فیلترها
نتایج جستجو برای «عیبجویی»: ۱۴۳ حدیث
الكافي:عَن عَبدِ الرَّحمنِ بنِ بَشيرٍ عَن بَعضِ رِجالِهِ أنَّ عَلِيَ بنَ الحُسَينِ عليهماالسلامكانَ يَدعو بِهذَا الدُّعاءِ في كُلِّ يَومٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ إنَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ، وهذا شَهرُ الصِّيامِ، وهذا شَهرُ الإِنابَةِ، وهذا شَهرُ التَّوبَةِ، وهذا شَهرُ المَغفِرَةِ وَالرَّحمَةِ، وهذا شَهرُ العِتقِ مِنَ النّارِ وَالفَوزِ بِالجَنَّةِ، اللّهُمَّ فَسَلِّمهُ لي وتَسَلَّمهُ مِني، وأعِنّي عَلَيهِ بِأَفضَلِ عَونِكَ، ووَفِّقني فيهِ لِطاعَتِكَ، وفَرِّغني فيهِ لِعِبادَتِكَ ودُعائِكَ وتِلاوَةِ كِتابِكَ، وأعظِم لي فيهِ البَرَكَةَ وأحسِن لي فيهِ العاقِبَةَ، وأصِحَّ لي فيهِ بَدَني وأوسِع فيهِ رِزقي، وَاكفِني فيهِ ما أهَمَّني وَاستَجِب لي فيهِ دُعائي وبَلِّغني فيهِ رَجائي.
اللّهُمَّ
الكافى ـ به نقل از عبد الرحمان بن بشير، از برخى راويان خود ـ :امام سجّاد عليه السلامدر هر روز از ماه رمضان، اين دعا را مى خواند:
«خداوندا! اين، ماه رمضان است. اين، ماه روزه دارى است. اين، ماه بازگشت است. اين، ماه توبه است. اين، ماه آمرزش و رحمت است. اين، ماه آزادى از آتش و رسيدن به بهشت است.
خداوندا! آن را برايم سلامت بدار و آن را از من، سالم بگير و مرا با بهترين يارى ات، بر [روزه دارىِ] آن، يارى كن و به اطاعتت در آن، توفيقم ده و مرا براى عبادت و دعا به درگاهت و خواندن كتابت، فارغ گردان و بركتم را در آن، بزرگ بدار و عاقبتم را در آن، نيكو كن و بدنم را در آن سلامت بدار و روزى ام را در آن، وسعت بخش و آنچه اندوهگينم مى سازد، برطرف ساز و دعايم را در آن، اجابت كن و مرا به اميدم برسان!
۱.الكافي: ج 4 ص 75 ح 7.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
الكافي:عَن عَبدِ الرَّحمنِ بنِ بَشيرٍ عَن بَعضِ رِجالِهِ أنَّ عَلِيَ بنَ الحُسَينِ عليهماالسلامكانَ يَدعو بِهذَا الدُّعاءِ ۱ في كُلِّ يَومٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ إنَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ، وهذا شَهرُ الصِّيامِ، وهذا شَهرُ الإِنابَةِ، وهذا شَهرُ التَّوبَةِ، وهذا شَهرُ المَغفِرَةِ وَالرَّحمَةِ، وهذا شَهرُ العِتقِ مِنَ النّارِ وَالفَوزِ بِالجَنَّةِ، اللّهُمَّ فَسَلِّمهُ لي وتَسَلَّمهُ مِني، وأعِنّي عَلَيهِ بِأَفضَلِ عَونِكَ، ووَفِّقني فيهِ لِطاعَتِكَ، وفَرِّغني فيهِ لِعِبادَتِكَ ودُعائِكَ وتِلاوَةِ كِتابِكَ، وأعظِم لي فيهِ البَرَكَةَ وأحسِن لي فيهِ العاقِبَةَ، وأصِحَّ لي فيهِ بَدَني وأوسِع فيهِ رِزقي، وَاكفِني فيهِ ما أهَمَّني وَاستَجِب لي فيهِ دُعائي وبَلِّغني فيهِ رَجائي.
اللّهُمَّ
الكافى ـ به نقل از عبد الرحمان بن بشير، از برخى راويان خود ـ:امام سجّاد عليه السلامدر هر روز از ماه رمضان، اين دعا را مى خواند: ۳
«خداوندا! اين، ماه رمضان است. اين، ماه روزه دارى است. اين، ماه بازگشت است. اين، ماه توبه است. اين، ماه آمرزش و رحمت است. اين، ماه آزادى از آتش و رسيدن به بهشت است.
خداوندا! آن را برايم سلامت بدار و آن را از من، سالم بگير و مرا با بهترين يارى ات، بر [روزه دارىِ] آن، يارى كن و به اطاعتت در آن، توفيقم ده و مرا براى عبادت و دعا به درگاهت و خواندن كتابت، فارغ گردان و بركتم را در آن، بزرگ بدار و عاقبتم را در آن، نيكو كن و بدنم را در آن سلامت بدار و روزى ام را در آن، وسعت بخش و آنچه اندوهگينم مى سازد، برطرف ساز و دعايم را در آن، اجابت كن و مرا به اميدم برسان!
