يارى جستن از خداوند
11 حدیث
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن مُناجاتِهِ في شَهرِ شَعبانَ ـ: إِلهي وأَلحِقني بِنُورِ عِزِّكَ الأَبهَجِ؛ فَأَكونَ لَكَ عارِفا وعَن سِواكَ مُنحَرِفا، ومِنكَ خائِفا مُراقِبا، يا ذَا الجَلالِ وَالإِكرامِ. ۱
امام على عليه السلامـ در مناجات شعبانيه ـ: خدايا! مرا به نور عزّت شادمانه ات، ملحق كن تا به تو عارف شوم و از غير تو كناره گيرم و از تو بيمناك و مراقب باشم، اى صاحب شكوه و بزرگوارى!
۱.الإقبال: ج 3 ص 299، بحار الأنوار: ج 94 ص 99 ح 13 نقلاً عن الكتاب العتيق الغروي وفيه «أتحفني» بدل «ألحقني» وكلاهما عن ابن خالويه.
عنه عليه السلامـ مِن دُعاءٍ عَلَّمَهُ نَوفا البَكالِيَّ ـ: أسَأَ لُكَ بِاسمِكَ الَّذي ظَهَرتَ بِهِ لِخاصَّةِ أَولِيائِكَ، فَوَحَّدوكَ وعَرَفوكَ فَعَبَدوكَ بِحَقيقَتِكَ، أن تُعَرِّفَني نَفسَكَ لِأُقِرَّ لَكَ بِرُبوبِيَّتِكَ عَلى حَقيقَةِ الإِيمانِ بِكَ، ولا تَجعَلَني يا إِلهي مِمَّن يَعبُدُ الاِسمَ دونَ المَعنى، وَالحَظني بِلَحظَةٍ مِن لَحَظاتِكَ تُنَوِّرُ بِها قَلبي بِمَعرِفَتِكَ خاصَّةً ومَعرِفَةِ أَوليائِكَ، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ. ۱
امام على عليه السلامـ در بخشى از دعايى كه به نوف بِكالى آموخت ـ: از تو مى خواهم ـ به حقّ نامى كه براى دوستان ويژه ات آشكار كردى تا تو را يگانه دانستند و شناختند و به حقيقتت، بنده [ى تو]شدند ـ كه خود را به من بشناسانى تا با حقيقت ايمان به تو، نزد تو به ربوبيتت اقرار آورم. اى خداى من! مرا از كسانى قرار مده كه اسمِ بدون معنا را مى پرستند؛ و گوشه چشمى به ما كن تا دلمان را از معرفت ويژه ات و معرفت دوستانت، روشن كنى. همانا تو بر هر كار، توانايى.
۱.بحار الأنوار: ج 94 ص 96 ح 12 نقلاً عن الكتاب العتيق الغروي عن نوف البكالي.
الإمام الحسين عليه السلامـ مِن دُعائِهِ يَومَ عَرَفَةَ ـ: إِلهي تَرَدُّدي فِي الآثارِ يوجِبُ بُعدَ المَزارِ، فَاجمَعني عَلَيكَ بِخِدمَةٍ توصِلُني إِلَيكَ، كَيفَ يُستَدَلُّ عَلَيكَ بِما هُوَ في وُجودِهِ مُفتَقِرٌ إِلَيكَ؟ أيَكونُ لِغَيرِكَ مِنَ الظُّهورِ ما لَيسَ لَكَ حَتّى يَكونَ هُوَ المُظهِرُ لَكَ! مَتى غِبتَ حَتّى تَحتاجَ إِلى دَليلٍ يَدُلُّ عَلَيكَ!. وبِكَ أَستَدِلُّ عَلَيكَ، فَاهدِني بِنُورِكَ إِلَيكَ. ۱
امام حسين عليه السلامـ در بخشى از دعايش در روز عرفه ـ: خداى من! چرخش انديشه ام ميان آثار، موجب دورى ديدار است. پس به خدمتى وادارم كن كه مرا به تو برساند. چگونه چيزى كه در هستى اش به تو نياز دارد، بر تو دلالت كند؟ آيا غير تو، ظهورى دارد كه تو نداشته باشى تا آن، ظاهر كننده تو باشد؟! كى نهان شدى تا نيازمند دليلى باشى كه بر تو دلالت كند؟!. به خودت بر تو استدلال مى كنم. پس مرا با نورت به خود رهنمون شو.
۱.الإقبال (الطبعة الحجريّة): ص 348، بحار الأنوار: ج 98 ص 225.
