كامل الزياراتـ به نقل از جابر، از امام باقر عليه السلام ـ: چون حسين عليه السلام تصميم گرفت از مدينه بيرون رود، زنان خاندان عبد المطّلب آمدند تا به نوحه سرايى بپردازند. امام حسين عليه السلام نزد آنان رفت و فرمود: «شما را به خدا، مبادا اين كار را فاش كنيد كه [افشاى خروج من] معصيت خدا و پيامبر اوست». زنان خاندان عبد المطّلب گفتند: پس نوحه سرايى و گريه را براى كه نگه داريم؟ اين روز براى ما، مانند روزى است كه پيامبر خدا، على، فاطمه، رقيّه، زينب و امّ كلثوم [، دختران پيامبر صلى الله عليه و آله] از دنيا رفتند. خدا، ما را پيشْ مرگ تو قرار دهد، اى محبوب خوبانِ درگذشته! يكى از عمّه هاى حسين عليه السلام، با حالت گريان آمد و گفت: گواهى مى دهم ـ اى حسين ـ كه شنيدم پريان هم براى تو نوحه سرايى مى كنند

امام صادق عليه السلام:هرگاه از خانه ات به قصد سفر حج بيرون بروى، دعاى فرج بخوان، كه چنين است: «هيچ خدايى جز خداى بردبار بزرگوار نيست، هيچ خدايى جز خداى والا و بزرگ نيست. منزّه است خداى آسمان هاى هفتگانه و زمين هاى هفتگانه و پروردگار بزرگِ عرش. و ستايش، مخصوص پروردگار جهانيان است». سپس بگو: «خدايا! پناه من باش در مقابل هرطغيانگرِ سركش و هرشيطانِ نافرمان». سپس بگو: «به نام خدا وارد شدم و به نام خدا و در راه خدا، خارج شدم. پروردگارا! من «بسم اللّه» و «ما شاء اللّه» را در مقابل فراموشى و شتابم در اين سفر، پيش مى آورم، چه به ياد داشته باشم و چه فراموش كنم. خدايا، در همه كارها، تو يارى كننده اى، تو همراه مسافر و جانشين اويى در خانواده اش. خدايا! سفرمان را آسان كن و زمين را زير پايمان در