فیلترها
نتایج جستجو برای «مستراح»: ۳۲ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في بَعضِ خُطَبِهِ ـ: الحَمدُ لِلّهِ الَّذي كانَ في أَوَّلِيَّتِهِ وَحدانِيّا، وفي أَزَلِيَّتِهِ مُتَعَظِّما بِالإِلهِيَّةِ، مُتَكَبِّرا بِكِبرِيائِهِ وجَبَروتِهِ، اِبتَدَأَ مَا ابتَدَعَ، وأَنشَأَ ما خَلَقَ عَلى غَيرِ مِثالٍ كانَ سَبَقَ بِشَيءٍ مِمّا خَلَقَ، رَبُّنَا القَديمُ بِلُطفِ رُبوبِيَّتِهِ، وبِعلِمِ خُبرِهِ فَتَقَ، وبِإحكامِ قُدرَتِهِ خَلَقَ جَميعَ ما خَلَقَ، وبِنورِ الإِصباحِ فَلَقَ؛ فَلا مُبَدِّلَ لِخَلقِهِ، ولا مُغَيِّرَ لِصُنعِهِ، ولا مُعَقِّبَ لِحُكمِهِ، ولا رادَّ لِأَمرِهِ، ولا مُستراحَ عَن دَعوَتِهِ، ولا زَوالَ لِمُلكِهِ، ولاَ انقِطاعَ لِمُدَّتِهِ، وهُوَ الكَينونُ أَوَّلاً وَالدَّيمومُ أَبَدا، المُحتَجِبُ بِنورِهِ دونَ خَلقِهِ فِي الأُفُقِ
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در يكى از خطبه هايش ـ:ستايش، براى خدايى است كه در نخستينْ بودنش يكتاست و در بى آغاز بودن و جاودانگى اش به خدايى، سترگ است و با بزرگى و چيرگى اش بزرگ است. آغازگرى كرد آنچه را كه نوآورى كرد، و آنچه را آفريد، بدون نمونه اى پيشى گرفته بر آفريده اى، نو پديد آورد. پروردگار بى پايان و هميشگىِ ما، به لطف پروردگارى اش و به دانش آگاهانه و كاملش، [موجودات را از عدم]شكافت و با استوارىِ توانايى اش، همه آفريدگان را آفريد و با روشنايىِ صبح، [تاريكىِ شب را] دريد. پس براى آفرينش او، جاى گزين كننده اى نيست و براى سازندگى او، دگرگون كننده اى وجود ندارد و حكم او را بازپس بَرنده اى نيست و فرمان او را بازگرداننده اى نيست و از دعوت او، رها شده اى نيست و فرمان روايىِ او تمامى ندارد
کلیدواژه‌ها احادیث جامع در تفسیر نام ها و صفات خدا
عنه عليه السلامـ في وَصِيَّتِهِ لِابنِهِ الحَسَنِ عليه السلام ـ: يا بُنَيَّ، إنَّ النَّفسَ حَمضَةٌ وَالاُذُنَ مَجّاجَةٌ، فَلا تَحُثَّ فَهمَكَ عَلَى الإِلحاحِ عَلى عَقلِكَ، ورَوِّح مِن عَقلِكَ فَإِنَّ لِكُلِّ عُضوٍ مِنَ الجَسَدِ مُستَراحاً. ۱
امام على عليه السلامـ در سفارشش به پسرش حسن عليه السلام ـ: فرزندم! نفْس انسان، رمنده است و گوش آدمى آنچه مى شنود بيرون مى افكند. پس، فهمت را به اصرار كردن بر عقلت وا مَدار و عقل خود را به استراحت وادار؛ چرا كه هر عضوى از بدن، نيازمند استراحت است.