الإمام زين العابدين عليه السلام:اللّهُمَّ اجعَلني مِنَ الَّذينَ جَدّوا في قَصدِكَ فَلَم يَنكِلوا، و سَلَكُوا الطَّريقَ إِلَيكَ فَلَم يَعدِلوا، وَاعتَمَدوا عَلَيكَ فِي الوُصولِ حَتّى وَصَلوا. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:خدايا! مرا از كسانى قرار ده كه از سرِ جِد، آهنگ تو كردند و باز نگشتند و راه به سوى تو را پيمودند و منحرف نشدند و براى رسيدن، بر تو اعتماد ورزيدند تا رسيدند.
۱.بحار الأنوار: ج 94 ص 156 ح 22 نقلاً عن أنيس العابدين.
عنه عليه السلام:اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وَاجعَلنا مِنَ الَّذينَ فَتَقتَ لَهُم رَتقَ عَظيمِ غَواشي جُفونِ حَدَقِ عُيونِ القُلوبِ، حَتّى نَظَروا إِلى تَدبيرِ حِكمَتِكَ، وشَواهِدِ حُجَجِ بَيِّناتِكَ، فَعرَفوكَ بِمَحصولِ فِطَنِ القُلوبِ، وأنتَ في غَوامِضِ سُتُراتِ حُجُبِ القُلوبِ.
فَسُبحانَكَ أيُّعَينٍ تَقومُ بِها نُصبَ نُورِكَ، أم تَرقَأُ إِلى نُورِ ضِياءِ قُدسِكَ، أو أيُّ فَهمٍ يَفهَمُ ما دونَ ذلِكَ إِلاَّ الأَبصارَ الَّتي كَشَفتَ عَنها حُجُبَ العَمِيَّةِ، فَرَقَت أَرواحُهُم عَلى أَجنِحَةِ المَلائِكَةِ، فَسَمّاهُم أَهلُ المَلَكوتِ زُوّارا، وأَسماهُم أَهلُ الجَبَروتِ عُمّارا، فَتَرَدَّدوا في مَصافِّ المُسَبِّحينَ، وتَعَلَّقوا بِحِجابِ القُدرَةِ، وناجَوا رَبَّهُم عِندَ
امام زين العابدين عليه السلام:خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه پرده ضخيمِ فرو افتاده بر حدقه چشم دلشان را شكافتى تا به تدبير حكيمانه ات و شواهد حجّت هاى روشنت بنگرند و تو را با دستاورد زيركىِ دل ها بشناسند، در حالى كه در پسِ پوشش پرده هاى درهم پيچيده دل ها بودى.
منزّهى تو! كدامين ديده را ياراى آن است كه نورِ تو را ببيند يا تا پرتوِ نور قدست فراز آيد؟! كدامين فهم است كه [حتى] كمتر از اين را بفهمد؟ جز ديدگانى كه پرده هاى نابينايى را از آنها زدودى و جان هايشان، بر بال فرشتگان بالا آمد و ملكوتيان، آنان را ديدارگر و جبروتيان، آبادگر ناميدند و در صفوفِ تسبيح گويان چرخيدند و از پرده قدرت آويختند و به گاهِ هر خواسته، با پروردگارشان مناجات كردند و دل هايشان
عنه عليه السلام:لِقاؤُكَ قُرَّةُ عَيني، ووَصلُكَ مُنى نَفسي، وإِلَيكَ شَوقي، وفي مَحَبَّتِكَ وَلَهي، وإِلى هَواكَ صَبابَتي، وَرِضاكَ بُغيَتي، ورُؤيَتُكَ حاجَتي. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:ديدار تو روشنى چشم من، وصل تو آرزوى جان من، شوقم به سوى تو، شيفتگى ام در حبّ تو، شورم در هواى تو، خشنودى ات خواسته من و ديدارت حاجت من است.
۱.بحار الأنوار: ج 94 ص 148.
