فیلترها
نتایج جستجو برای «شراب»: ۹۸ حدیث
الإمام الرضا عليهالسلام: حَرَّمَ اللّهُ الخَمرَ لِما فيها مِنَ الفَسادِ، ومِن تَغييرِها عُقولَ شارِبيها، وحَملِها إيّاهُم عَلى إنكارِ اللّهِ عز و جل وَالفِريَةِ عَلَيهِ وعَلى رُسُلِهِ، وسائِرِ ما يَكونُ مِنهُم مِنَ الفَسادِ وَالقَتلِ. ۱
امام رضا عليهالسلام: خداوند، شراب را حرام كرد؛ زيرا در آن، تباهى است، خردِ نوشندگانش را دگرگون مىسازد، سبب انكار خداوند و افترا بستن به او و پيامبرانش مىگردد، و موجب ساير تباهىها و كشتار است.
۱.عيون أخبار الرضا: ج 2 ص 98 ح 2، علل الشرائع: ص 475 ح 1 كلاهما عن محمّد بن سنان، بحار الأنوار: ج 6 ص 107 ح 3 وراجع الفقه المنسوب إلى الإمام الرضا عليهالسلام: ص 282.
الإمام عليّ عليه السلامـ في ذِكرِ حَديثِ مِعراجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ـ: قالَ اللّهُ تَعالى:. يا أحمدُ، إن أحبَبتَ أن تَكونَ أورَعَ النّاسِ فَازهَد فِي الدُّنيا وَارغَب فِي الآخِرَةِ. فَقالَ: إلهي، كَيفَ أزهَدُ فِي الدُّنيا؟ فَقالَ: خُذ مِنَ الدُّنيا حَفنا مِنَ الطَّعامِ والشَّرابِ وَاللِّباسِ، ولا تَدَّخِر لِغَدٍ، ودُم عَلى ذِكري.
قالَ اللّهُ عز و جل:. يا أحمَدُ، هَل تَدري أيُّ عَيشٍ أهنَأُ وأيُّ حَياةٍ أبقى؟ قالَ: اللّهُمَّ لا.
قالَ: أمَّا العَيشُ الهَنِيءُ فَهُوَ الَّذي لا يَفتُرُ صاحِبُهُ عَن ذِكري، ولا يَنسى نِعمَتي، ولا يَجهَلُ حَقّي، يَطلُبُ رِضايَ لَيلَهُ ونَهارَهُ. ۱
امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداوند عز و جلفرمود: «. اى احمد! اگر دوست دارى كه پارساترينِ انسان ها باشى، پس به دنيا زاهد و به آخرت، راغب باش».
پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: خداوندا! چگونه نسبت به دنيا زاهد باشم؟
فرمود: «از دنيا مُشتى آب و غذا و لباس بردار و براى فردا اندوخته مكن و همواره به ياد من باش».
خداوند عز و جل فرمود: «. اى احمد! آيا مى دانى كه كدام زندگى، گواراتر و كدام حيات، ماندگارتر است؟».
پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: بار خدايا! نه.
فرمود: «زندگى گوارا، آن زندگى اى است كه صاحبش از يادكردِ من، سست نشود و نعمت مرا فراموش نكند و حقّ مرا ناديده نگيرد و شب و روز، خشنودى مرا بجويد».
۱.إرشاد القلوب: ص 199 و 204، بحار الأنوار: ج 77 ص 21 و 28 ح 6.
الإمام عليّ عليه السلامـ في ذِكرِ حَديثِ مِعراجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ـ: إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله سَأَلَ رَبَّهُ سُبحانَهُ لَيلَةَ المِعراجِ فَقالَ:. إلهي كَيفَ أزهَدُ فِي الدُّنيا؟
فَقالَ: خُذ مِنَ الدُّنيا حَفنا ۱ مِنَ الطَّعامِ وَالشَّرابِ وَاللِّباسِ، ولا تَدَّخِر لِغَدٍ، ودُم عَلى ذِكري.
فَقالَ: يا رَبِّ كَيفَ أدومُ عَلى ذِكرِكَ؟
فَقالَ: بِالخَلوَةِ عَنِ النّاسِ، وبُغضِكَ الحُلوَ وَالحامِضَ، وفَراغِ بَطنِكَ وبَيتِكَ مِنَ الدُّنيا. ۲
امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: در شب معراج، پيامبر صلى الله عليه و آله از خداوند سبحان پرسيد:. معبودا! چگونه به دنيا زهد ورزم؟
فرمود: «از دنيا، مشتى غذا و آب و لباس برگير و [چيزى] براى فردا ذخيره مكن و بر ياد من، مداومت كن».
[پيامبر صلى الله عليه و آله] گفت: پروردگارا! چگونه بر ياد تو مداومت ورزم؟
فرمود: «با خلوت گزيدن از مردم، و خوش نداشتن شيرين و ترش، و تهى داشتن شكم و خانه ات از دنيا».