۱.نزهة الناظر: ص 63 ح 48، غرر الحكم: ح 3603 نحوه.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا خَرَجَ أحَدُكُم مِنَ الخَلاءِ فَليَقُل: الحَمدُ للّهِِ الَّذي أذهَبَ عَنّي ما يُؤذيني، وأمسَكَ عَلَيَّ ما يَنفَعُني. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه يكى از شما از مستراح بيرون آمد، بگويد: «سپاس و ستايش، خداى را كه آنچه را مايه آزار و زيان من است، از من خارج ساخت، و آنچه را به سود من است، در بدنم نگه داشت».
۱.المصنّف لابن أبي شيبة: ج 1 ص 12 ح 6 و ج 7 ص 149 ح 5، كنز العمّال: ج 9 ص 350 ح 26390.
سنن ابن ماجة عن أنس:كانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله إذا خَرَجَ مِنَ الخَلاءِ قالَ: الحَمدُ للّهِِ الَّذي أذهَبَ عَنِّي الأَذى وعافاني. ۱
سنن ابن ماجهـ به نقل از اَ نَس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه از مستراح خارج مى شد، مى گفت: «سپاس و ستايش، خداى را كه رنج را از من دور كرد و مرا عافيت بخشيد».
۱.سنن ابن ماجة: ج 1 ص 110 ح 301، كنز العمّال: ج 7 ص 44 ح 17870.
صحيح البخاري عن أنس:كانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله إذا دَخَلَ الخَلاءَ قالَ: اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِنَ الخُبُثِ وَالخَبائِثِ. ۱
صحيح البخارىـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه وارد مستراح مى شد، مى گفت: «بار خدايا! از شيطان هاى پليد نر و ماده، به تو پناه مى آورم».
۱.صحيح البخاري: ج 1 ص 66 ح 142، كنز العمّال: ج 7 ص 44 ح 17873.
كتاب من لا يحضره الفقيه:پيامبر خدا هر گاه مى خواست به آبريزگاه وارد شود، مى گفت: «بار خدايا! از آلوده ناپاكِ پليدِ پليدگر، شيطان رانده شده، به تو پناه مى برم. بار خدايا! آزار [نجاست] را از من دور گردان، و مرا از شيطانِ رانده شده، در پناه خود دار».
الإمام عليّ عليه السلامـ في ذِكرِ حَديثِ مِعراج النَّبِيّ صلى الله عليه و آله ـقالَ اللّهُ عز و جل:. يا أحمَدُ، إنَّ أهلَ الآخِرَةِ لا يَهنَؤُهُمُ الطَّعامُ مُنذُ عَرَفوا رَبَّهُم، ولايَشغَلُهُم مُصيبَةٌ مُنذُ عَرَفوا سَيِّئاتِهِم، يَبكونَ عَلى خَطاياهُم، يُتعِبونَ أنفُسَهُم ولا يُريحونَها، وإنَّ راحَةَ أهلِ الجَنَّةِ فِي المَوتِ، وَالآخِرَةُ مُستَراحُ العابِدينَ، مُؤنِسُهُم دُموعُهُمُ الَّتي تَفيضُ عَلى خُدودِهِم، وجُلوسُهُم مَعَ المَلائِكَةِ الَّذينَ عَن أيمانِهِم وعَن شَمائِلِهِم، ومُناجاتُهُم مَعَ الجَليلِ الَّذي فَوقَ عَرشِهِ. ۱
امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج ـ: خداوند عز و جل فرمود: «. اى احمد! همانا اهل آخرت، از آن هنگام كه پروردگارشان را شناختند، غذايى خوش از گلويشان پايين نرفت و از آن هنگام كه گناهانشان را شناختند، هيچ مصيبتى آنان را به خود مشغول نساخت. بر گناهان خويش مى گريند. نفْس هايشان را به رنج مى افكنند و آنها را آسوده نمى گذارند. آسايش اهل بهشت، در مردن است و آخرت، آسايشگاه عبادتْ پيشگان است. مونس آنان، اشك هايشان است كه بر گونه هايشان سرازير مى شود، و همنشينىِ آنان، با فرشتگانى است كه در راست و چپ آنان قرار گرفته اند، و راز و نيازشان، با خداوند شكوهمندى است كه بر فراز عرشِ خويش است».
