انديشيدن در حدوث عالم

امام على عليه السلام:. امّا احتجاج بر كسى كه حدوث [جهان] را انكار مى كند، افزون بر آنچه گذشت، اين است كه ما اين عالم در حركت را از نظر مدّت و موجودات خارجى و حركت ها و وجود و همه آنچه در آن است، متناهى و محدود مى بينيم و نيز آنچه را از ديد ما نهان است، نهايت دار مى يابيم؛ ولى عقل را متعلّق به بى نهايت مى يابيم و اگر چنين نبود، عقل، دليلى براى فرق نهادن ميان آن دو موجود (نهايت دار و بى نهايت) نمى يافت. و چاره اى نداريم كه اين موجود بى نهايت را معلوم و معقول و هميشگى و جاودان بدانيم و چنين ندانيم كه قوايش محدود، مورد تعلّق قدرت و تجزيه و بخش پذير است كه از اين ها نتيجه مى شود كه نهايت دار و بى نهايت مانند هم باشند. و چون اين براى ما ثابت شد، براى عقل هاى ما ثابت مى گردد كه بى نهايت، همان

الكافى:عبد الكريم بن ابى العوجاء از امام صادق عليه السلام پرسيد: دليل حدوث اجسام چيست؟ فرمود: «من چيزى كوچك يا بزرگ نيافتم، جز آن كه وقتى مانند آن به آن ضميمه شود، بزرگ تر مى گردد و اين، يعنى زوال حالت اوّل و انتقال [به حالتى ديگر] و اگر قديم بود، نبايد زايل و دگرگون مى شد، چون آنچه زوال مى يابد و دگرگون مى شود، ممكن است كه وجود يابد و [يا]از ميان برود. پس به وجود يافتن پس از نبودش، حدوث در آن راه مى يابد و ازليت و عدم، و حدوث و قدمت در يك شى ء جمع نمى شود». عبدالكريم گفت: بر فرض كه دو حالت و دو زمان داشتن به گونه اى كه گفتى اتّفاق بيفتد و بر حدوث اجسام، دلالت كند، امّا اگر اشيا بر همان كوچكى خود بمانند (با ضميمه كردن بزرگ تر نشوند)، چگونه بر حدوث آنها استدلال مى كنى؟ امام عليه السلام

التوحيدـ به نقل از هشام بن حكم ـ: ابو شاكر ديصانى بر امام صادق عليه السلامدرآمد و به ايشان گفت: تو يكى از ستارگان فروزان هستى، و پدرانت ماه هاى كامل و درخشان اند، و مادرانت خِردوَرزانى خوش خو، و سرشتت از باارزش ترين سرشت هاست، و چون عالمان ياد شوند، انگشت به سمت تو نشانه مى رود. پس اى درياى گسترده انبوه [علم]! چه دليلى بر حدوث عالم هست؟ امام صادق عليه السلام فرمود: «ما از نزديك ترين راه، آن را اثبات مى كنيم». ابو شاكر گفت: آن چيست؟ پس امام صادق عليه السلام تخم [پرنده اى]خواست و آن را بر كف دستش نهاد و سپس گفت: اين، قلعه اى گِرد و محكم است؛ ولى درون آن، پوستى نازك و نقره اى روان (سفيده) و طلايى مايع (زرده) قرار دارد. سپس از آن مانند طاووس بيرون مى آيد. آيا چيزى داخل آن شده است؟». ابو