حدیث دربارهقاتل امام حسين عليه السلام

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: أوحَى اللّه‏ُ تَبارَكَ وتَعالى إلى جَبرَئيلَ عليه ‏السلام أن اهبِط إلى نَبِيّي مُحَمَّدٍ. وقُل لَهُ: يا مُحَمَّدُ. قاتِلُ الحُسَينِ أنَا مِنهُ بَريءٌ وهُوَ مِنّي بَريءٌ؛ لِأَنَّهُ لا يَأتي يَومَ القِيامَةِ أحَدٌ إلّا وقاتِلُ الحُسَينِ عليه ‏السلام أعظَمُ جُرما مِنهُ، قاتِلُ الحُسَينِ يَدخُلُ النّارَ يَومَ القِيامَةِ مَعَ الَّذينَ يَزعُمونَ أنَّ مَعَ اللّه‏ِ إلها آخَرَ، وَالنّارُ أشوَقُ إلى قاتِلِ الحُسَينِ مِمَّن أطاعَ اللّه‏َ إلَى الجَنَّةِ. ۱
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداى ـ تبارك و تعالى ـ به جبرئيل عليه ‏السلام وحى فرمود كه: «بر پيامبرم محمّد، فرود آى. و به او بگو: اى محمّد!. من از قاتل حسين، بيزارم و او (قاتل حسين عليه ‏السلام) نيز از من بيزار است؛ زيرا در روز قيامت، هيچ كس نمى‏آيد، مگر آن كه قاتل حسين، جرمش از او بزرگ‏تر است. در روز قيامت، قاتل حسين به همراه كسانى كه براى خدا شريك قائل شده‏اند، وارد آتش مى‏شود و اشتياق آتش به قاتل حسين، بيشتر از اشتياق كسى كه خدا را اطاعت كرده، به بهشت است.
۱.. كمال الدين: ص 283 ح 36 عن ابن عبّاس، بحارالأنوار: ج 43 ص 249 ح 24.

احادیث دیگر این موضوع

۶
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: فرزندم حسين، به ستم و تجاوز، كشته مى‏شود. آگاه باشيد كه هر كس او را بكشد، او را در صندوقى از آتش مى‏گذارند و با عذابِ نصف اهل آتش، عذاب مى‏شود، در حالى كه دست‏ها و پاهايش را بسته‏اند. چنان بوى متعفّنى دارد كه دوزخيان از آن بو به خدا پناه مى‏برند. او و كسى كه [از او]پيروى كرده و با او بيعت كرده و به كار او رضايت داده است، پيوسته در عذاب‏اند، چنان كه «هر گاه پوست‏هايشان بسوزد، پوست ديگرى بر آنان 1. يزيد بن معاوية بن ابى سفيان اموى، دومين پادشاه دولت اموى در شام بود. او در ماطرون به دنيا آمد و در دمشق، بزرگ شد. او پس از مرگ پدرش به سال 60 ق، خلافت را بر عهده گرفت؛ ولى عبد اللّه‏ بن زبير و حسين بن على عليه ‏السلام از بيعت با او خوددارى كردند. عبد اللّه‏ بن زبير به مكّه و حسين بن على راهى كوفه شد. در دوران يزيد حادثه فاجعه‏آميز كربلا در اوائل سال 61 ق، روى داد كه در آن سبط پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله و ياران و خاندانش به شهادت رسيدند و زنان و كودكانش به اسارت رسيدند. همچنين در دوران او در سال 62، مردم مدينه از اطاعت او سر باز زدند و او مسلم بن عقبه مرمى را به سوى آنان اعزام كرد و مدينه را سه روز بر سپاه خود، مباح نمود، تا مردم آن را مجبور به بيعت كنند. مسلم نيز با آنان رفتارهاى بسيار وحشتناك و زشتى كرد و جمع زيادى را كه در ميان آنان، صحابه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله و فرزندانشان و بزرگان تابعان بودند، به قتل رساند. مى‏رويانيم تا عذاب را بچشند» و لحظه‏اى عذاب از آنان سستى نمى‏گيرد و از جوشاب جهنّم به آنان نوشانيده مى‏شود. پس واى بر آنان از عذاب جهنّم!