۱.بحار الأنوار: ج 77 ص 21 ـ 25 ح 6.
تاريخ الطبري عن موسى بن عامر أبي الأشعر:إنَّ المُختارَ قالَ ذاتَ يَومٍ وهُوَ يُحَدِّثُ جُلَساءَهُ: لَأَقتُلَنَّ غَدا رَجُلاً عَظيمَ القَدَمَينِ، غائِرَ العَينَينِ، مُشرِفَ الحاجِبَينِ، يَسُرُّ مَقتَلُهُ المُؤمِنينَ وَالمَلائِكَةَ المُقَرَّبينَ.
قالَ: وكانَ الهَيثَمُ بنُ الأَسوَدِ النَّخَعِيُّ عِندَ المُختارِ حينَ سَمِعَ هذِهِ المَقالَةَ، فَوَقَعَ في نَفسِهِ أنَّ الَّذي يُريدُ عُمَرَ بنَ سَعدِ بنِ أبي وَقّاصٍ، فَلَمّا رَجَعَ إلى مَنزِلِهِ دَعَا ابنَهُ العُريانَ، فَقالَ: اِلقَ ابنَ سَعدٍ اللَّيلَةَ، فَخَبِّرهُ بِكَذا وكَذا، وقُل لَهُ: خُذ حِذرَكَ، فَإِنَّهُ لا يُريدُ غَيرَكَ.
قالَ: فَأَتاهُ فَاستَخلاهُ، ثُمَّ حَدَّثَهُ الحَديثَ، فَقالَ لَهُ عُمَرُ بنُ سَعدٍ: جَزَى اللّهُ أباكَ وَالإِخاءَ
تاريخ الطبرىـ به نقل از موسى بن عامر ابو الأشعر ـ: روزى مختار ـ كه براى هم مجلسى هاى خود سخن مى گفت ـ، اظهار داشت: فردا مردى گُنده پا، گود چشم و پر ابرو را مى كشم كه كشته شدن او، اهل ايمان و فرشتگان مقرّب را خوش حال مى كند.
هيثم بن اسود نخعى، نزد مختار بود كه اين گفته را شنيد و در دلش افتاد كه آن كسى كه مختار قصد او را دارد، عمر بن سعد بن ابى وقّاص است. وقتى به منزلش باز گشت، پسرش عُريان را خواست و گفت: امشب با ابن سعد ديدار مى كنى و او را از فلان و فلان مسئله، خبردار مى سازى و مى گويى: مراقبتِ لازم را به عمل بياور كه مختار، جز تو را قصد نكرده است.
پسر هيثم، نزد عمر بن سعد آمد و ماجرا را باز گفت. عمر بن سعد به وى گفت: خدا به پدرت و به خاطر رعايت حقّ برادرى، جزاى خير دهد! مختار، چگونه
۱.تاريخ الطبري: ج 6 ص 60، تاريخ دمشق: ج 45 ص 56؛ ذوب النّضار: ص 126 عن عمر بن الهيثم نحوه، بحار الأنوار: ج 45 ص 377 وراجع: التاريخ الصغير: ج 1 ص 177 والبداية والنهاية: ج 8 ص 273.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ الرَّبِيعِ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ بْنِ أَبِي هَاشِمٍ الصَّيْرَفِيِّ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُصْعَبٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ مُحْرِزٍ، قَالَ:سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عليه السلام يَقُولُ: «إِنَّ مِنْ عِلْمِ مَا أُوتِينَا تَفْسِيرَ الْقُرْآنِ، وَ أَحْكَامَهُ، وَ عِلْمَ تَغْيِيرِ الزَّمَانِ وَ حَدَثَانِهِ، إِذَا أَرَادَ اللّهُ بِقَوْمٍ خَيْراً، أَسْمَعَهُمْ، وَ لَوْ أَسْمَعَ مَنْ لَمْ يَسْمَعْ، لَوَلّى مُعْرِضاً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْ». ثُمَّ أَمْسَكَ هُنَيْئَةً، ثُمَّ قَالَ: «وَ لَوْ وَجَدْنَا أَوْعِيَةً أَوْ مُسْتَرَاحاً لَقُلْنَا، وَ اللّهُ الْمُسْتَعَانُ».