۱.أقول: ممّا ينبغي التنبيه عليه هو أنّ هذا الدعاء قد ورد أيضا ولكن مع زيادات كثيرة ومن دون إسنادٍ إلى المعصوم في المصادر التالية: تهذيب الأحكام: 3 / 111، مصباح المتهجّد: 610 / 696، المقنعة: 332، الإقبال: 1 / 202، المصباح للكفعمى: 817، البلد الأمين: 223.
۲.الكافي: 4 / 75 / 7، كتاب من لا يحضره الفقيه: 2 / 104 / 1849.
۳.گفتنى است كه اين دعا با افزوده هايى بسيار و بدون اِسناد به معصوم، در منابع زير نيز آمده است:
تهذيب الأحكام: 3 / 111، مصباح المتهجّد: 610 / 696، المقنعة: 322، الإقبال: 1 / 202؛ المصباح، كفعمى: 817؛ البلد الأمين: 223.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
عنه عليه السلام:مَن جَهِلَ شَيئاً عابَهُ. ۱
امام على عليه السلام:آن كه چيزى را نداند، از آن عيبجويى مى كند.
۱.كشف الغمّة: ج 3 ص 137 عن الإمام الجواد عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 78 ص 79 ح 61.
عنه عليه السلام:مَن قَصُرَ عَن مَعرِفَةِ شَيءٍ عابَهُ. ۱
امام على عليه السلام:آن كه از درك چيزى ناتوان شود، از آن، عيبجويى مى كند.
۱.الإرشاد: ج 1 ص 301، الدرّة الباهرة: ص 33 عن الإمام الصادق عليه السلام وليس فيه «معرفة»، بحار الأنوار: ج 78 ص 228 ح 106.
امام على عليه السلام:آنچه در دل هايتان از شعله هاى تعصّب و كينه هاى جاهليّتْ پنهان شده، خاموش كنيد. چنين تعصّبى در مسلمان، [ناشى] از وسوسه، تكبّر، عيبجويى و القاى شيطان است.
المعجم الكبير عن سعيد بن عثمان البلوي عن جدّته:أنَّ اُمَّها عُمَيرَةَ بِنتَ سَهلٍ صاحِبَ الصّاعَينِ ـ الَّذي لَمَزَهُ المُنافِقونَ ـ حَدَّثَتها أنَّهُ خَرَجَ بِزَكاتِهِ بِصاعٍ مِن تَمرٍ، وبِابنَتِهِ عُمَيرَةَ حَتّى أتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله فَصَبَّ، ثُمَّ قالَ: يا رَسولَ اللّهِ، إنَّ لي إلَيكَ حاجَةً. قالَ: وما هِيَ؟ قالَ: تَدعُو اللّهَ لي ولَها بِالبَرَكَةِ وتَمسَحُ رَأسَها، فَإِنَّهُ لَيسَ لي وَلَدٌ غَيرُها. قالَت: فَوَضَعَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَدَهُ عَلَيَّ، فَاُقسِمُ بِاللّهِ لَكَأَنَّ بَردَ يَدِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَلى كَبِدي. ۱
المعجم الكبير:سعيد بن عثمان بلوى، از مادر بزرگش نقل كرده است كه مادرش عُمَيره، دختر سهلِ صاحبِ دو صاع ـ همو كه منافقان از وى عيبجويى كردند ـ برايش نقل كرد كه سهل، زكاتش را ـ كه يك صاع خرما بود ـ و دخترش عميره را برداشت و نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و ظرف خرما را خالى كرد. سپس گفت: اى پيامبر خدا! با شما عرضى دارم.
فرمود: «چيست؟».
گفت: اين كه براى من و اين دخترم دعا كنى و دستى به سرش بكشى؛ چرا كه من فرزندى جز او ندارم.
عميره گفت: پيامبر خدا دستش را بر [سرِ] من نهاد. به خدا سوگند كه گويا خُنَكاى دست پيامبر خدا بر جگرم بود!
۱.المعجم الكبير: ج 6 ص 107 ح 5650 و ج 24 ص 340 ح 849، اُسد الغابة: ج 2 ص 574 نحوه، الإصابة: ج 8 ص 250.
التدوين في أخبار قزوين عن موسى بن عبيدة العسكري:سَعى رَجُلٌ بِجَعفَرِ بنِ مُحَمَّدٍ عليه السلام إلى أبي جَعفَرٍ [المَنصورِ] بِأَنَّهُ نالَ مِنكَ وقالَ فيكَ، فَاُحضِرَ جَعفَرٌ عليه السلام، قالَ جَعفَرٌ عليه السلام: مَعاذَ اللّهِ! فَقالَ السّاعي: بَلى، نِلتَ مِن أميرِ المُؤمِنينَ، وقُلتَ فيهِ كَذا وكَذا.
فَقالَ جَعفَرٌ عليه السلام: حَلِّفهُ بِاللّهِ ـ يا أميرَ المُؤمِنينَ ـ ثُمَّ افعَل ما شِئتَ. فَحَلَفَ الرَّجُلُ، فَقالَ لَهُ جَعفَرٌ عليه السلام: إن حَلَفتَ كاذِبا أخرَجَ اللّهُ مِنكَ كُلَّ قُوَّةٍ أعطاكَ. فَقالَ: نَعَم.