عنه عليه السلام:إِلهي فَاجعَلنا مِمَّنِ اصطَفَيتَهُ لِقُربِكَ ووِلايَتِكَ، وأَخلَصتَهُ لِوُدِّكَ ومَحَبَّتِكَ، وشَوَّقتَهُ إِلى لِقائِكَ، ورَضَّيتَهُ بِقَضائِكَ، ومَنَحتَهُ بِالنَّظَرِ إِلى وَجهِكَ. وخَصَصتَهُ بِمَعرِفَتِكَ. وَامنُن بِالنَّظَرِ إِلَيكَ عَلَيَّ. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:خداى من! ما را از كسانى قرار ده كه براى مقام قرب و ولايتِ خود، برگزيدى و براى مودّت و محبّت خود، خالص ساختى و به ديدارت مشتاق و به قضايت، خشنود و با [ارزانى داشتنِ] نظر به سيمايت، اكرام كردى. و به معرفتت مخصوص نمودى. و با [ارزانى كردنِ] نظر به خودت، بر من منّت بنه.
۱.بحار الأنوار: ج 94 ص 148.
امام زين العابدين عليه السلام:از تو [با توسّل] به سيماى باشكوهت و به نورهاى قدست، مى طلبم و [با توسّل] به توجّهات رحيمانه ات و نيكى هاى لطيفت، به درگاهت مى نالم كه گمانم را در اميد به اكرام سترگت و نعمت بخشىِ زيبايت براى نزديك شدن به تو و منزلت يافتن نزد تو و بهره مندى از نظر به تو، تحقّق بخشى.
عنه عليه السلام:إِلهي فَاجعَلنا مِنَ الَّذينَ تَوَشَّحَت أَشجارُ الشَّوقِ إِلَيكَ في حَدائِقِ صُدورِهِم، وأَخَذَت لَوعَةُ مَحَبَّتِكَ بِمَجامِعِ قُلوبِهِم، فَهُم إِلى أَوكارِ الأَفكارِ يَأوونَ، وفي رِياضِ القُربِ وَالمُكاشَفَةِ يَرتَعونَ. قَد كُشِفَ الغِطاءُ عَن أَبصارِهِم. وَانشَرَحَت بِتَحقيقِ المَعرِفَةِ صُدورُهُم. وقَرَّت بِالنَّظَرِ إِلى مَحبوبِهِم أَعيُنُهم. وَاجعَلنا مِن أَخَصِّ عارِفيكَ. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:خداى من! مرا از كسانى قرار ده كه درختان شوق به تو، در باغ هاى سينه هاشان ريشه دوانده و سوز محبّت به تو، سراسر دل هايشان را فرا گرفته است. پس در آشيانه هاى انديشه، جاى مى گيرند و در بوستان هاى قرب و مكاشفه، مى چرخند. پرده از ديدگانشان برداشته شده. و سينه هايشان با راهيابىِ معرفت، گشوده گشته. و چشم هايشان با نگريستن به محبوبشان، آرام گرفته است. و ما را از خاص ترينِ عارفانت قرار ده.
۱.بحار الأنوار: ج 94 ص 150 نقلاً عن بعض كتب الأصحاب.
الإمام الصادق عليه السلامـ مِن دُعاءٍ عَلَّمَهُ زُرارَةَ ـ: اللّهُمَّ عَرِّفني نَفسَكَ؛ فَإِنَّكَ إِن لَم تُعَرِّفني نَفسَكَ لَم أَعرِف نَبِيَّكَ، اللّهُمَّ عَرِّفني رَسولَكَ؛ فَإِنَّكَ إِن لَم تُعَرِّفني رَسولَكَ لَم أَعرِف حُجَّتَكَ، اللّهُمَ عَرِّفني حُجَّتَكَ؛ فَإِنَّكَ إِن لَم تُعَرِّفني حُجَّتَكَ ضَلَلتُ عَن ديني. ۱
امام صادق عليه السلامـ در دعايى كه به زراره آموخت ـ: خدايا! خودت را به من بشناسان كه اگر خود را به من نشناسانى، پيامبرت را نمى شناسم. خدايا! پيامبرت را به من بشناسان كه اگر پيامبرت را به من نشناسانى، حجّتت را نمى شناسم. خدايا! حجّتت را به من بشناسان كه اگر حجّتت را به من نشناسانى، از دينم گم راه خواهم شد.
۱.الكافي: ج 1 ص 337 ح 5، الغيبة للطوسي: ص 334 ح 279، كمال الدين: ص 342 ح 24، الغيبة للنعماني: ص 166 ح 6 كلّها عن زرارة، بحار الأنوار: ج 95 ص 326 ح 2.
امام رضا عليه السلامـ در تفسير سخن خداى متعال: «ما را به راه راست، رهنمون شو» ـ: يعنى راهيابى به ادب او و چنگ زدن به ريسمان او و طلب فزونىِ معرفت به پروردگارى اش و عظمت و كبريايى او.