ كه قداستش بزرگ باد ـ آمادگى اين جهان و هماهنگى اجزاى آن و نظم آن به شكل كنونى است. بى گمان، چون با انديشه ات در جهان تأمّل كنى و با خِردت در آن بنگرى، آن را مانند يك خانه ساخته شده مى بينى كه همه آنچه بندگانش بدان نياز دارند، در آن آماده شده است. پس آسمان، چون سقف برافراشته، و زمين، مانند فرش گسترده و ستارگان انبوه به سان چراغ ها و جواهرات مانند اندوخته ها، [در زمين]ذخيره شده است. و هر چيز در آن، براى كار خود، آماده شده و انسان، مانند مالك آن خانه است و همه امور به او وا نهاده شده و همه گونه هاى گياهان براى نيازهاى او مهيّا شده و انواع حيوانات در مصالح و منافع او به كار آمده است و در اين، دلالتى آشكار

امام صادق عليه السلامـ به مفضّل بن عمر ـ: اى مفضّل! نام اين جهان به زبان يونانى كنونى، «قوسموس» است كه به معناى «زينت» است و فيلسوفان و مدّعيان حكمت نيز آن را چنين مى نامند. آيا اين نام گذارى جز به اين خاطر است كه در آن، اندازه گيرى و نظم ديده اند، تا آن جا كه راضى نشده اند آن را اندازه گيرى و يا نظام بنامند؟ آن را زينت ناميدند تا اين نكته را بگويند كه دنيا ـ با وجود درستى و استوارى نظامش ـ، در نهايتِ زيبايى و ارزش است. اى مفضّل! من در شگفتم از گروهى كه علم پزشكى را خطا نمى شمُرَند، با آن كه مى بينند كه پزشك، خطا مى كند و به خطا در جهان حكم مى رانند، با آن كه خطايى در آن نمى بينند!. بلكه، در شگفتم از خُلق و خوى كسانى كه ادّعاى حكمت مى كنند و مواضع حكمت را در آفرينش ندانسته، زبان به

امام صادق عليه السلامـ خطاب به زنديقى كه از ايشان پرسيد: اى حكيم! به من بگو كه چرا كسى از آسمان به زمين نمى آيد و انسانى به آن جا صعود نمى كند و راه رسيدن و مسيرى به آن جا نيست؛ چه، اگر مردم هر از چند گاهى، يكى را مى ديدند كه بدان صعود مى كند يا از آن فرود مى آيد، اين، ربوبيت خدا را بهتر اثبات مى كرد و شك را بهتر مى زدود و يقين را قوى تر مى كرد و مردم، بهتر مى دانستند كه در آن بالا، مدبّرى هست كه بالارونده به آن جا صعود مى كند و از نزد او كسى فرود مى آيد؟! ـ: همه تدبيرهايى كه در زمين مى بينى، از آسمان فرود مى آيد و از آن جا پديدار مى شود. آيا نمى بينى كه خورشيد از آن جا طلوع مى كند و آن، نور روز است و قوام دنيا بدان؟ و اگر خورشيد حبس شود، همه زمينيان، سرگردان و هلاك مى شوند و ماه از آن جا