اخلاص موسى

عدّة الداعىـ به نقل از مفضّل بن صالح ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: همانا خداوند را بندگانى است كه خالصانه با او معامله كنند و خدا نيز از اجر و پاداش خالص خود به ايشان دهد. اينان كسانى هستند كه در روز قيامت نامه هاى اعمالشان خالى است و چون در برابر خداوند متعال بايستند آنها را از اعمال سرّى ميان خود و ايشان پر كند. عرض كردم: سرورم! چرا چنين است [كه نامه هاى اعمالشان سفيد و خالى است]؟ فرمود: زيرا خداوند شأن آنان را بالاتر از اين قرار داده كه فرشتگان نگهبان از آنچه ميان خود و ايشان است آگاه شوند.

امام هادى عليه السلام:اگر مردمان هر يك به وادى و درّه اى روند، من در وادى آن مردى قدم مى گذارم كه خداى يگانه را مخلصانه عبادت مى كند.

امام عسكرى عليه السلام:اگر همه دنيا را يك لقمه كنم و آن را در دهان كسى گذارم كه از روى اخلاص، خدا را عبادت مى كند، باز به نظرم در حقّ او كوتاهى كرده ام.

بحار الأنواردر داستان موسى و شعيب عليهما السلام آمده است: زمانى كه موسى نزد شعيب رفت، شعيب آماده خوردن شام بود. پس، به موسى گفت: اى جوان! بنشين و شام بخور. موسى گفت: پناه به خدا. شعيب گفت: چرا؟ مگر گرسنه نيستى؟ موسى گفت: چرا، اما مى ترسم اين پاداش آبى باشد كه براى دخترانت از چاه كشيدم؛ من از خاندانى هستم كه اگر همه زمين پر از طلا شود، كمترين كار آخرت را به آن نمى فروشيم. شعيب گفت: اى جوان! به خدا اين پاداش آن كار تو نيست، بلكه ميهمان نوازى و اطعام، رسم و عادت ما و پدران ماست. در اين هنگام موسى براى خوردن شام نشست.