حدیث دربارهستيزه گرى شديد
الإمام الباقر عليه السلام ـ في قَولِهِ تَعالى: «كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَّعَنَتْ أُخْتَهَا حَتَّى إِذَا ادَّارَكُواْ فِيهَا جَمِيعًا» ۱ ـ : بَرِئَ بَعضُهُم مِن بَعضٍ ولَعَنَ بَعضُهُم بَعضا، يُريدُ بَعضُهُم أن يَحُجَّ بَعضا رَجاءَ الفَلجِ فَيُفلِتوا مِن عَظيمِ ما نَزَلَ بِهِم، ولَيسَ بِأَوانِ بَلوى، ولاَ اختِبارٍ ولا قَبولِ مَعذِرَةٍ، ولاتَ حينَ نَجاةٍ! ۲
امام باقر عليه السلام ـ در باره اين سخن خداى متعال كه: «هر بار كه امّتى وارد [آتش] گردد، همتايش را لعنت مىكند، تا آن كه چون همگى در آن به هم پيوستند» ـ : اين عدّه از آن عدّه بيزارى مىجويند و آن عدّه اين عدّه را لعنت مىكنند. عدّهاى با عدّهاى ديگر احتجاج مىكنند، بدان اميد كه [در اين ستيزهگرى] چيره شوند و از بلاى بزرگى كه بر آنان فرود آمده است، بِرَهَند، غافل از اين كه آن هنگام، نه موقع امتحان است، نه هنگام پذيرش پوزش، و نه هنگام رهايى.