نادانىِ پسنديده

امام صادق عليه السلامـ خطاب به مفضّل بن عمر ـ: اگر كودك، دانا و خردمند زاده مى شد، به هنگام ولادت، جهان را انكار مى كرد و سرگردان مى ماند؛ چرا كه چيزهايى را مى ديد كه نمى شناخت و از شگفتى هاى جهان (از قبيل: حيوانات و پرندگان) امورى بر او عرضه مى گشت كه پيش از آن، نديده بود كه لحظه به لحظه و روز به روز مى ديد. براى مثال، اگر آدمى خردمند را از شهرى به اسيرى بگيرند و به شهر ديگر ببرند، او سرگردان مى ماند و نمى تواند به سرعت، زبان آنان را بياموزد و فرهنگ و آداب و رسوم آنان را بپذيرد، بر خلاف كودك نادانى كه به اسارت برده مى شود، كه به سرعت، امور تازه را مى آموزد. از سوى ديگر، اگر كودك، خردمند زاده مى شد، احساس شرم و خوارى مى كرد؛ زيرا مى ديد كه او را بغل مى كنند، شير مى دهند، او را قنداق مى