فَقامَ الرَّجُلُ ـ مِن ساعَتِهِ ـ أعمى، أصَمَّ، أشَلَّ، أعرَجَ، وخَطا خُطوَتَينِ، وَارتَعَدَ، وسَقَطَ وماتَ. ۱
التدوين في أخبار قزوينـ به نقل از موسى بن عُبيده عسكرى ـ: مردى از امام صادق عليه السلام نزد [خليفه]ابو جعفرِ منصور، سعايت كرد كه: او از تو بد گفته و عيبجويى ات را كرده است.
منصور، دستور داد امام صادق عليه السلام را حاضر كردند. امام صادق عليه السلام فرمود: پناه به خدا [، اگر چنين گفته باشم]!
سعايت كننده گفت: چرا! تو از امير المؤمنين، بدگويى كردى و درباره او چنين و چنان گفتى.
امام صادق عليه السلام فرمود: «اى امير المؤمنين! او را به خدا، سوگند بده. آن گاه هر كارى خواستى، بكن».
مرد، سوگند خورد. امام صادق عليه السلام به او فرمود: «اگر به دروغ، سوگند خورده باشى، خدا هر نيرويى را كه به تو داده است، از تو بگيرد!».
مرد گفت: باشد. و در دَم، كور و كر و چلاق و لنگ شد و دو قدم كه برداشت، رعشه
۱.التدوين في أخبار قزوين: ج 1 ص 430.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
امام على عليه السلامـ آن گاه كه مالك اشتر را به استاندارى و كارهاى مصر گماشت، در عهدنامه اى خطاب به وى ـ: به نام خداوند بخشنده مهربان. اين فرمانى است از بنده خدا على، امير مؤمنان به مالك بن حارث اشتر، در عهدنامه او، آن گاه كه وى را به استاندارى مصر گماشت، براى جمع آورى خراج و ماليات مصر و جهاد با دشمنش و اصلاح كارهاى مردمش و آبادسازى شهرهايش.
او را فرمان داد به تقواى الهى و برگزيدن طاعت او و پيروى از آنچه خداوند در كتابش به آن فرمان داده است، از واجبات و مستحبّاتى كه هيچ كس جز با پيروى از آنها سعادتمند نمى شود و جز با انكار و تباه ساختن آنها بدبخت نمى گردد [و به او فرمان داد] كه با دست و دل و زبانش خدا را يارى كند؛ چرا كه خداوند، عهده دار يارى كسى است كه يارى اش كند. همانا او نيرومند و
الإرشاد عن أبي مخنف لوط بن يحيى وإسماعيل بن راشد وأبي هشام الرفاعي وأبي عمرو الثقفي وغيرهم:إنَّ نَفَرا مِن الخَوارِجِ اجتَمَعوا بِمَكَّةَ، فَتَذاكَرُوا الاُمَراءَ، فَعابوهُم وعابوا أعمالَهُم عَلَيهِم، وذَكَروا أهلَ النَّهروانِ وتَرَحَّموا عَلَيهِم، فَقالَ بَعضُهُم لِبَعضٍ: لَو أنّا شَرَينا أنفُسَنا للّهِِ، فَأَتَينا أئِمَّةَ الضَّلالِ، فَطَلَبنا غِرَّتَهُم ۱، فَأَرَحنا مِنهُمُ العِبادَ وَالبِلادَ، وثَأَرنا بِإِخوانِنا لِلشُّهَداءِ بِالنَّهرَوانِ.
فَتَعاهَدوا عِندَانقِضاءِ الحَجِّ عَلى ذلِكَ، فَقالَ عَبدُ الرَّحمنِ بنُ مُلجَمٍ: أنَا أكفيكُم عَلِيّا، وقالَ البَرَكُ بنُ عَبدِ اللّهِ التَّميمِيُّ: أنَا أكفيكُم مُعاوِيَةَ، وقالَ عَمرُو بنُ بَكرٍ التَّميمِيُّ: أنَا أكفيكُم عَمرَو بنَ العاصِ،
الإرشادـ به نقل از ابو مِخْنَف لوط بن يحيى و اسماعيل بن راشد و ابو هشام رفاعى و ابو عمرو ثقفى و ديگران ـ: گروهى از خوارج در مكّه گرد آمدند و درباره زمامداران صحبت كردند و از آنان و رفتارشان با خوارجْ عيبجويى كردند. سپس يادى از نهروانيان كرده، بر آنان رحمت فرستادند. يكى به ديگرى گفت: كاش ما جان خود را با خدا معامله كنيم، سراغ سران گم راهى برويم و غافلگيرانه آنان را ترور كنيم و مردم و شهرها را از آنان آسوده كنيم و انتقام خون برادران شهيدمان در نهروان را هم بگيريم. با هم عهد بستند كه پس از پايان حج در پى اين كار روند. عبدالرحمان بن ملجم گفت: كشتن على با من. بُرَك بن عبد اللّه تميمى گفت: من هم معاويه را مى كشم.
عمرو بن بكر تميمى گفت: كشتن عمرو عاص هم به عهده من. بر اين مسئله با هم پيمان بستند
۱.الغِرَّةُ: الغَفْلة (النهاية: ج 3 ص 354 «غرر»).
