حدیث دربارهسَرور اذان گويان

السيرة النبويّة لابن هشام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله دَخَلَ الكَعبَةَ عامَ الفَتحِ ومَعَهُ بِلالٌ، فَأَمَرَهُ أن يُؤَذِّنَ، وأبو سُفيانَ بنُ حَربٍ وعَتّابُ بنُ أسيدٍ وَالحارِثُ بنُ هِشامٍ جُلوسٌ بِفِناءِ الكَعبَةِ، فَقالَ عَتّابُ بنُ أسيدٍ: لَقَد أكرَمَ اللّهُ أسيدا ألّا يَكونَ سَمِعَ هذا، فَيَسمَعُ مِنهُ ما يَغيظُهُ! فَقالَ الحارِثُ بنُ هِشامٍ: أمَا وَاللّهِ لَو أعلَمُ أنَّهُ مُحِقٌّ لَاتَّبَعتُهُ. فَقالَ أبو سُفيانَ: لا أقولُ شَيئاً، لَو تَكَلَّمتُ لَأَخبَرَت عَنّي هذِهِ الحَصى. فَخَرَجَ عَلَيهِمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله، فَقالَ: قَد عَلِمتُ الَّذي قُلتُم، ثُمَ ذَكَرَ ذلِكَ لَهُم، فَقالَ الحارِثُ وعَتّابٌ: نَشهَدُ أنَّكَ رَسولُ اللّهِ، وَاللّهِ مَا اطَّلَعَ عَلى هذا أحَدٌ كانَ مَعَنا فَنَقولَ: أخبَرَكَ. ۱

السيرة النبويّة، ابن هشام:در سال فتح [مكّه]، پيامبر خدا وارد كعبه شد و بلال نيز با ايشان بود. پس به بلال دستور داد كه اذان بگويد. ابو سفيان بن حَرب، عَتّاب بن اَسيد و حارث بن هشام، در درگاه كعبه نشسته بودند. عتّاب بن اَسيد گفت: خدا در حقّ اَسيد، لطف كرد كه [مُرد تا] اين صدا را نشنود؛ زيرا از شنيدن آن به خشم مى آمد. حارث بن هشام گفت: به خدا سوگند، اگر مى دانستم كه او بر حقّ است، از او پيروى مى كردم. ابو سفيان گفت: من چيزى نمى گويم. اگر سخنى بگويم، اين ريگ ها خبر مى برند. پيامبر صلى الله عليه و آله بيرون آمد و به آنان فرمود: «دانستم كه چه گفتيد». سپس سخنانشان را برايشان بازگو كرد. حارث و عتّاب گفتند: گواهى مى دهيم كه تو پيامبر خدا هستى. به خدا سوگند، هيچ كس با ما نبود كه از سخنان ما مطّلع شود تا بگوييم كه او به تو خبر داده است.

۱.السيرة النبويّة لابن هشام: ج 4 ص 56.

کلیدواژه‌ها اذان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی سرور اذان گویان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نيكو مردى است بلال! او سَرور مؤذّنان است و دنباله روانش [در قيامت]، همه، مؤذّن اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين بلال، در حالى محشور مى شود كه بر شترى از شترهاى بهشت، سوار است و بانگ مى زند: «أشهد أن لا إله إلّا اللّه و أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه». و چون اين بانگ را سر دهد، جامه اى از جامه هاى بهشت بر او پوشانده مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند. بلال را سوار بر يك شتر بر مى انگيزد، پس اذان مى گويد و ما او را به راستى و درستى مشاهده مى كنيم، و چون به جمله «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه» برسد، همه خلايق، از اوّلين و آخرينِ مؤمنان، به آن شهادت مى دهند و از هر كه بايد پذيرفته شود، پذيرفته مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت، مؤذّنان، سوار بر شترى از شترهاى بهشت محشور مى شوند؛ جلودارشان بلال است و صداهايشان به اذان بلند است و همگان به آنان مى نگرند. پس گفته مى شود: اينان كيستند؟ پاسخ داده مى شود: مؤذّنانِ امّت محمّد. [آن روز،] مردم در بيم به سر مى برند؛ امّا آنان بيمى ندارند، و مردم، اندوهناك اند؛ ولى آنان اندوهى ندارند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز قيامت، پيامبران، سوار بر چارپايان، محشور مى شوند تا از قبرهايشان به محشر بيايند. صالح عليه السلام بر ناقه اش برانگيخته مى شود، فرزندانم (حسن و حسين عليهماالسلام) بر شتر من، عَضباء، برانگيخته مى شوند و من، سوار بر بُراق برانگيخته مى شوم كه گامَش تا دورترين نقطه نگاهش است. بلال، سوار بر شترى از شترهاى بهشت برانگيخته مى شود و بانگ ناب اذان را سر مى دهد و از روى راستى و درستى، شهادت مى دهد و چون بگويد: «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه»، همه اهل ايمان، از اوّلين و آخرينِ آنها، هم صدا با او گواهى مى دهند. پس، از هر كه بايد پذيرفته شود، پذيرفته مى شود و از هر كه نبايد پذيرفته شود، پذيرفته نمى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز رستاخيز شود، من ـ خودستايى نباشد ـ نخستين كسى هستم كه زمين برايش شكافته مى شود. به دنبال من، بلالِ مؤذّن و در پىِ او، ديگر مؤمنان، از گورهايشان بيرون مى آيند و بلال، در حالى كه دستش را بر گوشش نهاده است، بانگ بر مى آورد كه: «گواهى مى دهم كه هيچ خدايى جز خداى يكتا نيست، و محمّد، فرستاده خداست. او را با هدايت و دينِ درست فرستاد تا آن را بر هر دينى، پيروز گردانَد، هر چند مشركان، خوش نداشته باشند»، و ديگر مؤذّنان، با او هم صدا مى شوند، تا اين كه به دروازه هاى بهشت مى رسيم.

سنن النسائىـ به نقل از سائب بن يزيد ـ: روز جمعه، هر گاه پيامبر خدا بر منبر مى نشست، بلالْ اذان مى گفت و چون از منبر فرود مى آمد، اقامه مى گفت.

سنن الترمذىـ به نقل از عون بن ابى جُحَيفه ـ: پدرم گفت: بلال را ديدم كه اذان مى گويد و مى چرخد و دهانش را اين طرف و آن طرف مى كند و دو انگشتش را در گوش هايش قرار داده است. پيامبر خدا نيز در خيمه سرخ رنگش بود. فكر مى كنم كه گفت: خيمه چرمى. پس بلال با چوبْ دستى اى كه نوك فلزى داشت، بيرون آمد و آن را در شن ها فرو برد و پيامبر خدا به طرف آن، نماز خواند، در حالى كه از برابر او سگ و الاغ عبور مى كردند. پيامبر صلى الله عليه و آله جامه اى قرمز به تن داشت، به طورى كه انگار درخشندگى ساق هاى پايش را مى ديدم.