التوحيدـ به نقل از وَهْب بن وَهْب قُرَشى، از امام صادق، از امام باقر، از امام زين العابدين عليهم السلام ـ: بصريان به امام حسين عليه السلام نامه نوشتند و از معناى «صمد» پرسيدند. امام عليه السلام نگاشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. امّا بعد، در قرآن، فرو نرويد و در آن با هم مستيزيد و ناآگاهانه، درباره اش سخن مرانيد كه شنيدم جدّم پيامبر خدا فرمود: آن كه ناآگاهانه درباره قرآن چيزى بگويد، بايد جايگاهش را از آتش [دوزخ]برگيرد. و خداوند سبحان، خود، صمد را تفسير كرده و فرموده است: «خدا يكتاست، خدا صمد است» و سپس آورده است: «نه زاده و نه زاده شده است و نه كسى همانند اوست» . نزاده است، يعنى هيچ چيز جِرم دارى، مانند بچّه و ديگر اجرامى كه از آفريدگان خارج مى شود، از او خارج نشده است و نه چيز بى

تسلية المجالس:امام حسين عليه السلام مُركّب و كاغذى خواست و اين وصيّت را براى برادرش محمّد نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. اين وصيّت حسين بن على بن ابى طالب به برادرش محمّد، معروف به ابن حنفيه است. حسين، گواهى مى دهد كه خدايى جز اللّه نيست و شريكى ندارد. محمّد، بنده و فرستاده اوست و حق را از نزد حق آورد و بهشت و دوزخ، حق است و بى ترديد، قيامت مى آيد. خداوند، همه كسانى را كه در قبر هستند، برمى انگيزد. من از سرِ سرمستى و طغيان و فساد و ستم نشوريده ام؛ بلكه تنها براى پى جويىِ اصلاح در امّت جدّم بيرون آمده ام و مى خواهم امر به معروف و نهى از منكر كنم و به سيره جدّم محمّد صلى الله عليه و آله و پدرم على بن ابى طالب عليه السلام، رفتار كنم. هر كس مرا به حق بپذيرد كه خداوند، به حقْ سزاوارتر است

الإرشاد:چون احزاب و گروه هاى مشركان پراكنده شدند و از برابر مسلمانان عقب نشينى كردند، پيامبر خدا به قصد بنى قريظه، دست به كار شد و امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام را با سى نفر از خزرجيان به سوى آنان فرستاد و به او فرمود: «بنگر كه آيا بنى قريظه، دژهاى خود را ترك كرده اند؟». على عليه السلام، چون به نزديك باروهايشان رسيد، از آنان دشنام شنيد. لذا به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله بازگشت و ايشان را باخبر كرد. پيامبر خدا فرمود: «رهايشان كن كه خداوند، [ما را] بر آنها چيره مى كند. همان كسى كه تو را بر عمرو بن عبدوُد چيره كرد، تنهايت نمى گذارد. پس بِايست تا مردم به گِرد تو جمع شوند و تو را مژده باد به يارى الهى كه خداوند، مرا از يك ماه پيش، با افكندن ترسى [در دل آنان] يارى داده است». على