۲.الإرشاد: ج 1 ص 17، روضة الواعظين: ص 148 وفيه «المبارك» بدل «البرك»؛ المعجم الكبير: ج 1 ص 97 الرقم 168، تاريخ الطبري: ج 5 ص 143 كلاهما عن إسماعيل بن راشد، الطبقات الكبرى: ج 3 ص 35، مروج الذهب: ج 2 ص 423، الكامل في التاريخ: ج 2 ص 434، أنساب الأشراف: ج 3 ص 251 و ص 253 عن لوط بن يحيى وعوانة بن الحكم وغيرهما، تاريخ دمشق: ج 42 ص 558 وفيه «عمرو بن بكير»، اُسد الغابة: ج 4 ص 112 الرقم 3789 كلاهما عن محمّد بن سعد، الاستيعاب: ج 3 ص 218 الرقم 1785، مقاتل الطالبيّين: ص 43 و ص 46 والعشرة الأخيرة نحوه وراجع المناقب لابن شهر آشوب: ج 3 ص 311.
۳.دو نفرى كه با ابن ملجم پيمان بستند كه معاويه و عمرو عاص را به قتل برسانند، يكى شان در حالت ركوع بر معاويه ضربت زد كه به پايش خورد و نمرد.ضارب را دستگير كردند و همان وقت كشتند. ديگرى نيز به سراغ عمرو عاص رفته بود.آن شب عمرو عاص بيمار بود و كس ديگرى را به نام خارجة بن ابى حبيبه عامرى به جاى خود فرستاد تا با مردم نماز بخواند و آن شخص هم به گمان اين كه [امام جماعت] عمرو عاص است، با شمشيرش ضربه اى نثار او كرد. ضارب را گرفتند و نزد عمرو عاص آوردند.عمرو عاص او را كشت. خارجه هم روز دوم، در اثر آن ضربه، از دنيا رفت (الإرشاد: ج 1 ص22، تاريخ الطبرى: ج5 ص149، الكامل فى التاريخ: ج1ص100).
و در تاريخ الطبرى به نقل از اسماعيل بن راشد آمده است: بُرَك بن عبد اللّه در همان شبى كه على عليه السلام ضربت خورد، در كمين معاويه نشست. چون معاويه براى نماز بيرون آمد با شمشير بر او حمله كرد. شمشير بر نشيمنگاه او فرود آمد. او را دستگير كردند. گفت: خبرى دارم كه تو را با آن، خوش حال مى كنم. اگر آگاهت كنم، آيا براى من سودمند است؟ گفت: آرى. گفت: برادرى دارم كه در همين شب على عليه السلام را كُشت. گفت: شايد نتوانسته بكشد! گفت: چرا كشته است. على عليه السلام بدون محافظ بيرون مى آيد. معاويه دستور داد او را كشتند. معاويه كسى را در پى ساعدى (پزشك) فرستاد. طبيب پس از معاينه گفت: يكى از دو كار را انتخاب كن: يا آهنى مى گدازم و بر جاى شمشير مى گذارم، يا كه شربتى به تو مى خورانم كه در نتيجه آن مردى ات از كار مى افتد، ولى از اين زخم خوب مى شوى، چرا كه ضربت او زهرآگين بود. معاويه گفت: طاقت آتش ندارم؛ ولى درباره بى نسل شدن، يزيد و عبد اللّه برايم بس و مايه چشم روشنى اند. آن شربت را به او خورانْد و خوب شد و از آن پس صاحب فرزند نشد. آن گاه بود كه معاويه دستور داد مقصوره (اتاقك حفاظتى نزديك محراب) و نگهبان شب و ايستادن مأمور بالاى سرش وقتى به سجده مى رود، برقرار شود.
امّا عمرو بن بكر آن شب در كمين عمرو عاص نشست. عمرو عاص بيرون نيامد. چون دل درد داشت و به خارجة بن حذافه دستور داد [در مسجد نماز بگزارد]. وى رئيس انتظامى و از طايفه بنى عامر بن لؤى بود. براى نماز كه بيرون آمد، [ضارب] به خيال اين كه او عمرو عاص است، به او حمله كرد و ضربت زد و كشت. مردم او را گرفته نزد عمرو عاص بردند، در حالى كه به وى با لقبِ «امير» سلام مى دادند. گفت: اين كيست؟ گفتند: عمرو عاص. گفت: پس من كه را كشتم؟ گفتند: خارجة بن حذافه را. گفت: اى فاسق! من نمى پنداشتم كه آن كه كشته شد، جز تو باشد. عمرو عاص گفت: تو مرا خواستى، ولى خدا خارجه را خواست! عمرو عاص او را پيش كشيد و به قتل رساند (تاريخ الطبرى: ج 5 ص 149 و.). در أنساب الأشراف چنين آمده است:
امّا بُرَك، در شب موعود رفت و در كمين معاويه نشست. چون معاويه براى نماز صبح بيرون آمد با شمشير بر او حمله كرد. معاويه پشت كرد. ضربت شمشيرش بر نشيمنگاه او فرود آمد و آن را شكافت و شمشير عميقا در گوشت فرو رفت. او را دستگير كردند. گفت: خبر خوش حال كننده اى دارم. در همين شب، على بن ابى طالب كشته شده است، و ماجرا را براى آنان نقل كرد. معاويه را مداوا كردند و خوب شد. دستور داد تا برك را به قتل رساندند. گفته شده است: برك، معاويه را در حالت سجده ضربت زد. از آن پس، موقع نماز بالاى سر خلفا نگهبانانى گماشته شدند و معاويه مقصوره (اتاقك حفاظتى) ساخت.
