حدیث دربارهسَرور اذان گويان

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا، در حالى وارد مكّه شد كه احرام نداشت و مسلمانان، مسلّح بودند. او به كعبه درآمد؛ امّا در حال حج و يا عمره نبود. او هنگام ظهر وارد شد و به بلال، دستور [اذان]داد. او نيز بر بام كعبه رفت و اذان گفت. عِكرمه گفت: به خدا سوگند، خوش نداشتم كه صداى پسر رَباح را بشنوم كه بر بام كعبه عَرعَر مى كند! خالد بن اَسيد ۵ گفت: خدا را شكر كه در حقّ ابو عَتّاب، لطف كرد و نگذاشت كه اين روز را درك كند و ببيند كه پسر رَباح، بر بام كعبه ايستاده است! سهيل ـ كه از بقيّه معتدل تر بود ـ گفت: اين، كعبه خداست و او خود مى بيند و اگر بخواهد، وضع را تغيير مى دهد. ابو سفيان گفت: من، چيزى نمى گويم. به خدا سوگند، اگر سخنى بگويم، گمان مى كنم كه اين ديوارها آن را به گوش محمّد مى رسانند! پيامبر ـ كه درودهاى خدا بر او و خاندانش باد ـ شخصى را نزد آنان فرستاد و به آنان خبر داد كه چه گفته اند. عَتّاب گفت: به خدا سوگند ـ اى پيامبر خدا ـ ما اين سخن ها را گفته ايم و از خدا آمرزش مى طلبيم و به درگاهش توبه مى بريم. و اسلام آورد و نيكوْ مسلمانى شد و پيامبر خدا، او را بر مكّه گماشت.