عيسى بن سرى:به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم: برايم از آنچه پايه هاى اسلام بر آن استوار است سخن بگو، تا چون آنها را فرا گرفتم، عملم پاكيزه شود و نادانى به هر مجهول ديگر، زيانى به من نرساند. حضرت فرمود: گواهى به اينكه خدايى جز خداوند يگانه نيست و محمّد صلى الله عليه و آلهپيامبر خداست و اقرار به هر چه از نزد خدا آورده است و حقّى كه در اموال به نام زكات قرار داده شده و اقرار به ولايتى كه خداوند بدان فرمان داده است؛ يعنى ولايت خاندان محمّد صلى الله عليه و آله. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هركس بميرد و امامش را نشناسد به مرگ جاهلى مرده است. خداوند عز و جل مى فرمايد: «از خداوند اطاعت كنيد و از پيامبر اطاعت كنيد و از اولياى امورتان اطاعت كنيد». پس على ـ صلوات اللّه عليه ـ (ولىّ امر)

ابواليسع عيسى بن سرى:به امام صادق عليه السلام عرض كردم: از پايه هايى كه اسلام بر آنها بنا شده و كوتاهى هيچ يك از مردم در آن پذيرفته نيست، برايم سخن بگو؛ پايه هايى كه هركس از شناخت آنها كوتاهى ورزد، دينش وارونه گردد و عملش پذيرفته نشود و هركس آنها را بشناسد و به آنها عمل كند، دينش به صلاح آيد و عملش پذيرفته گردد و ندانستن امورى را كه برايش مجهول مانده، بر او سخت نگيرند. حضرت فرمود: گواهى به اينكه خدايى جز خداوند يگانه نيست و ايمان به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و اقرار به هرچه از نزد خداوند آورده است و به ترتيب زكات و ولايت؛ و فضيلتى است براى هر كس كه اينها را اخذ كند. پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهفرمود: هركس بميرد و امامش را نشناسد، به مرگ جاهلى مرده است و خداوند عز و جل مى فرمايد:

الخصالـ به نقل از جابر انصارى ـ: على بن ابى طالب عليه السلام براى ما به ايراد خطبه پرداخت و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «اى مردم! در پاى اين منبرِ شما، چهار دسته از ياران محمّد صلى الله عليه و آله نشسته اند، از جمله اَنَس بن مالك، بَراء بن عازِب، اشعث بن قيس كِنْدى و خالد بن يزيد بَجَلى». سپس رو به اَنَس كرد و فرمود: «اى انس! اگر شنيده باشى كه پيامبر خدا مى فرمايد: هر كه من مولاى اويم، اين على، مولاى اوست و امروز به اين ولايت من، شهادت ندهى، خداوند، تو را از دنيا نبَرَد تا به مرض پيسى دچار گردانَد كه عمامه، آن را نپوشانَد! و تو ـ اى اشعث ـ، اگر شنيده باشى كه پيامبر خدا مى فرمايد: هر كه من، مولاى اويم، اين على مولاى اوست و امروز به اين ولايت من شهادت ندهى، خداوند، تو را از دنيا نبَرَد

المعجم الكبيرـ به نقل از ابن عمر ـ: يك وقت، من و پيامبر صلى الله عليه و آله در مدينه زير سايه اى همراه بوديم و ايشان به دنبال على عليه السلام مى گشت. به ديوار كه رسيديم، چشممان به على عليه السلام افتاد. پيامبر صلى الله عليه و آله نيز به على عليه السلام نگريست، در حالى كه او بر روى زمين خوابيده بود و غبار، وى را پوشانده بود. [پيامبر صلى الله عليه و آله] فرمود: «آنانى را كه كنيه ابو تراب به تو داده اند، سرزنش نمى كنم». ديدم كه رخسار على عليه السلام دگرگون شد و اين سخن بر وى گران آمد. [پيامبر صلى الله عليه و آله] فرمود: «اى على! تو را خُرسند نسازم؟». پاسخ داد: چرا، اى پيامبر خدا! [پيامبر صلى الله عليه و آله] فرمود: «تو وزير (دستْ يار) من، برادر من، پرداخت كننده وام هاى من، انجام دهنده

امام على عليه السلام:پيامبر خدا در پىِ من بود و مرا كنار نهرى [بر روى خاك،] در خواب يافت. فرمود: «برخيز. مردم را از اين كه تو را ابو تراب مى نامند، سرزنش نمى كنم». پيامبر صلى الله عليه و آله احساس كرد كه من از اين سخن، غمگين شده ام. پس فرمود: «برخيز، كه به خدا سوگند، تو را خشنود مى سازم. تو برادر من و پدر فرزندان من هستى، از سنّتم دفاع مى كنى و شانه ام را [از بار مسئوليت ها و تعهّدات] آزاد مى كنى. هر كه در روزگار من بميرد، گنجينه خدايى است و هر كه در روزگار تو بميرد، به عهد و پيمان خود، وفا كرده است و هر كه پس از رحلت تو، در حالى كه تو را دوست مى دارد، و بميرد، خداوندْ تا زمانى كه خورشيدْ طلوع و غروب مى كند، آرامش و ايمان را براى او رقم مى زند و هر كه در حالى كه تو را دشمن مى دارد،

امام على عليه السلام:آگاه باشيد كه به شما لعن كردن من و دروغگو شمردن من، پيشنهاد خواهد شد. هر كه از روى اكراه و به اجبارْ مرا لعن كند ـ و خدا مى داند كه او مجبور بوده است ـ، من و او، با هم نزد محمّد صلى الله عليه و آله خواهيم رفت؛ و هر كه زبانش را نگه دارد و مرا لعن نكند، به اندازه بُرد يك تير و يا به اندازه بُرد ديد چشم، از من پيشى خواهد گرفت؛ و هر كه مرا از روى خرسندى لعن كند، عذرى بين او و خداوند نخواهد بود و هيچ حجّتى پيش محمّد صلى الله عليه و آله نخواهد داشت. بدانيد كه روزى، محمّد صلى الله عليه و آله دست مرا گرفت و فرمود: «هر كه با اين پنج تا بيعت كند و آن گاه در حالى بميرد كه تو را دوست دارد، راه خود را [درست] طى كرده است؛ و هر كه بميرد، در حالى كه تو را دشمن مى دارد، به مرگ جاهلى

كمال الدينـ به نقل از سليم بن قيس هلالى ـ: وى (سليم) از سلمان و ابو ذر و مقداد، حديثى به نقل از پيامبر خدا شنيد كه ايشان فرموده: «هر كس بميرد و امامى نداشته باشد، به مرگ جاهلى مرده است». آن را با جابر و ابن عبّاس در ميان گذاشت. هر دو گفتند: راست و درست گفته اند. ما خود نيز شاهد آن بوديم و آن را از پيامبر خدا شنيديم. سلمان گفت: اى پيامبر خدا! شما فرمودى: «هر كس بميرد و امامى نداشته باشد به مرگ جاهلى مُرده است». اين امام كيست؟ فرمود: «از اوصياى من است. اى سلمان! هر يك از افراد امّت من بميرد و او را از اوصياى من امامى كه او را بشناسد، نباشد، اين مرگ جاهلى است. اگر او را نشناسد و با او دشمنى كند، مشرك است و اگر او را نشناسد، ولى با او دشمنى هم نكند و دشمن او را به دوستى نگيرد، چنين كسى جاهل