برخى روايت كردند كه پس از آن ضربت، معاويه صاحب فرزند نشد. معاويه دستور داده بود كه دست و پاى برك را جدا كنند و به همان حال رهايش كنند. او [زنده ماند و] به بصره رفت و آن جا در زمان زياد، صاحب فرزندى شد.زياد او را كشت و به دار كشيد و به او گفت: تو صاحب فرزند شوى، ولى معاويه را بى فرزند گذاشته باشى؟! (أنساب الأشراف: ج 3 ص 25، الإمامة والسياسة: ج 1 ص 181).
الكافي عن اُسيد بن صفوان:لَمّا كانَ اليَومُ الَّذي قُبِضَ فيهِ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام ارتُجَّ المَوضِعُ بِالبُكاءِ ودَهِشَ النّاسُ كَيَومٍ قُبِضُ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله، وجاءَ رَجُلٌ باكِيا وهُوَ مُسرِعٌ مُستَرجِعٌ وهُوَ يَقولُ: اليَومَ انقَطَعَت خِلافَةُ النُّبُوَّةِ، حَتّى وَقَفَ عَلى بابِ البَيتِ الَّذي فيهِ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام فَقالَ:
رَحِمَكَ اللّهُ يا أبَا الحَسَنِ! كُنتَ أوَّلَ القَومِ إسلاما، وأخلَصَهُم إيمانا، وأشَدَّهُم يَقينا، وأخوَفَهُم للّهِِ، وأعظَمَهُم عَناءً، وأحوَطَهُم عَلى رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وآمَنَهُم عَلى أصحابِهِ، وأفضَلَهُم مَناقِبَ، وأكرَمَهُم سَوابِقَ، وأرفَعَهُم دَرَجَةً، وأقرَبَهُم مِن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله،
الكافىـ به نقل از اُسيد بن صفوان ـ: روزى كه امير مؤمنان درگذشت، آن جا از صداى گريه به لرزه درآمد و مردم مثل روز وفات پيامبر صلى الله عليه و آله مدهوش شدند. مردى گريان و شتابان و «إنا للّه وإنا إليه راجعون» گويان آمد، در حالى كه مى گفت: «امروز، خلافتِ نبوّت قطع شد» تا آن كه آمد و در مقابل درِ اتاقى كه امير مؤمنان در آن بود ايستاد و گفت:
رحمت خدا بر تو باد، اى ابو الحسن! اولين مسلمان از اين قوم بودى و در ايمان، خالص ترين آنان و در يقينْ استوارترين از همه خداترس تر بودى و بيش از همه رنج كشيدى و بيش از همه دور و بَر پيامبر خدا بودى و براى اصحاب او ايمن ترين بودى. مناقب تو از همه برتر، سابقه ات از همه ارجمندتر و درجه ات از همه بالاتر بود و به پيامبر خدا از همه نزديك تر و در رفتار و اخلاق و
۱.في المصدر: «إذا»، والصحيح ما أثبتناه كما في بقيّة المصادر.
۲.القُنّة: أعلى الجبل، وهو على الاستعارة (مجمع البحرين: ج 3 ص 1518 «قنن»).
۳.الكافي: ج 1 ص 454 ح 4، كمال الدين: ص 388 ح 3، الأمالي للصدوق: ص 312 ح 363 كلاهما نحوه، بحار الأنوار: ج 42 ص 303 ح 4 وج 100 ص 354 ح 1.
۴.شايد مراد آن باشد كه به جسم خود و ماديّات، چندان اهميّت نمى دادى.
عنه عليه السلام:إذا أرَدتَ الزِّيارَةَ لِأَميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام فَاغتَسِل حَيثُ تَيَسَّرَ لَكَ، وقُل حينَ تَعزِمُ: اللّهُمَّ اجعَل سَعيي مَشكوراً، وذَنبي مَغفوراً، وعَمَلي مَقبولاً، وَاغسِلني مِنَ الخَطايا وَالذُّنوبِ، وطَهِّر قَلبي مِن كُلِّ آفَةٍ، وزَكِّ عَمَلي، وتَقَبَّل سَعيي، وَاجعَل ما عِندَكَ خَيراً لي، اللّهُمَّ اجعَلني مِنَ التَّوّابينَ، وَاجعَلني مِنَ المُتَطَهِّرينَ، وَالحَمدُ للّهِِ رَبِّ العالَمينَ.
