عنوان بصرىـ مردى سالمند كه 94 سال عمر كرده بودـ مى گويد: سالها با مالك بن انس رفت و آمد داشتم، امّا چون جعفر صادق عليه السلامدر مدينه حضور يافت، با وى باب رفت و آمد را گشودم و دوست داشتم همان گونه كه از مالك كسب معرفت مى كردم، از وى نيز اخذ كنم. پس روزى به من فرمود: من مردى هستم كه محل مراجعه ام و با اين همه براى هر ساعتى از ساعتهاى شب و روز، ذكر و وردى دارم، پس مرا از ذكرم باز مدار و از مالك كسب و با وى رفت و آمد كن؛ همان گونه كه قبلاً مى كردى. من از اين موضوع غمگين شدم و از نزد او بيرون آمدم و پيش خود گفتم: اگر خيرى در من مى ديد مرا از آمد و شد و استفاده از خود باز نمى داشت. به مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و بر وى سلام دادم و فرداى آن روز دوباره به روضه [ميان قبر ومنبر پيامبر

فضائل الأشهر الثلاثة ـ به نقل از ضحّاك، از امام على عليه السلام ـ :پيامبر خدا فرمود: «شعبان، ماه من است و ماه رمضان، ماه خداست. پس هر كه ماه مرا روزه بدارد، در روز قيامت، شفيع او خواهم بود. و هر كس ماه خدا را روزه بدارد، خداوند در گور، وحشت او را به اُنس، تبديل مى كند؛ تنهايى او را [به اُنس خود]پيوند مى دهد؛ و او از گور خويش سفيدرو بيرون مى آيد و نامه عمل را به دست راستش و جاودانگى [در بهشت]را در دست چپش مى گيرد، تا آن كه در پيشگاه پروردگارش مى ايستد. خداوند مى فرمايد: بنده من!. مى گويد: لبّيك، سرورم! مى فرمايد: براى من، روزه گرفتى؟. مى گويد: آرى، سرورم! خداوند متعال مى فرمايد: دست بنده ام را بگيريد و نزد پيامبرم ببريد. او را نزد من مى آورند. من به او مى گويم: ماه مرا روزه

المصباح كفعمى:مستحب است كه در روزهاى ماه رمضان، اين دعاها خوانده شوند، براى هر روز، از اوّل تا آخر ماه، دعايى جداگانه، در كتاب الذخيرة آمده كه ابن عبّاس از پيامبر صلى الله عليه و آله، چنين روايت كرده است: در روز اول مى گويى: «خداوندا! روزه مرا در اين روز، روزه روزه داران [واقعى]قرار بده و در آن، خطايم را ببخش ـ اى معبود جهانيان ـ و از من در گذر ـ اى بخشاينده مجرمان ـ!» تا هزار هزار حسنه داده شود. و در روز دوم [مى گويى]: «خداوندا! در اين روز، مرا به موجبات خرسندى ات نزديك گردان و مرا از خشم و كيفر خويش دور ساز و مرا در آن، توفيق خواندن آياتت عطا كن، به رحمتت، اى مهربان ترينِ مهربانان!» تا در برابر هر گامش در تمام عمرش، پاداش عبادت يك سال را، در حالى كه روزش را روزه و شبش را به عبادت

مصباح المتهجّد ـ به نقل از جندب بن عبد اللّه اَزدى، از پدرش ـ :على عليه السلامروز عيد فطر خطبه مى خواند و مى فرمود: «ستايش، خداوندى را كه آسمان ها و زمين را آفريد و تاريكى ها و روشنايى را پديد آورد. سپس آنان كه به پروردگارشان كفر ورزيدند، از حق روى گردان مى شوند. چيزى را براى خداوند، شريك قرار نمى دهيم و جز او، سرپرستى نمى گيريم. ستايش، خداوندى را كه آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است، براى اوست، و نيز ستايش در آخرت، از آنِ اوست و او حكيم آگاه است و آنچه را در زمين فرو مى رود و آنچه را از آن برمى آيد و آنچه را از آسمان فرود مى آيد و آنچه را در آن بالا مى رود، مى داند و او مهربان آمرزنده است. چنين است پروردگار ما، كه ثناى او شكوهمند است. بى پايان و بى سرانجام و بى نهايت است و معبودى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا بهشت براى ورود ماه رمضان، از سال تا سال، آراسته و زينت مى شود. پس چون نخستين شب ماه رمضان شود، نسيمى از زير عرش مى وزد كه به آن، «مُثيره (برانگيزنده)» گويند. برگ درختان بهشت و حلقه هاى درهاى بهشت به صدا در مى آيند و از حركت آنها آهنگى شنيده مى شود كه شنوندگان، زيباتر از آن را نشنيده اند. حوريان بهشتى سر بر مى آورند و ميان سر درهاى بهشت مى ايستند و بانگ بر مى آورند: «آيا خواستگارى به درگاه خدا هست تا خداوند، او را همسر دهد؟.». و خداى متعال در هر شب از ماه رمضان، سه بار مى فرمايد: «آيا خواهنده اى هست كه خواسته اش را برآورم؟ آيا توبه كننده اى هست كه توبه اش را بپذيرم؟ آيا آمرزش خواهى هست كه او را بيامرزم؟ كيست كه به توانگر مورد اعتماد و وفاكننده بى ستم،