ستيزه گرى شديد
2 حدیث
الإمام الباقر عليه السلام ـ في قَولِهِ تَعالى: «كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَّعَنَتْ أُخْتَهَا حَتَّى إِذَا ادَّارَكُواْ فِيهَا جَمِيعًا» ۱ ـ : بَرِئَ بَعضُهُم مِن بَعضٍ ولَعَنَ بَعضُهُم بَعضا، يُريدُ بَعضُهُم أن يَحُجَّ بَعضا رَجاءَ الفَلجِ فَيُفلِتوا مِن عَظيمِ ما نَزَلَ بِهِم، ولَيسَ بِأَوانِ بَلوى، ولاَ اختِبارٍ ولا قَبولِ مَعذِرَةٍ، ولاتَ حينَ نَجاةٍ! ۲
امام باقر عليه السلام ـ در باره اين سخن خداى متعال كه: «هر بار كه امّتى وارد [آتش] گردد، همتايش را لعنت مىكند، تا آن كه چون همگى در آن به هم پيوستند» ـ : اين عدّه از آن عدّه بيزارى مىجويند و آن عدّه اين عدّه را لعنت مىكنند. عدّهاى با عدّهاى ديگر احتجاج مىكنند، بدان اميد كه [در اين ستيزهگرى] چيره شوند و از بلاى بزرگى كه بر آنان فرود آمده است، بِرَهَند، غافل از اين كه آن هنگام، نه موقع امتحان است، نه هنگام پذيرش پوزش، و نه هنگام رهايى.
الإمام الصادق عليه السلام ـ لأصحابه ـ : إذَا استَقَرَّ أهلُ النّارِ فِي النّارِ يَفقِدونَكُم فَلا يَرَونَ مِنكُم أحَدا، فَيَقولُ بَعضُهُم لِبَعضٍ: «مَا لَنَا لَا نَرَى رِجَالًا كُنَّا نَعُدُّهُم مِّنَ الْأَشْرَارِ * أَتَّخَذْنَاهُمْ سِخْرِيًّا أَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الْأَبْصَارُ» قالَ: وذلِكَ قَولُ اللّهِ عز و جل: «إِنَّ ذَ لِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ أَهْلِ النَّارِ» ۱ يَتَخاصَمونَ فيكُم فيما كانوا يَقولونَ فِي الدُّنيا. ۲
امام صادق عليه السلام: ـ به يارانش ـ : آن گاه كه دوزخيان در آتش قرار گيرند، شما [مؤمنان]را گم مىكنند و هيچ يك از شما را نمىبينند. در اين هنگام، به يكديگر مىگويند: «ما را چه شده است كه مردانى را كه ما آنان را از بَدان مىشمرديم، يا آنان را [در دنيا] به ريشخند مىگرفتيم، نمىبينيم؟ يا چشمها [ى ما] بر آنها نمىافتد؟» . اين، سخن خداى عز و جل است كه: «اين ستيزه اهل آتش، قطعا راست است» . آنان در باره شما، راجع به آنچه در دنيا مىگفتند، با يكديگر ستيزه (بگو مگو) مىكنند.