عنه عليه السلام:مَن قالَ إذا أصبَحَ: «أبتَدِئُ في يَومي هذا بَينَ يَدَي نِسياني وعَجَلَتي بِاسمِ اللّهِ»، أجزَأَهُ عَلى ما نَسِيَ مِن طَعامٍ أو شَرابٍ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر كس هنگام صبح بگويد: «امروزِ خود را پيش از فراموشى و شتابكارى ام، به نام خدا آغاز مى كنم»، همين ذكر، او را براى آنچه [از ذكر بسم اللّه] در هنگام خوردن يا نوشيدن فراموش كند، كفايت مى نمايد.
۱.دعائم الإسلام: ج 2 ص 118 ح 394، بحار الأنوار: ج 66 ص 384 ح 50.
الاختصاص عن ابن عبّاسـ في مَسائِلِ عَبدِ اللّهِ بنِ سَلّامٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ـ: قالَ: فَأَخبِرني عَن جَبرَئيلَ في زِيِّ الإِناثِ أم في زِيِّ الذُّكورِ؟
قالَ صلى الله عليه و آله: في زِيِّ الذُّكورِ لَيسَ في زِيِّ الإِناثِ.
قالَ: فَأَخبِرني ما طَعامُهُ وشَرابُهُ؟
قال: طَعامُهُ التَّسبيحُ، وشَرابُهُ التَّهليلُ شراب ولا يبقى بدونهما (بحار الأنوار: ج 59 ص 254)." data-tip="أي يتقوّون بالتسبيح والتهليل كما يتقوّى الإنسان بالطعام والشراب ولا يبقى بدونهما (بحار الأنوار: ج 59 ص 254).">۱. قالَ: صَدَقتَ يا مُحَمَّدُ. ۲
الاختصاصـ به نقل از ابن عبّاس، در باره پرسش هاى عبد اللّه بن سلّام از پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: [عبد اللّه پرسيد:]مرا از جبرئيل، خبر ده كه آيا در هيئت زنان است يا در هيئت مردان؟
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «در هيئت مردان است، نه در هيئت زنان».
گفت: مرا از خوراك و نوشاكش خبر ده.
فرمود: «خوراكش سبحان اللّه است، و نوشاكش لا إله إلّا اللّه». ۳
گفت: درست گفتى، اى محمّد!
عنه عليه السلام:إنَّ أرواحَ المُؤمِنينَ لَفي شَجَرَةٍ مِنَ الجَنَّةِ، يَأكُلونَ مِن طَعامِها ويَشرَبونَ مِن شَرابِها، ويَقولونَ: رَبَّنا أقِمِ السّاعَةَ لَنا، وأنجِز لَنا ما وَعَدتَنا، وألحِق آخِرَنا بِأَوَّلِنا. ۱
امام صادق عليه السلام:ارواح مؤمنان [پس از مرگ]، در درختى بهشتى جاى مى گيرند و از غذاى آن مى خورند و از نوشيدنىِ آن مى نوشند و مى گويند: «پروردگارا! قيامت را براى ما بر پاى دار و آنچه را به ما وعده داده اى، تحقّق بخش و آخرين كسانِ ما را به اوّلين كسانِ ما [در بهشت] ملحق گردان».
۱.الكافي: ج 3 ص 244 ح 2 عن أبي بصير، بحار الأنوار: ج 6 ص 268 ح 120.
عنه صلى الله عليه و آله:لَيسَ مِن مُؤمِنٍ فِي الجَنَّةِ إِلّا وَلَهُ جِنانٌ كَثِيرَةٌ؛ مَعروشاتٌ ۱ وَغَيرُ مَعروشاتٍ، وأنهارٌ مِن خَمرٍ، وأنهارٌ مِن ماءٍ، وأنهارٌ مِن لَبَنٍ، وأنهارٌ مِن عَسَلٍ، فَإِذا دَعا وَلِيُ اللّهِ بِغِذائِهِ، أُتِيَ بِما تَشتَهي نَفسُهُ عِندَ طَلَبِهِ الغِذاءَ مِن غَيرِ أن يُسَمِّيَ شَهوَتَهُ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مؤمنى در بهشت نيست، مگر آن كه باغ هاى بسيارى، با داربست و بى داربست، و جوى هايى از شراب، و جوى هايى از آب، و جوى هايى از شير، و جوى هايى از عسل دارد. پس هر گاه دوست خدا غذايى را بخواهد، به محض خواستن غذا، آنچه دلش بخواهد، بدون آن كه نام [غذاى]دلخواهش را ببرد، برايش آورده مى شود.
