حدیث دربارهنشانه هاى گوناگون خدا در خلقت
عنه عليه السلامـ فيما نُسِبَ إلَيهِ أنَّهُ كانَ كَثيرا ما يَقولُ إِذا فَرَغَ مِن صَلاةِ اللَّيلِ ـ: أَشهَدُ أنَّ السَّماواتِ وَالأَرضَ وما بَينَهُما آياتٌ تَدُلُّ عَلَيكَ، وشواهِدُ تَشهَدُ بِما إِلَيهِ دَعَوتَ. كُلُّ ما يُؤَدّي عَنكَ الحُجَّةَ، ويَشهَدُ لَكَ بِالرُّبوبِيَّةِ، مَوسومٌ بِاثارِ نِعمَتِكَ ومَعالِمِ تَدبيرِكَ. عَلَوتَ بِها عَن خَلقِكَ، فَأَوصَلتَ إِلَى القُلوبِ مِن مَعرِفَتِكَ ما آنَسَها مِن وَحشَةِ الفِكرِ، وكَفاها رَجمَ الاِحتِجاجِ؛ فَهِيَ مَعَ مَعرِفَتِها بِكَ ووَلَهِها إِلَيكَ شاهِدَةٌ بِأَنَّك لا تَأخُذُكَ الأَوهامُ، ولا تُدرِكُكَ العُقولُ وَلاَ الأَبصارُ. ۱
امام على عليه السلامـ در سخنى منسوب به ايشان بسيار مى شد كه چون از نماز شب فارغ مى شد، مى گفت ـ: گواهى مى دهم كه آسمان ها و زمين و آنچه در ميان آن دوست، نشانه هايى است كه بر تو دلالت مى كند و شاهدهايى است كه بر آنچه فرا مى خوانى، شهادت مى دهد. هر چه كه حجّت تو را مى رساند و بر ربوبيت تو گواهى مى دهد، به آثار نعمت تو و نشانه هاى تدبيرت نشان دار شده است، با آنها از خَلقت فاصله گرفتى و از معرفت خود به دل ها چيزى رساندى كه مايه انس آنها در تنهايى تفكّرند و استدلال در همنشينى با آنها بس باشد كه دل با وجود شناختش و اشتياقش به تو، اين را شهادت مى دهد كه وهم ها به تو نمى رسند و خردها و ديده ها به تو دست نمى يابند.
۱.شرح نهج البلاغة: ج 20 ص 255 ح 1.