على بن محمد، و محمد بن حسن، از سهل بن زياد، از قاسم بن ربيع، از عبيد بن عبداللّه بن ابى هاشم صَيرفى، از عمرو بن مُصعب، از سلمة بن مُحْرِز روايت كرده است كه گفت: شنيدم: از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«از جمله علم آنچه به ما عطا شده، تفسير قرآن و احكام آن، و علم تغيير زمان و انتقال و انقلاب آن از حالى به حالى و از وصفى به وصفى، و واقعه تازه يا نوىِ و تازگى آن است. و چون خدا به گروهى خوبى را اراده فرمايد، ايشان را شنوا گرداند، و اگر شنوا گرداند، به گوش هاى ظاهرى آن كه را كه نمى شنود، به گوش باطن هر آينه پشت بگرداند و اعراض كند، به مرتبه اى كه گويا نشنيده است».
پس حضرت اندكى ساكت شد بعد از آن فرمود: «و اگر مى يافتيم ظرف ها و جاى استراحت و آسايش را (كه مراد از آن، دل هاى گشاده كه
سَلَمَةُ بنُ مُحرِزٍ:سَمِعتُ أبا جَعفَرٍ عليه السلاميَقولُ: إنَّ مِن عِلمِ ما اُوتينا تَفسيرَ القُرآنِ وأحكامَهُ، وعِلمَ تَغييرِ الزَّمانِ وحَدَثانِهِ. إذا أرادَ اللّهُ بِقَومٍ خَيرًا أسمَعَهُم، ولَو أسمَعَ مَن لَم يَسمَع لَوَلّى مُعرِضًا كَأَن لَم يَسمَع. ثُمَّ أمسَكَ هُنَيئَةً. ثُمَّ قالَ: ولَو وَجَدنا أوعِيَةً أو مُستَراحًا لَقُلنا، واللّهُ المُستعانُ ۱.
سلمة بن محرز:از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: از جمله علومى كه به ما داده شده است تفسير قرآن و احكام آن و علم تغيير زمان و ناگواريهاى آن مى باشد. هر گاه خدا براى قومى اراده خير كند آنها را مى شنواياند و اگر آن را به گوش كسى برساند كه نمى شنود او روى برگرداند چنان كه گويى اصلاً نشنيده است. امام عليه السلاملحظه اى خاموش ماند و سپس فرمود: ما اگر رازنگهدارى يا فرد مورد اعتمادى را مى يافتيم البته (حقايق را) مى گفتيم و خداست كه همه از او كمك مى خواهند.
۱.الكافي: 1 / 229 / 3، بصائر الدرجات: 194 / 1 عن عمرو بن مصعب عن الإمام الصادق عليه السلام.
