حدیث دربارهورود به دوزخ و خروج از آن

الإمام الصادق عليه ‏السلام ـ في قَولِهِ تَعالى: «وَ إِن مِّنكُمْ إلَّا وَارِدُهَا» ـ : أما تَسمَعُ الرَّجُلَ يَقولُ: وَرَدنا ماءَ بَني فُلانٍ؟ فَهُوَ الوِردُ ولَم يَدخُلهُ. ۱

امام صادق عليه ‏السلام ـ در باره اين سخن خداى متعال: «و هيچ كس از شما نيست، مگر اين كه در آن وارد مى‏شود» ـ : مگر نشنيده‏اى كه شخص مى‏گويد: «بر آب فلان قبيله وارد شديم»؟! يعنى به آن رسيديم، نه اين كه داخل آب شديم.

۱.. تفسير القمّي: ج 2 ص 52 عن الحسين بن أبي العلا، بحارالأنوار: ج 8 ص 292 ح 31.

کلیدواژه‌ها دوزخ نظام دوزخ ورود به دوزخ و خروج از آن

احادیث دیگر این موضوع

مسند ابن حنبل ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه‏ ـ : از پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله شنيدم كه مى‏فرمايد: «ورود، به معناى داخل شدن است. يعنى كلمه «وارد» كه در آيه بالا آمده، به معناى داخل شونده است. هيچ نيكوكار و بدكارى نيست، مگر اين كه به دوزخ مى‏رود؛ امّا همچنان كه آتش بر ابراهيم سرد شد، دوزخ نيز بر مؤمن سرد و خنك مى‏گردد، تا جايى كه آتش» يا فرمود: دوزخ «از سردىِ آنان فريادش بلند مى‏شود. سپس خداوند، پرهيزگاران را مى‏رهاند و ستمكاران را از پافتاده، در آن رها مى‏كند».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ در باره آيه: «و هيچ كس از شما نيست، مگر اين كه وارد آن مى‏شود» ـ : مردم [به دوزخ] وارد مى‏شوند و سپس بر وفق كردارهايشان، از آن خارج مى‏شوند: يكى چون برق جهان، يكى چون باد، يكى چون اسبِ تازان، يكى چون اشترسوار، يكى چون مردِ دوان، و يكى قدم‏زنان.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر گاه خداى عز و جل يكتاپرستان را به درون آتش ببرد، ايشان را در آن مى‏ميراند و هنگامى كه خواست آنان را از آتش بيرون ببرد، همان لحظه درد عذاب را به ايشان مى‏رساند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداوند، يكتاپرستان را به اندازه كاستىِ ايمانشان در دوزخ، عذاب مى‏كند. سپس آنان را به بهشت مى‏برد كه به سبب ايمانشان در آن، جاويدان و هميشگى مى‏مانند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداى عز و جل فرمود: «. هيچ بنده‏اى نيست كه بخواهم او را به برزخ ببَرَم، مگر آن كه تن او را سالم نگه مى‏دارم. اگر با اين كار، طلبش از من تمام [و تسويه حساب] شد [كه هيچ]، و گر نه ترس او را از حكومت به ايمنى مبدّل مى‏كنم. و اگر با اين كار طلبش از من تمام شد [كه هيچ]، و گر نه روزى‏اش را بر او گشايش مى‏بخشم. و اگر با اين كار، طلبش از من تمام شد [كه هيچ]، و گر نه مرگش را بر او آسان مى‏گردانم تا وقتى نزد من مى‏آيد، هيچ كردار نيكى نزد من نداشته باشد و سپس او را به آتش مى‏برم».