تنبيه الخواطرـ به نقل از اسماعيل بن عبد اللّه صلعى ـ: چون ميان ياران پيامبر خدا اختلافْ زياد شد و عثمان بن عَفّان كشته شد، من از فتنه بر خودم بيمناك شدم. تصميم به گوشه گيرى از مردم گرفتم و به منطقه ساحل دريا رفته، مدتى آن جا ماندگار شدم، بى خبر از آنچه ميان مردم مى گذرد و بركنار از انتقاد كنندگان و شايعه پراكنان. يك بار براى كارى شبانه از خانه ام بيرون آمدم. شب آرام بود و مردم خفته بودند. مردى را كنار دريا ديدم كه با پروردگارش مناجات و نيايش مى كرد و با صداى جانسوز و دلى غمگين به درگاه خدا مى ناليد. نزديك شدم و از جايى كه مرا نبيند، به او گوش فرا دادم. شنيدم كه مى گفت: اى نيكو همدم! اى جانشين پيامبران! اى مهربان ترينِ مهربانان و اى آغازگر آفريدگار! كسى چون تو نيست. ابدى هستى و بى غفلت،

تاريخ دمشقـ به نقل از ابو عبد اللّه حافظ ـ: از ابو الحسين على بن محمّدِ اديب شنيدم كه با سند خود، يادآورى مى كرد كه: وقتى سرِ حسين بن على عليه السلام در شام آويخته شد، خالد بن غُفران ـ كه از بزرگانِ تابعيان بود ـ، خود را از دوستانش پنهان كرد و يك ماهى گشتند تا او را يافتند. از علّت گوشه گيرى اش پرسيدند. گفت: آيا نديديد كه چه بر سر ما آمد؟! آن گاه، چنين سرود [كه در زير مى آوريم]: و ابو عبد اللّه فَراوى نيز به ما خبر داد كه ابو عثمان صابونى، براى ما روايت كرد كه: حاكم ابو عبد اللّه حافظ، در مجلس استاد ابو منصور حشاذى، نشست و در باره كشته شدن حسين بن على عليه السلام برايم خواند: اى پسر دختر محمّد! سرت را آوردنددر حالى كه به خون، آغشته و رنگين شده بود. و گويى با [كشتن] تو ـ اى پسر

حسين بن محمد و محمد بن يحيى، از جعفر بن محمد، از حسن بن معاويه، از عبداللّه بن جَبَله، از ابراهيم بن خلف بن عَبّاد أنماطى، از مفضّل بن عمر روايت كرده است كه گفت: در خدمت امام جعفر صادق عليه السلام بودم و در خدمت آن حضرت، در آن حجره، گروهى بودند، و من گمان كردم كه حضرت به آن خِطابى كه بعد از اين مى آيد، غير مرا اراده فرمود، پس فرمود:«بدانيد! به خدا سوگند كه صاحب اين امر، البته از شما غائب مى شود، و خمول و گوشه گيرى مى كند، تا آن كه گفته مى شود كه: مرد، يا هلاك گرديد، يا در كدام وادى سلوك نمود. و هر آينه سرنگون مى شويد، چنان كه كشتى در هنگام موج هاى دريا سرنگون مى شود، و نجات نخواهد يافت، مگر آن كس كه خدا پيمان او را فرا گرفته باشد، و ايمان را در دل او نوشته و ثابت گردانيده باشد (كه به شبهه

يزيدبن عبداللّه از شخصى كه برايش حديث كرد:امام باقر عليه السلام به سعدالخير نوشت: به نام خداوند بخشاينده مهربان؛ پس آن گاه، من تو را به تقوا داشتن از خدا سفارش مى كنم، زيرا كه تقوا، سبب ايمن ماندن از تباهى و سود بردن در آخرت است. خداوند عز و جل به واسطه تقوا، بنده را از چيزها [خطرات و مهلكه ها]يى حفظ مى كند كه از دسترس انديشه و خرد او به دورند و به واسطه تقوا، كورى و نادانى او را مى زدايد، به واسطه تقوا بود كه نوح و آنها كه در كشتى با او بودند [از مهلكه طوفان]رستند و صالح و پيروانش از [بلاى]صاعقه. به واسطه تقوا بود كه شكيبايان به رستگارى رسيدند و آن جماعت برگزيده و شريف [نوح و صالح و پيروان آنها و شكيبايان امتهاى پيشين] از مهلكه ها نجات يافتند. اينان را [هم اينك] برادرانى است كه همان راه را