عنه صلى الله عليه و آله:عِشرونَ خَصلَةً تورِثُ الفَقرَ: أوَّلُهَا القِيامُ مِنَ الفِراشِ لِلبَولِ عُريانا، وَالأَكلُ جُنُبا، وتَركُ غَسلِ اليَدَينِ عِندَ الأَكلِ، وإهانَةُ الكَسرَةِ مِنَ الخُبزِ، وإحراقُ الثّومِ وَالبَصَلِ، وَالقُعودُ عَلى اُسكُفَّةِ البَيتِ، وكَنسُ البَيتِ بِاللَّيلِ وبِالثَّوبِ، وغَسلُ الأَعضاءِ في مَوضِعِ الاِستِنجاءِ، ومَسحُ الأَعضاءِ المَغسولَةِ بِالمِنديلِ وَالكُمِّ، ووَضعُ القِصاعِ وَالأَواني غَيرَ مَغسولَةٍ، ووَضعُ أوانِي الماءِ غَيرَ مُغَطّاةِ الرُّؤوسِ، وتَركُ بُيوتِ العَنكَبوتِ فِي المَنزِلِ، وَالاِستِخفافُ بِالصَّلاةِ، وتَعجيلُ الخُروجِ مِنَ المَسجِدِ، وَالبُكورُ إلَى السّوقِ وتَأخيرُ الرُّجوعِ عَنهُ إلَى العَشاءِ، وشِراءُ الخُبزِ مِنَ الفُقَراءِ، وَاللَّعنُ
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ده ويژگى فقر به بار آورد: عريان برخاستن از بستر براى پيشاب كردن؛ در حال جنابت غذا خوردن؛ نَشُستنِ دست ها هنگام غذا خوردن؛ نان را به اهانت خُرد كردن ۲؛ سوزاندن سير و پياز ۳؛ نشستن بر آستانه خانه؛ غبار رُفتن از خانه در شب و با جامه؛ شستن اعضاى بدن در مستراح؛ خشك كردن اعضاى شسته شده با دستمال و آستين؛ ناشسته باقى نهادن كاسه ها و ظرف ها؛ بدون سرپوش نهادن ظرف هاى آب؛ نزدودن تارهاى عنكبوت در خانه؛ سبك شمردن نماز؛ شتابان از مسجد بيرون آمدن؛ بامدادان به بازار درآمدن و شب ديرهنگام از آن بازگشتن؛ از فقيران نان خريدن؛ فرزندان را دشنام دادن؛ دروغ گفتن؛ جامه را بر بدن دوختن؛ و چراغ را با پُف خاموش كردن.
مجمع البيان:قيلَ إنَّ مَولاهُ دَخَلَ المَخرَجَ فَأَطالَ فيهِ الجُلوسَ فَناداهُ لُقمانُ: إنَّ طولَ الجُلوسِ عَلَى الحاجَةِ يُفجَعُ مِنهُ الكَبِدُ، ويورَثُ مِنهُ الباسورُ، و يَصعَدُ الحَرارَةُ إلَى الرَّأسِ. وَاجلِس هَوناً وقُم هَوناً.
قالَ: فَكَتَبَ حِكمَتَهُ عَلى بابِ الحُشِّ. ۱
مجمع البيان:گفته شده كه مولاى لقمان، داخل مستراح شد و مدّت طولانى در آن جا نشست. لقمان او را ندا داد: «طولانى نشستن براى قضاى حاجت، كبد را درد مى آورد و موجب بواسير مى شود و حرارت و تب را به سر منتقل مى كند. بدين خاطر، سبك بنشين و سبك پا شو».
راوى مى گويد: لقمان حكمتش را بر درِ مستراح نوشت.
۱.مجمع البيان: ج 8 ص 495، بحار الأنوار: ج 13 ص 424 ذيل ح 18.
الإمام الباقر عليه السلام:قالَ لُقمانُ لاِبنِهِ: طولُ الجُلوسِ عَلَى الخَلاءِ يورِثُ الباسورَ، فَكَتَبَ هذا عَلى بابِ الحُشِّ. ۱
امام باقر عليه السلام:لقمان به پسرش گفت: «طولانى نشستن براى تخلّى، موجب بواسير مى گردد».
اين جمله بر درِ مستراح، نوشته شد.
۱.تهذيب الأحكام: ج 1 ص 352 ح 1041، بحار الأنوار: ج 13 ص 424 ذيل ح 18.
مجمع البيان:قيلَ: إنَّ مَولاهُ دَخَلَ المَخرَجَ فَأَطالَ فيهِ الجُلوسَ، فَناداهُ لُقمانُ: إنَّ طولَ الجُلوسِ عَلَى الحاجَةِ يُفجَعُ مِنهُ الكَبِدُ، ويورَثُ مِنهُ الباسورُ، ويَصعَدُ الحَرارَةُ إلَى الرَّأسِ، فَاجلِس هَوناً، وقُم هَوناً.
