حدیث دربارهورود به دوزخ و خروج از آن

مسند ابن حنبل عن جابر بن عبداللّه‏: سَمِعتُ رَسولَ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله يَقولُ: الوُرودُ الدُّخولُ؛ لا يَبقى بَرٌّ ولا فاجِرٌ إلّا دَخَلَها، فَتَكونُ عَلَى المُؤمِنِ بَردا وسَلاما كَما كانَت عَلى إبراهيمَ، حَتّى إنَّ لِلنّارِ ـ أو قالَ: لِجَهَنَّمَ ـ ضَجيجا مِن بَردِهِم، ثُمَّ يُنَجِّي اللّه‏ُ الَّذينَ اتَّقَوا وَيَذَرُ الظّالِمينَ فيها جِثِيّا. ۱
مسند ابن حنبل ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه‏ ـ : از پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله شنيدم كه مى‏فرمايد: «ورود، به معناى داخل شدن است. ۲ هيچ نيكوكار و بدكارى نيست، مگر اين كه به دوزخ مى‏رود؛ امّا همچنان كه آتش بر ابراهيم سرد شد، دوزخ نيز بر مؤمن سرد و خنك مى‏گردد، تا جايى كه آتش» يا فرمود: دوزخ «از سردىِ آنان فريادش بلند مى‏شود. سپس خداوند، پرهيزگاران را مى‏رهاند و ستمكاران را از پافتاده، در آن رها مى‏كند».
۱.. مسندابن حنبل: ج 5 ص 80 ح 14527، المستدرك على الصحيحين: ج 4 ص 630 ح 8744 وفيه «نزفها» بدل «بردهم»، نوادر الاُصول: ج 1 ص 73، الفردوس: ج 4 ص 437 ح 7270، كنزالعمّال: ج 2 ص 8 ح 2911؛ مجمع البيان: ج 6 ص 812، بحارالأنوار: ج 8 ص 249.
۲.يعنى كلمه «وارد» كه در آيه بالا آمده، به معناى داخل شونده است.

احادیث دیگر این موضوع

۵