ثُمَّ امشِ وعَلَيكَ السَّكينَةُ وَالوَقارُ حَتّى تأتِيَ بابَ الحَرَمِ فَقُم عَلَى البابِ وقُل:
اللّهُمَّ إنّي اُريدُكَ فَأَرِدني، وأقبَلتُ بِوَجهي إلَيكَ؛ فَلا تُعرِض بِوَجهِكَ عَنّي، وإنّي قَصَدتُ إلَيكَ فَتَقَبَّل مِنّي، وإن كُنتُ ماقِتاً فَارضَ عَنّي، وإن كُنتُ
امام صادق عليه السلام:هرگاه خواستى امير مؤمنان را زيارت كنى، هرجا كه برايت فراهم بود غسل كن و آن گاه كه قصد [زيارت و غسل] مى كنى، بگو:
خدايا! تلاش مرا مورد سپاس و گناهم را بخشوده و عملم را پذيرفته قرار بده و مرا از لغزش ها و گناهان بشوى، دلم را از هر آفت، پاك كن، عمل مرا پاكيزه گردان، تلاشم را بپذير و آنچه را نزد توست، خيرى براى من قرار بده. خداوندا! مرا از توبه كنندگان قرار بده و مرا از پاكى جويان قرار بده، و حمدْ مخصوص پروردگار جهانيان است.
سپس با آرامش و وقار، راه برو تا آن كه به درِ حرم برسى. پس بر درگاه بِايست و بگو:
خداوندا! من تو را مى خواهم، تو هم مرا بخواه. با روى دل به سوى تو آمده ام، پس روى عنايتت را از من بر مگردان. من آهنگ تو را كرده ام، پس از من بپذير. اگر از من
۱.يونس: 2.
۲.الأنبياء: 28.
۳.الفَلّ: الثَّلم (لسان العرب: ج 11 ص 530 «فلل»).
۴.ريحٌ قاصِفٌ وقاصِفَةٌ: شدِيدَةٌ تكسِرُ ما مَرّت به من الشَّجَرِ وغيره (تاج العروس: ج 12 ص 435 «قصف»).
۵.المزار الكبير: ص 225 ح 6 عن يوسف الكناسي ومعاوية بن عمّار، بحار الأنوار: ج 100 ص 334 ح 32.
۶.كروبيان، فرشتگان بزرگ و مقرّب خداوند از جمله جبرائيل، ميكائيل و اسرافيل هستند (تاج العروس: ج 2 ص 368).
۷.اوست كه در قيامت بر مؤمن و كافر، علامت مى گذارد و دوزخيان و بهشتيان را تعيين مى كند.
الإمام عليّ عليه السلام:مَن تَتَبَّعَ خَفِيّاتِ العُيوبِ حَرَمَهُ اللّهُ مَوَدّاتِ القُلوبِ. ۱
امام على عليه السلام:هر كس در پىِ عيب هاى پوشيده مردم باشد، خداوند، او را از دوستىِ دل ها محروم مى كند.
۱.غرر الحكم: ح 8800، عيون الحكم والمواعظ: ص 436 ح 7540.
المستدرك على الصحيحين عن ثابت البناني:إنَّ أنَسَ بنَ مالِكٍ كانَ شاكِيا، فَأَتاهُ مُحَمَّدُ بنُ الحَجّاجِ يَعودُهُ في أصحابٍ لَهُ، فَجَرَى الحَديثُ حَتّى ذَكَروا عَلِيّا رضى الله عنه، فَتَنَقَّصَهُ ۱ مُحَمَّدُ بنُ الحَجّاجِ، فَقالَ أنَسٌ: مَن هذَا!! أقعِدوني، فَأَقعَدوهُ، فَقالَ: يَابنَ الحَجّاجِ، ألّا أراكَ تَنَقَّصُ عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ! وَالَّذي بَعَثَ مُحَمَّدا صلى الله عليه و آله بِالحَقِّ لَقَد كُنتُ خادِمَ رَسولِ اللّه صلى الله عليه و آله بَينَ يَدَيهِ، وكانَ كلَّ يَومٍ يَخدِمُ بَينَ يَدَي رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله غُلامٌ مِن أبناءِ الأَنصارِ، فَكانَ ذلِكَ اليَومُ يَومي، فَجاءَت اُمُّ أيمَنَ ـ مَولاةُ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله ـ بِطَيرٍ فَوَضَعَتهُ بَينَ يَدَي
المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ثابت بنانى ـ: انس بن مالك، بيمار بود. محمّد بن حَجّاج، همراه با دوستانش نزد اَنَس آمدند تا از وى عيادت كنند كه سخن به گفتگو در باره على عليه السلام رسيد. محمّد بن حَجّاج، از على عليه السلام عيبجويى كرد. انس گفت: اين ديگر كيست؟ مرا بنشانيد.
انس را نشاندند. پس گفت: «اى پسر حجّاج! پس از اين نبينم كه از على عيبجويى كنى. سوگند به كسى كه محمّد صلى الله عليه و آله را به حق فرستاد، من نزد پيامبر خدا خدمت گزار بودم. هر روز، جوانى از فرزندان انصار، براى پيامبر خدا خدمت مى كرد. روزى كه نوبت من بود، اُمّ اَيمَن (كنيز پيامبر خدا) مرغى آورد و آن را جلوى پيامبر خدا نهاد.