قالَ: فَكَتَبَ حِكمَتَهُ عَلى بابِ الحُشِّ. ۱
مجمع البيان:بعضى مى گويند: مولاى لقمان، داخل مستراح شد و نشستن در آن را طول داد. لقمان او را بانگ زد كه: «طولانى نشستن براى قضاى حاجت، كبد را به درد مى آورد و موجب بواسير مى گردد، و حرارت به سر مى رسد. پس سبك بنشين و پاشو».
راوى مى گويد: لقمان، حكمتش را بر درِ مستراح نوشت.
۱.مجمع البيان: ج 8 ص 495، بحار الأنوار: ج 13 ص 424 ذيل ح 18.
كشف اللثام:قَولُ الصّادِقِ عليه السلام في خَبرِ حَمّادٍ: إنَّ لُقمانَ قالَ لاِبنِهِ: إذا أرَدتَ قَضاءَ حاجَتِكَ فَأَبعِدِ المَذهَبَ فِي الأَرضِ.
وفي بَعضِ الكُتُبِ: رَوَينا عَن بَعضِهِم عليهم السلامأنَّهُ أمَرَ بِابتِناءِ مَخرَجٍ فِي الدّارِ فَأَشاروا إلى مَوضِعٍ غَيرِ مُستَتِرٍ مِنَ الدّارِ.
فَقالَ: يا هؤُلاءِ، إنَّ اللّهَ عَزَّ وجَلَّ لَمّا خَلَقَ الإِنسانَ خَلَقَ مَخرَجَهُ في أستَرِ مَوضِعٍ مِنهُ، وكَذلِكَ يَنبَغي أن يَكونَ المَخرَجُ في أستَرِ مَوضِعٍ فِي الدّارِ. ۱
كشف اللثام:حمّاد از امام صادق عليه السلام نقل كرده است كه فرمود: «لقمان به پسرش گفت: هر گاه خواستى قضاى حاجت كنى، جاى دورى برو».
و در بعضى كتاب ها، از بعضى از امامان عليهم السلام براى ما روايت شده كه لقمان به ساختن مستراحى در خانه فرمان داد. مردم به مكان نپوشيده اى از خانه اشاره كردند.
لقمان گفت: اى مردم! خداوند عز و جل وقتى انسان را آفريد، جاى خارج شدن زوايد غذاها را از بدن او، در پوشيده ترين جاى بدنش قرار داد. اين چنين شايسته است كه مستراح، در پوشيده ترين جاى خانه باشد».
۱.كشف اللثام: ج 1 ص 217، دعائم الاسلام: ج 1 ص 104.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في بَعضِ خُطَبِهِ ـ: الحَمدُ للّهِِ الَّذي كانَ في أَوَّلِيَّتِهِ وَحدانِيّا، وفي أَزَلِيَّتِهِ مُتَعَظِّما بِالإِلهِيَّةِ، مُتَكَبِّرا بِكِبرِيائِهِ وجَبَروتِهِ، اِبتَدَأَ مَا ابتَدَعَ، وأَنشَأَ ما خَلَقَ عَلى غَيرِ مِثالٍ كانَ سَبَقَ بِشَيءٍ مِمّا خَلَقَ، رَبُّنَا القَديمُ بِلُطفِ رُبوبِيَّتِهِ، وبِعلِمِ خُبرِهِ فَتَقَ، وبِإحكامِ قُدرَتِهِ خَلَقَ جَميعَ ما خَلَقَ، وبِنورِ الإِصباحِ فَلَقَ؛ فَلا مُبَدِّلَ لِخَلقِهِ، ولا مُغَيِّرَ لِصُنعِهِ، ولا مُعَقِّبَ لِحُكمِهِ، ولا رادَّ لِأَمرِهِ، ولا مُستراحَ عَن دَعوَتِهِ، ولا زَوالَ لِمُلكِهِ، ولَا انقِطاعَ لِمُدَّتِهِ، وهُوَ الكَينونُ أَوَّلاً وَالدَّيمومُ أَبَدا، المُحتَجِبُ بِنورِهِ دونَ خَلقِهِ فِي الأُفُقِ
