الكافىـ به نقل از ابو جارود ـ: امام باقر عليه السلام به من فرمود: «اى ابو جارود! در باره حسن و حسين عليهماالسلام به شما چه مى گويند؟». گفتم: سخن ما را در باره اين كه فرزندان پيامبر صلى الله عليه و آله هستند، انكار مى كنند. فرمود: «شما چگونه بر آنان، احتجاج كرديد؟». گفتم: به اين سخن خدا در قرآن در باره عيسى بن مريم عليه السلام: «و از ذريّه او، داوود و سليمان و ايّوب و يوسف و موسى و هارون هستند، و اين گونه، نيكوكاران را پاداش مى دهيم، و نيز زكريّا و يحيى و عيسى» كه عيسى بن مريم عليه السلام را از ذريّه نوح عليه السلام، قرار داده است. ۴ فرمود: «آنان به شما چه گفتند؟». گفتم: گفتند: گاه، فرزندِ دختر، جزو فرزندان هست؛ امّا از پُشت پدر نيست. فرمود: «شما به آنان چه گفتيد؟». گفتم: به

امام صادق عليه السلام:نوح، پانصد سال پس از توفان زيست. سپس جبرئيل [از جانب پروردگار] به نزدش آمد و گفت: «اى نوح! نبوّتت تمام شده و روزگارت به سر آمده است. حال، اسم اكبر، ميراث علمى و آثار علم نبوّتى را كه با خود دارى به پسرت سام بسپار؛ چرا كه من، زمين را وا نمى گذارم، جز اين كه در آن عالِمى باشد كه به وسيله او طاعت و هدايتم شناخته شود و در فاصله ميان وفات يك پيامبر تا بعثت پيامبر بعدى، نجات بخش باشد و مردم را جز با حجّتى براى خودم و دعوتگرى به سويم و هدايتگرى به راهم و دانايى به كارم، وا نمى گذارم؛ چرا كه من حكم كرده ام كه براى هر قوم، هدايتگرى قرار دهم كه با او سعادتمندان را هدايت كنم و او حجّتم بر شقاوتمندان باشد». پس نوح، اسم اكبر و ميراث علمى و آثار علم نبوّت را به سام سپرد؛ امّا نزد