پيامبر خدا فرمود: «اى امّ ايمن! اين پرنده چيست؟»
امّ ايمن پاسخ داد: اين مرغى است كه به دست آورده
عنه عليه السلامـ لَمّا بَلَغَهُ اتِّهامُ بَني اُمَيَّةَ لَهُ بِالمُشارَكَةِ في دَمِ عُثمانَ ـ: أ وَلَم يَنهَ بَني اُمَيَّةَ عِلمُها بي عَن قَرفي ۱؟ أ وَما وَزَعَ الجُهّالَ سابِقَتي عَن تُهَمَتي! ولَما وعَظهُمُ اللّهُ بِهِ أبلَغُ مِن لِساني.
أنا حَجيجُ المارِقينَ، وخَصيمُ النّاكِثينَ المُرتابينَ، وعَلى كِتابِ اللّهِ تُعرَضُ الأَمثالُ، وبِما فِي الصُّدورِ تُجازَى العِبادُ! ۲
امام على عليه السلامـ هنگامى كه اتّهام بنى اميّه به او (يعنى مشاركت داشتن در [ريختن]خون عثمان) به گوشش رسيد ـ: آيا شناخت بنى اميّه از من، آنان را از عيبجويى از من باز نمى دارد؟ آيا سابقه ام در اسلام، نادانان را از تهمت زنى به من باز نمى دارد؟ البتّه پندى كه خداوند به آنان داده، از بيان من رساتر است.
من [با دليل و حجّت] مغلوب كننده از دين خارج شدگان و محكوم كننده پيمان شكنانِ در شبهه غلتيده ام. كارها [ى شبهه ناك] بر كتاب خدا عرضه مى شوند و بندگان بر اساس آنچه در دل دارند، پاداش داده مى شوند.
تاريخ الطبري عن المغيرة بن شعبةـ لِصَعصَعَةَ ـ: إيّاكَ أن يَبلُغَني عَنكَ أنَّكَ تَعيبُ عُثمانَ عِندَ أحَدٍ مِنَ النّاسِ، وإيّاكَ أن يَبلُغَني عَنكَ أنَّكَ تُظهِرُ شَيئا مِن فَضلِ عَلِيٍّ عَلانِيَةً، فَإِنَّكَ لَستَ بِذاكِرٍ مِن فَضلِ عَلِيٍّ شَيئا أجهَلُهُ، بَل أنَا أعلَمُ بِذلِكَ، ولكِنَّ هذَا السُّلطانَ قَد ظَهَرَ، وقَد أخَذنا بِإِظهارِ عَيبِهِ لِلنّاسِ، فَنَحنُ نَدَعُ كَثيرا مِمّا أمَرنا بِهِ، ونَذكُرُ الشَّيءَ الَّذي لا نَجِدُ مِنهُ بُدّا؛ نَدفَعُ بِهِ هؤلاءِ القَومَ عَن أنفُسِنا تَقِيَّةً، فَإِن كُنتَ ذاكِرا فَضلَهُ فَاذكُرهُ بَينَكَ وبَينَ أصحابِكَ وفي مَنازِلِكُم سِرّا، وأمّا عَلانِيَةً فِي المَسجِدِ فَإِنَّ هذَا لا يَحتَمِلُهُ الخَليفَةُ لَنا، ولا يَعذِرُنا بِهِ. ۱
تاريخ الطبرىـ به نقل از مُغَيرة بن شُعبه، خطاب به صَعصَعه ـ: بر حذر باش از اين كه خبر عيبجويى تو از عثمان در نزد كسى به من برسد و يا آن كه چيزى از فضل على را آشكارا بگويى و خبرش به من برسد! تو چيزى از فضل على را نمى دانى كه من آن را ندانم؛ بلكه من به آن آگاه ترم؛ ليكن اين حكومت (معاويه)، قدرت پيدا كرده و از ما پيمان گرفته است كه عيب هاى على را پيش مردم، آشكار كنيم. ما بسيارى از آنچه را كه وى ما را بدان فرمان داده، رها مى كنيم و تنها چيزى را ذكر مى كنيم كه گزيرى از آن نداريم و شرّ اينان را با تقيّه از جانمان دور مى سازيم.
اگر مى خواهى فضايل على را ياد كنى، آنها را نزد خود و يارانت و به طور پنهانى در خانه هايتان نقل كن؛ امّا نقل آنها به طور آشكارا و آن هم در مسجد، چيزى است كه خليفه آن را از
۱.تاريخ الطبري: ج 5 ص 189 عن مرّة بن منقذ بن النعمان، الكامل في التاريخ: ج 2 ص 461.
أنساب الأشراف:وَلّى مُعاوِيَةُ المُغيرَةَ بنَ شُعبَةَ الكوفَةَ، فَأَقامَ بِها تِسعَ سِنينَ، وهُوَ أحسَنُ رَجُلٍ سيرَةً!! وأشَدُّهُ حُبّا لِلعافِيَةِ، غَيرَ أنَّهُ لا يَدَعُ ذَمَّ عَلِيٍّ وَالوَقيعَةَ فيهِ!! وَالعَيبَ لِقَتَلَةِ عُثمانَ وَاللَّعنَ لَهُم. ۱
أنساب الأشراف:معاويه، مغيرة بن شعبه را بر كوفه گمارد و وى نُه سال، فرمان روايى آن جا را به عهده داشت. او خوش رفتارترينِ مردم و آسايش جوترينِ آنان بود (!)، جز آن كه نكوهش على و بدگويى به وى را رها نكرد و عيبجويى از قاتلان عثمان و لعن فرستادن بر آنان را وا نگذاشت.