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در يكى از خطبه هايش ـ: ستايش، براى خدايى است كه در نخستينْ بودنش يكتاست و در بى آغاز بودن و جاودانگى اش به خدايى، سِترگ است و با بزرگى و چيرگى اش، بزرگ است. آغازگرى كرد آنچه را كه نوآورى كرد و آنچه را آفريد، بدون نمونه اى پيشى گرفته بر آفريده اى، نو پديدآورد. پروردگارِ بى پايان و هميشگىِ ما، به لطف پروردگارى اش و به دانش آگاهانه و كاملش، [موجودات را از عدم] شكافت و با استوارىِ توانايى اش، همه آفريدگان را آفريد و با روشنايىِ صبح، [تاريكىِ شب را] دريد. پس براى آفرينش او، جاى گزين كننده اى نيست و براى سازندگى او، دگرگون كننده اى وجود ندارد و حكم او را بازپس بَرنده اى نيست و فرمان او را بازگرداننده اى نيست و از دعوت او، رها شده اى نيست و فرمان روايىِ او تمامى
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +3 مورد دیگر
عنه عليه السلامـ في ذِكرِ حَديثِ مِعراج النَّبِيّ صلى الله عليه و آله ـ: قالَ اللّهُ عز و جل:. يا أحمَدُ، إنَّ أهلَ الآخِرَةِ لا يَهنَؤُهُمُ الطَّعامُ مُنذُ عَرَفوا رَبَّهُم، ولايَشغَلُهُم مُصيبَةٌ مُنذُ عَرَفوا سَيِّئاتِهِم، يَبكونَ عَلى خَطاياهُم، يُتعِبونَ أنفُسَهُم ولا يُريحونَها، وإنَّ راحَةَ أهلِ الجَنَّةِ فِي المَوتِ، وَالآخِرَةُ مُستَراحُ العابِدينَ، مُؤنِسُهُم دُموعُهُمُ الَّتي تَفيضُ عَلى خُدودِهِم، وجُلوسُهُم مَعَ المَلائِكَةِ الَّذينَ عَن أيمانِهِم وعَن شَمائِلِهِم، ومُناجاتُهُم مَعَ الجَليلِ الَّذي فَوقَ عَرشِهِ. ۱
امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج ـ: خداوند عز و جل فرمود: «. اى احمد! همانا اهل آخرت، از آن هنگام كه پروردگارشان را شناختند، غذايى خوش از گلويشان پايين نرفت و از آن هنگام كه گناهانشان را شناختند، هيچ مصيبتى آنان را به خود مشغول نساخت. بر گناهان خويش مى گريند. نفْس هايشان را به رنج مى افكنند و آنها را آسوده نمى گذارند. آسايش اهل بهشت، در مردن است و آخرت، آسايشگاه عبادتْ پيشگان است. مونس آنان، اشك هايشان است كه بر گونه هايشان سرازير مى شود، و همنشينىِ آنان، با فرشتگانى است كه در راست و چپ آنان قرار گرفته اند، و راز و نيازشان، با خداوند شكوهمندى است كه بر فراز عرشِ خويش است».
۱.بحار الأنوار: ج 77 ص 21 ـ 25 ح 6 نقلاً عن إرشاد القلوب.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مُستَريحٌ ومُستَراحٌ مِنهُ، العَبدُ المؤمنُ يَستَريحُ مِن نَصَبِ الدُّنيا وأذاها إلى رحمَةِ اللّهِ تعالى، والعَبدُ الفاجِرُ يَستَريحُ مِنهُ العِبادُ والبِلادُ والشَّجَرُ والدَّوابُّ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[آدمى زاده با مرگش يا] آسوده مى شود، و [يا] از دستش آسوده مى شوند: بنده مؤمن، از رنج و مشقّت دنيا در جوار رحمت خداى متعال مى آسايد و بنده بدكار، بندگان و شهرها و درختان و جنبندگان، از دستش آسوده مى شوند.
