الكافى ـ به نقل از ايّوب بن يقطين يا ديگرى، از امامان عليهم السلام، درباره دعاى دهه آخر ـ : در شب اوّل مى گويى: «اى فرو برنده شب در روز و فرو برنده روز در شب و بيرون آورنده زنده از مرده و بيرون آورنده مرده از زنده! اى روزى دهنده بى شمار، به هر كه خواهد! اى خداوند، اى بخشاينده، اى خداوند! اى مهربان! اى خداوند، اى خداوند، اى خداوند! نام هاى نيكوتر، مَثَل هاى والاتر و بزرگى و نعمت ها از آنِ توست. از تو مى خواهم بر محمّد و خاندانش درود فرستى و نامم را امشب در ميان سعادتمندان، روحم را با شهيدان، نيكوكارى ام را در والامرتبگان، و گناهم را آمرزيده قرار دهى و مرا يقينى بدهى كه به سبب آن با دلم همدم شوى و ايمانى عطا كنى كه با آن، شك را از من ببرى و به آنچه قسمتم كرده اى، راضى ام گردانى. ما را

الكافى ـ به نقل از ايّوب بن يقطين يا ديگرى، از امامان عليهم السلام، درباره دعاى دهه آخر ـ: در شب اوّل مى گويى: «اى فرو برنده شب در روز و فرو برنده روز در شب و بيرون آورنده زنده از مرده و بيرون آورنده مرده از زنده! اى روزى دهنده بى شمار، به هر كه خواهد! اى خداوند، اى بخشاينده، اى خداوند! اى مهربان! اى خداوند، اى خداوند، اى خداوند! نام هاى نيكوتر، مَثَل هاى والاتر و بزرگى و نعمت ها از آنِ توست. از تو مى خواهم بر محمّد و خاندانش درود فرستى و نامم را امشب در ميان سعادتمندان، روحم را با شهيدان، نيكوكارى ام را در والامرتبگان، و گناهم را آمرزيده قرار دهى و مرا يقينى بدهى كه به سبب آن با دلم همدم شوى و ايمانى عطا كنى كه با آن، شك را از من ببرى و به آنچه قسمتم كرده اى، راضى ام گردانى. ما را

سيّد ابن طاووس ـ در الإقبال ـ:فصلى است درباره چگونگى ترتيب نافله ماه رمضان پس از عشا (كه در هر شب، بيست ركعت است) و دعاهاى مربوط به آن. [9 و 10] سپس دو ركعت نماز مى خوانى و پس از آن، آنچه را از خطّ جدّم ابو جعفر طوسى (به روايت از امام صادق عليه السلام) نقل كرده ايم، مى گويى: «خداوندا! از تو مى خواهم به شُكوه و جلالت، به زيبايى و عظمتت، به نور و رحمت گسترده ات، به نام ها و عزّتت، به قدرت و خواست و نفوذ فرمانت، به نهايت خرسندى و شرافت و بزرگوارى ات، به هميشگى عزّت و حكومتت، به فخر و والايى مرتبه و احسان ديرين و نشانه هاى شگفتت، به احسان و سخاوتت، به فراگيرى روزى و بخشش و خير و احسانت، به نيكى و نعمت دادنت، و به شأن و جبروتت؛ و از تو مى خواهم به همه آنچه از تو خواسته شده، كه بر محمّد و

الإقبال ـ به نقل از محمّد بن عيسى بن عبيد، با سند خويش از معصومان عليهم السلامـ: در شب بيست و سوم ماه رمضان، ايستاده، نشسته و در هر حال و در همه ماه و هر گونه كه بتوانى و هر وقت از عمر خويش كه پيش آمد، پس از ستايش خداوند و درود بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندان او، اين دعا را مكرّر بخوان: «خداوندا! در اين ساعت و در هر ساعت، براى ولىّ خودت، قيام كننده به فرمانت، [حضرت] حجّت، محمّد بن حسن مهدى ـ كه برترين درود و سلام بر او و پدرانش باد ـ سرپرست و نگهبان و پيشوا و ياور و راهنما و پشتيبان باش، تا آن كه او را با اطاعت و رغبت، ساكن زمين خودت گردانى و او را در روى زمين به درازا و پهنا بهره مند سازى و او و نسل او را از امامانِ ارث برنده (ميراث دار زمين) گردانى! خداوندا! او را يارى كن و با

امام صادق عليه السلام:خداوندا! تو در كتاب خويش كه بر زبان پيامبرِ فرستاده ات ـ كه درود تو بر او و خاندانش باد ـ جارى كردى، فرموده اى ـ و سخن تو، حق است ـ كه: «ماه رمضان، ماهى است كه قرآن در آن نازل شده است» . و اين، ماه رمضان است كه سپرى شد. از ذات بزرگوار و كلمات كامل تو مى خواهم، اگر گناهى بر من مانده كه آن را برايم نيامرزيده اى و مى خواهى مرا بر آن عذاب كنى و يا به سبب آن نيكى هايم را محو كنى، سپيده اين شب ندمد، يا اين ماه به پايان نرسد، مگر اين كه آن را براى من آمرزيده باشى، اى مهربان ترينِ مهربانان! خداوندا! تو را ستايش، با همه ستودگى هايت، از آغاز تا پايانش، آنچه را خودت براى خود فرموده اى و آنچه را بندگان ستايشگر، تلاشگر، نعمت شمار و برگُزينندگانِ ياد و سپاس نعمت هاى تو گفته اند؛

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان براى فرزندانش عليه السلام ـ: بار خدايا! بر من منّت بگذار فرزندانم را زنده بدار و آنان را برايم، صالح گردان و مرا از ايشان، بهره مند فرما. معبود من! عمرشان را برايم دراز گردان و بر مدّت زندگانى شان بيفزاى و خُردشان را برايم بپروران و ناتوانشان را نيرومند ساز، و تن و دين و اخلاقشان را سالم بدار و به جان و اندام ها و هر امرى از امور آنان كه دل نگرانش هستم، عافيت عطا فرما، و روزى هاى آنان را براى من و به دست من، فراوان ساز. ايشان را نيكوكار و پرهيزگار و بينا و شنوا و فرمان بردار خودت، و دوستدار و خيرخواه دوستانت، و دشمن و متنفّر از همه دشمنانت، قرار ده. آمين! بار خدايا! آنان را پشتيبان من، و كمكِ من در زندگى ام قرار ده، و به واسطه آنان، بر عدّه

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:دعبل [در رثاى حسين عليه السلام] در قصيده اى بلند، چنين سروده است: آيا سرشك ديده را با گريه بيرون ريخته اىو شب را با آه و حسرت هاى سرد، به صبح رسانده اى؟ و بر يادگار خاندان محمّد صلى الله عليه و آله، گريه مى كنىو قلبت، از شدّتِ حسرت و حيرت، تنگ شده است؟ هلا! آنها را پيوسته، به گريه ياد كنو از بى وفايى روزگار، چشمان پُراشك را گريان نگه بدار. مصيبت جانكاهِ آنها را در نبرد طَف، هرگز فراموش مكنكه اين خيانت بزرگ، از بزرگ ترين حوادث روزگار است. خدا پيكرهايى را كه در كربلا هستندهماره، از بارش فراوان بارانِ رحمت، سيراب كند و بر روح حسين عليه السلام و پيكر به خون تپيده اشدر كنار دو رودِ بيابان، درود و سلام بفرستد! كشته اى است بى جُرم كه براى يارى