حدیث دربارهپيامد شناختن و نشناختن امام

الإمامُ الباقرُ عليه السلامـ في قولِهِ تعالى: «أ وَ مَنْ كانَ مَيْتا فأحْيَيْناهُ و جَعَلْنا لَهُ نُورا يَمْشِى بِهِ فِى النَّاسِ كَمَن مَّثَلُهُ فِى الظُّـلُمَـاتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِّنْهَا» ۱ ـ: «مَيْت» لا يَعرفُ شَيْئا، و «نُورا.»: إماما يُؤْتَمُّ بهِ. ۲

امام باقر عليه السلامـ در تفسير آيه «آيا كسى كه مرده بود و او را زنده گردانيديم و براى او نورى قرار داديم تا در پرتو آن در ميان مردم راه برود، به كسى مى ماند كه در تاريكى هاست و از آن خارج نمى شود؟» ـفرمود: «مرده» كسى است كه چيزى نمى داند و «نور» پيشوايى است كه به او اقتدا مى شود.

۱.الأنعام: 122.

۲.الكافي: 1 / 185 / 13.

کلیدواژه‌ها امامت عامه پیامد شناختن و نشناختن امام

احادیث دیگر این موضوع

امام حسين عليه السلامـ هنگامى كه از ايشان درباره شناخت خدا سؤال شد ـفرمود: [يعنى]شناخت مردم هر زمان نسبت به امامى كه اطاعتش بر آنان واجب است.

امام صادق عليه السلام:ماييم آن خاندانى كه خداوند فرمانبرى از ما را واجب كرده است. شما به كسانى اقتدا مى كنيد كه مردم در نشناختن آنان معذور نيستند.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «و هر كه را حكمت داده شود به يقين، خيرى فراوان داده شده است» ـفرمود: [يعنى]فرمانبرى از خدا و شناخت امام.

امام باقر عليه السلام:تنها آن كس خداوند عزّ و جلّ را مى شناسد و مى پرستد كه خدا و امامش از ميان ما اهل بيت را بشناسد.