حدیث دربارهيارى جستن از خداوند

عنه عليه السلام:أسأَ لُكَ بِسُبُحاتِ ۱ وَجهِكَ، وبِأَنوارِ قُدسِكَ، وأَبتَهِلُ إِلَيكَ بِعَواطِفِ رَحمَتِكَ، ولَطائِفِ بِرِّكَ، أن تُحَقِّقَ ظَنّي بِما أُؤَمِّلُهُ مِن جَزيلِ إِكرامِكَ، وجَميلِ إِنعامِكَ، فِي القُربى مِنكَ، وَالزُّلفى لَدَيكَ، وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إِلَيكَ. ۲

امام زين العابدين عليه السلام:از تو [با توسّل] به سيماى باشكوهت و به نورهاى قدست، مى طلبم و [با توسّل] به توجّهات رحيمانه ات و نيكى هاى لطيفت، به درگاهت مى نالم كه گمانم را در اميد به اكرام سترگت و نعمت بخشىِ زيبايت براى نزديك شدن به تو و منزلت يافتن نزد تو و بهره مندى از نظر به تو، تحقّق بخشى.

۱.سُبُحات وجه ربّنا: جلاله و عظمته. وقيل: نورُه. والمراد بالوجه: الذات (مجمع البحرين: ج 1 ص 807).

۲.بحار الأنوار: ج 94 ص 145.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی عقل و جهل نشانه های عقل +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلامـ در مناجات شعبانيه ـ: خدايا! مرا به نور عزّت شادمانه ات، ملحق كن تا به تو عارف شوم و از غير تو كناره گيرم و از تو بيمناك و مراقب باشم، اى صاحب شكوه و بزرگوارى!

امام على عليه السلامـ در بخشى از دعايى كه به نوف بِكالى آموخت ـ: از تو مى خواهم ـ به حقّ نامى كه براى دوستان ويژه ات آشكار كردى تا تو را يگانه دانستند و شناختند و به حقيقتت، بنده [ى تو]شدند ـ كه خود را به من بشناسانى تا با حقيقت ايمان به تو، نزد تو به ربوبيتت اقرار آورم. اى خداى من! مرا از كسانى قرار مده كه اسمِ بدون معنا را مى پرستند؛ و گوشه چشمى به ما كن تا دلمان را از معرفت ويژه ات و معرفت دوستانت، روشن كنى. همانا تو بر هر كار، توانايى.

امام حسين عليه السلامـ در بخشى از دعايش در روز عرفه ـ: خداى من! چرخش انديشه ام ميان آثار، موجب دورى ديدار است. پس به خدمتى وادارم كن كه مرا به تو برساند. چگونه چيزى كه در هستى اش به تو نياز دارد، بر تو دلالت كند؟ آيا غير تو، ظهورى دارد كه تو نداشته باشى تا آن، ظاهر كننده تو باشد؟! كى نهان شدى تا نيازمند دليلى باشى كه بر تو دلالت كند؟!. به خودت بر تو استدلال مى كنم. پس مرا با نورت به خود رهنمون شو.

امام زين العابدين عليه السلام:خدايا! مرا از كسانى قرار ده كه از سرِ جِد، آهنگ تو كردند و باز نگشتند و راه به سوى تو را پيمودند و منحرف نشدند و براى رسيدن، بر تو اعتماد ورزيدند تا رسيدند.

امام زين العابدين عليه السلام:خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه پرده ضخيمِ فرو افتاده بر حدقه چشم دلشان را شكافتى تا به تدبير حكيمانه ات و شواهد حجّت هاى روشنت بنگرند و تو را با دستاورد زيركىِ دل ها بشناسند، در حالى كه در پسِ پوشش پرده هاى درهم پيچيده دل ها بودى. منزّهى تو! كدامين ديده را ياراى آن است كه نورِ تو را ببيند يا تا پرتوِ نور قدست فراز آيد؟! كدامين فهم است كه [حتى] كمتر از اين را بفهمد؟ جز ديدگانى كه پرده هاى نابينايى را از آنها زدودى و جان هايشان، بر بال فرشتگان بالا آمد و ملكوتيان، آنان را ديدارگر و جبروتيان، آبادگر ناميدند و در صفوفِ تسبيح گويان چرخيدند و از پرده قدرت آويختند و به گاهِ هر خواسته، با پروردگارشان مناجات كردند و دل هايشان حجاب هاى نور را سوزانْد تا به ديده دل و در عظمت ملكوت، عزّت شكوه او را بنگرند و دل هايشان با درونى آكنده از معرفت توحيدى، به سينه ها بازگشت. پس جز تو، خدايى نيست. يگانه و بى همتايى. والايى؛ بس والاتر از آنچه ستمگران بر زبان مى رانند.

امام زين العابدين عليه السلام:ديدار تو روشنى چشم من، وصل تو آرزوى جان من، شوقم به سوى تو، شيفتگى ام در حبّ تو، شورم در هواى تو، خشنودى ات خواسته من و ديدارت حاجت من است.

امام زين العابدين عليه السلام:خداى من! ما را از كسانى قرار ده كه براى مقام قرب و ولايتِ خود، برگزيدى و براى مودّت و محبّت خود، خالص ساختى و به ديدارت مشتاق و به قضايت، خشنود و با [ارزانى داشتنِ] نظر به سيمايت، اكرام كردى. و به معرفتت مخصوص نمودى. و با [ارزانى كردنِ] نظر به خودت، بر من منّت بنه.

امام زين العابدين عليه السلام:خداى من! مرا از كسانى قرار ده كه درختان شوق به تو، در باغ هاى سينه هاشان ريشه دوانده و سوز محبّت به تو، سراسر دل هايشان را فرا گرفته است. پس در آشيانه هاى انديشه، جاى مى گيرند و در بوستان هاى قرب و مكاشفه، مى چرخند. پرده از ديدگانشان برداشته شده. و سينه هايشان با راهيابىِ معرفت، گشوده گشته. و چشم هايشان با نگريستن به محبوبشان، آرام گرفته است. و ما را از خاص ترينِ عارفانت قرار ده.