حدیث دربارهقاتل امام حسين عليه السلام
عنه صلى الله عليه و آله: وَلَدِيَ الحُسَينُ يُقتَلُ ظُلما وعُدوانا، ألا ومَن قَتَلَهُ يُدخَلُ في تابوتٍ مِن نارٍ، ويُعَذَّبُ بِعَذابِ نِصفِ أهلِ النّارِ، وقَد غُلَّت يَداهُ ورِجلاهُ، ولَهُ رائِحَةٌ يَتَعَوَّذُ أهلُ النّارِ مِنها هُوَ ومَن شايَعَ وبايَعَ أو رَضِيَ بِذلِكَ «كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُم بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُواْ الْعَذَابَ» ۱، لا يُفَتَّرُ عَنهُم ساعَةً ويُسقَونَ مِن حَميمِ جَهَنَّمَ، فَالوَيلُ لَهُم مِن عَذابِ جَهَنَّمَ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: فرزندم حسين، به ستم و تجاوز، كشته مىشود. آگاه باشيد كه هر كس او را بكشد، او را در صندوقى از آتش مىگذارند و با عذابِ نصف اهل آتش، عذاب مىشود، در حالى كه دستها و پاهايش را بستهاند. چنان بوى متعفّنى دارد كه دوزخيان از آن بو به خدا پناه مىبرند. او و كسى كه [از او]پيروى كرده و با او بيعت كرده و به كار او رضايت داده است، پيوسته در عذاباند، چنان كه «هر گاه پوستهايشان بسوزد، پوست ديگرى بر آنان 1. يزيد بن معاوية بن ابى سفيان اموى، دومين پادشاه دولت اموى در شام بود. او در ماطرون به دنيا آمد و در دمشق، بزرگ شد. او پس از مرگ پدرش به سال 60 ق، خلافت را بر عهده گرفت؛ ولى عبد اللّه بن زبير و حسين بن على عليه السلام از بيعت با او خوددارى كردند. عبد اللّه بن زبير به مكّه و حسين بن على راهى كوفه شد.
در دوران يزيد حادثه فاجعهآميز كربلا در اوائل سال 61 ق، روى داد كه در آن سبط پيامبر صلى الله عليه و آله و ياران و خاندانش به شهادت رسيدند و زنان و كودكانش به اسارت رسيدند. همچنين در دوران او در سال 62، مردم مدينه از اطاعت او سر باز زدند و او مسلم بن عقبه مرمى را به سوى آنان اعزام كرد و مدينه را سه روز بر سپاه خود، مباح نمود، تا مردم آن را مجبور به بيعت كنند. مسلم نيز با آنان رفتارهاى بسيار وحشتناك و زشتى كرد و جمع زيادى را كه در ميان آنان، صحابه پيامبر صلى الله عليه و آله و فرزندانشان و بزرگان تابعان بودند، به قتل رساند.
مىرويانيم تا عذاب را بچشند» و لحظهاى عذاب از آنان سستى نمىگيرد و از جوشاب جهنّم به آنان نوشانيده مىشود. پس واى بر آنان از عذاب جهنّم!