۱.كنز العمال: ج 15 ص 692 ح 42769 عن أبي قتادة.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:عَجَّ حَجَرٌ إلَى اللّهِ فقالَ: إلـهي وسَيِّدي، عَبَدتُكَ كذا وكذا سَنَةً، ثُمّ جَعَلتَني في اُسِّ كَنيفٍ! فقالَ: أما تَرضى أن عَزَلتُ بكَ عن مَجالِسِ القُضاةِ؟! ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سنگى به درگاه خدا ناليد و گفت: معبودا و سروَرا! چندين و چند سال تو را عبادت كردم و حالا مرا سنگ پىِ مستراحى قرار داده اى؟!
خداوند فرمود: «خوش حال نيستى كه تو را از جايگاه نشستن قاضيان، دور كرده ام؟».
۱.كنز العمّال: ج 6 ص 93 ح 14991 نقلاً عن ابن عساكر عن أبي هريرة.
کلیدواژه‌ها داوریحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اخلاقی و اجتماعیحکمت های حقوقی +1 مورد دیگر
عنه صلى الله عليه و آله:عِشرونَ خَصلَةً تورِثُ الفَقرَ: أوَّلُهَا القِيامُ مِنَ الفِراشِ لِلبَولِ عُريانا، وَالأَكلُ جُنُبا، وتَركُ غَسلِ اليَدَينِ عِندَ الأَكلِ، وإهانَةُ الكَسرَةِ مِنَ الخُبزِ، وإحراقُ الثّومِ وَالبَصَلِ، وَالقُعودُ عَلى اُسكُفَّةِ البَيتِ، وكَنسُ البَيتِ بِاللَّيلِ وبِالثَّوبِ، وغَسلُ الأَعضاءِ في مَوضِعِ الِاستِنجاءِ، ومَسحُ الأَعضاءِ المَغسولَةِ بِالمِنديلِ وَالكُمِّ، ووَضعُ القِصاعِ وَالأَواني غَيرَ مَغسولَةٍ، ووَضعُ أوانِي الماءِ غَيرَ مُغَطّاةِ الرُّؤوسِ، وتَركُ بُيوتِ العَنكَبوتِ فِي المَنزِلِ، وَالِاستِخفافُ بِالصَّلاةِ، وتَعجيلُ الخُروجِ مِنَ المَسجِدِ، وَالبُكورُ إلَى السُّوقِ وتَأخيرُ الرُّجوعِ عَنهُ إلَى العَشاءِ، وشِراءُ الخُبزِ مِنَ الفُقَراءِ، وَاللَّعنُ
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بيست ويژگى، فقر به بار مى آورد: عريان برخاستن از بستر براى پيشاب كردن؛ در حال جنابت غذا خوردن؛ نَشُستنِ دست ها هنگام غذا خوردن؛ نان را به اهانت خُرد كردن؛ ۲ سوزاندن سير و پياز؛ ۳ نشستن بر آستانه خانه؛ غبار رُفتن از خانه در شب و با جامه؛ شستن اعضاى بدن در مستراح؛ خشك كردن اعضاى شسته شده با دستمال و آستين؛ ناشسته باقى نهادن كاسه ها و ظرف ها؛ بدون سرپوش نهادن ظرف هاى آب؛ نزدودن تارهاى عنكبوت در خانه؛ سبُك شمردن نماز؛ شتابان از مسجد بيرون آمدن؛ بامدادان به بازار در آمدن و شب ديرهنگام از آن باز گشتن؛ از فقيران نان خريدن؛ فرزندان را دشنام دادن؛ دروغ گفتن؛ جامه را بر بدن دوختن؛ و چراغ را با پُف خاموش كردن.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۳۲