امام حسين عليه السلامـ هنگامى كه از ايشان درباره شناخت خدا سؤال شد ـفرمود: [يعنى]شناخت مردم هر زمان نسبت به امامى كه اطاعتش بر آنان واجب است.

امام باقر عليه السلامـ در تفسير آيه «آيا كسى كه مرده بود و او را زنده گردانيديم و براى او نورى قرار داديم تا در پرتو آن در ميان مردم راه برود، به كسى مى ماند كه در تاريكى هاست و از آن خارج نمى شود؟» ـفرمود: «مرده» كسى است كه چيزى نمى داند و «نور» پيشوايى است كه به او اقتدا مى شود.

امام صادق عليه السلام:ماييم آن خاندانى كه خداوند فرمانبرى از ما را واجب كرده است. شما به كسانى اقتدا مى كنيد كه مردم در نشناختن آنان معذور نيستند.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «و هر كه را حكمت داده شود به يقين، خيرى فراوان داده شده است» ـفرمود: [يعنى]فرمانبرى از خدا و شناخت امام.

امام باقر عليه السلام:تنها آن كس خداوند عزّ و جلّ را مى شناسد و مى پرستد كه خدا و امامش از ميان ما اهل بيت را بشناسد.