۱.أنساب الأشراف: ج 5 ص 252، تاريخ الطبري: ج 5 ص 254، الكامل في التاريخ: ج 2 ص 488 نحوه.
شرح نهج البلاغة:رُوِيَ أنَّ أبا جَعفَرٍ مَحمَّدَ بنَ عَلِيٍّ الباقِرَ عليه السلام قالَ لِبَعضِ أصحابِهِ: يا فُلانُ، ما لَقينا مِن ظُلمِ قُرَيشٍ إيّانا وتَظاهُرِهِم عَلَينا، وما لَقِيَ شيعَتُنا ومُحِبّونا مِنَ النّاسِ! إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله قُبِضَ وَقد أخبَرَ أنّا أولَى النّاسِ بِالنّاسِ، فَتَمالَأَت عَلَينا قُرَيشٌ حَتّى أخرَجَتِ الأَمرَ عَن مَعدِنِهِ، واحتَجَّت عَلَى الأَنصارِ بِحَقِّنا وحُجَّتِنا، ثُمَّ تَداوَلَتها قُرَيشٌ واحِدٍ بَعدَ واحِدٍ، حَتّى رَجَعَت إلَينا، فَنَكَثَت بَيعَتَنا ونَصَبَتِ الحَربَ لَنا، ولَم يَزَل صاحِبُ الأَمرِ في صَعودٍ كَؤودٍ ۱ حَتّى قُتِلَ.
فبويِعَ الحَسَنُ ابنُهُ، وعوهِدَ، ثُمَّ غُدِرَ بِهِ، واُسلِمَ، ووَثَبَ عَلَيهِ أهلُ العِراقِ حَتّى طُعِنَ
شرح نهج البلاغة:روايت شده است كه محمّد بن على باقر عليه السلام به يكى از ياران خود گفت: «فلانى! چقدر از قريش و حمايت آنان از هم عليه ما ستم ديديم و شيعيان و دوستداران ما چه قدر ستم ديدند!
پيامبر خدا در گذشت و به مردم، خبر داده بود كه ما سزاوارترينِ مردم [در سرپرستى] بر آنان هستيم. قريش، عليه ما همدست شدند تا آن كه حكومت را از سر جاى خودش بيرون بردند و با همان حق و حجّت ما، بر ضدّ انصارْ استدلال نمودند. آن گاه، حكومت را دست به دست گرداندند تا اين كه به ما باز گشت؛ ولى باز، بيعت ما را شكستند و عليه ما جنگ به راه انداختند؛ و صاحب حكومت (على عليه السلام)، همواره در سختىِ فزاينده بود تا آن كه كشته شد.
آن گاه با پسرش حسن عليه السلام بيعت شد و با او پيمانْ بسته شد؛ ولى بعدا به وى نيرنگ زدند و
۱.الصَّعُودُ: العَقَبَةُ الكَؤود، والمشَقَّةُ من الأمر (المصباح المنير: ص 340 «صعد»). عَقَبة كَؤود: شاقّة المصعد، صعبة المرتقى (لسان العرب: ج 3 ص 374 «كأد»).
۲.المعالَجة: المزاولة والممارسة، وعالجتُ بني إسرائيل: أي مارستُهم فلقيتُ منهم شدّة (مجمع البحرين: ج 2 ص 1254 «علج»).
۳.سملُ العين: فقؤها؛ يقال: سُملت عينُه؛ إذا فُقئت بحديدة محماة (لسان العرب: ج 11 ص 347 «سمل»).
۴.غَضَّ: وَضَع ونقصَ (لسان العرب: ج 7 ص 197 «غضض»).
۵.شرح نهج البلاغة: ج 11 ص 43؛ بحار الأنوار: ج 44 ص 68 وفيه إلى «بقلّة ورع».
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:حَسبُ ابنِ آدَمَ مِنَ الإثمِ أن يَرتَعَ في عِرضِ أخيهِ المُسلِمِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آدمى زاده را همين گناه بس كه با آبروى برادر مسلمانش بازى كند.
۱.تنبيه الخواطر: ج 2 ص 122.
عنه صلى الله عليه و آله:يا معشرَ مَن أسلَمَ بلِسانِهِ ولَم يُسلِمْ بقلبِهِ، لاتَتَبَّعوا عَثَراتِ المسلِمينَ؛ فإنّه مَن تَتَبَّعَ عَثَراتِ المسلِمينَ تَتَبَّعَ اللّهُ عَثْرتَهُ، ومَن تَتَبَّعَ اللّهُ عَثْرتَهُ يَفْضَحْهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى جماعتى كه به زبان اسلام آورده ايد و به دل، اسلام نياورده ايد! در جستجوى لغزش هاى مسلمانان نباشيد، كه هر كس لغزش هاى مسلمانان را پى جويى كند، خداوند لغزش او را پى مى گيرد و هر كس كه خداوند عيبجويى او كند، رسوايش مى سازد.
۱.الكافي: ج 2 ص 355 ح 4.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۱۴۳