عنه عليه السلامـ فِي الدُّعاءِ ـ: اَللَّهُمَّ إِنَّكَ خَلَقْتَ جَنَّةً لِمَنْ أَطاعَكَ، وَأَعْدَدْتَ فِيها مِنَ النَّعِيمِ المُقِيمِ ما لا يَخْطُرُ عَلى القُلُوبِ، وَوَصَفْتَها بِأَحْسَنِ الصِّفَةِ فِي كِتابِكَ، وَشَوَّقْتَ إِلَيها عِبادَكَ، وَأَمَرْتَ بِالمُسابَقَةِ إِلَيْها، وَأَخْبَرْتَ عَنْ سُكّانِها وَما فِيها مِنْ حُورٍ عينٍ كَأَنَّهُنَّ بَيضٌ مَكْنُونٌ، وَوِلْدانٍ كَاللُّؤْلُؤِ المَنْثُورِ، وَفاكِهَةٍ وَنَخْلٍ وَرُمّانٍ، وَجَنّاتٍ مِنْ أَعْنابٍ، وَأَنْهارٍ مِنْ طَيِّبِ الشَّرابِ، وَسُنْدُسٍ وَاِسْتَبْرَقٍ، وَسَلْسَبِيلٍ وَرَحِيقٍ مَخْتُومٍ، وَأَسْوِرَةٍ مِنْ فِضَّةٍ، وَشَرابٍ طَهُورٍ، وَمُلْكٍ كَبِيرٍ، وَقُلْتَ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ تَبارَكْتَ وَتَعالَيْتَ: «فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّا
امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـ: بار خدايا! تو براى كسى كه فرمانت بَرَد، بهشتى آفريدى و در آن، چنان نعمت هاى ماندگارى فراهم آوردى كه هيچ كس تصوّرش را هم نمى كند، و آن بهشت را در كتابت به نيكوترين شكل، وصف نمودى و بندگانت را به آن، تشويق كردى و آنان را به پيشى گرفتن به سوى آن، فرمان دادى و از ساكنان آن و آنچه در آن بهشت است، خبر دادى؛ از: سيه چشمانى كه [از سيمين بَرى] چونان تخم شترمرغ، [زير پَر]پنهان اند، و پسركانى كه گويى مرواريدهاى پراكنده اند، و ميوه ها و خرمابُنان و انار، و باغ هاى انگور، و جويبارانى از نوشيدنىِ پاك، و جامه هاى ابريشمى و ديباى ستبر، و [چشمه] سَلسَبيل و باده نابِ سر به مُهر، و دستبندهاى سيمين، و شراب پاك، و سلطنتى بزرگ، و در پىِ اين همه ـ اى بلندمرتبه والا ـ
الإمام الصادق عليه السلامـ فِي قولِهِ تَعالى: «وَ مِزَاجُه مِن تَسْنِيمٍ» ـ: أَشرَفُ شَرابِ أَهلِ الجَنَّةِ يَأتِيهِم فِي عالِي تَسنِيمٍ؛ وَهِيَ عَينٌ يَشرَبُ بِها المُقَرَّبُونَ، وَالمُقَرَّبُونَ: آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله. ۱
امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «و آميخته با تسنيم است» ـ: بهترين نوشيدنىِ بهشتيان، از بلنداى تسنيم، برايشان مى آيد. تسنيم، چشمه اى است كه مقرّبان، از آن مى نوشند، و مقرّبان، همان خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هستند.
۱.تفسير القمّي: ج 2 ص 411، بحار الأنوار: ج 24 ص 6 ح 18.
عنه صلى الله عليه و آله:إِنَّ أَنهارَ الجَنَّةِ تَجرِي فِي غَيرِ اُخدُودٍ، أَشَدَّ بَياضا مِنَ الثَّلجِ، وَأَحلَى مِنَ العَسَلِ، وَأَليَنُ مِنَ الزُّبدِ، طِينُ النَّهرِ مِسكٌ أَذفَرُ، وَحَصاهُ الدُّرُّ وَالياقُوتُ، تَجرِي فِي عُيُونِهِ وَأَنهارِهِ حَيثُ يَشتَهِي وَيُرِيدُ فِي جَنّاتِهِ وَلِيُ اللّهِ، فَلَو أَضافَ مَن فِي الدُّنيا مِنَ الجِنِّ وَالإِنسِ لَأَوسَعَهُم طَعاما وَشَرابا وَحَلالاً وَحُلِيّا، لا يَنقُصُهُ مِن ذَلِكَ شَيءٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جويبارهاى بهشت، در شيارها جارى نيستند و از برف، سفيدتر، و از عسل، شيرين تر، و از خامه، نرم ترند. گِل جويبار، مُشكى ناب است و ريگ هايش، دُر و ياقوت اند، و در چشمه ها و جويبارهايش، تا هر كجا كه ولىّ خدا بخواهد و اراده كند، روان مى شوند. اگر اهل دنيا را، از جن و انس، ميهمان كند، مى تواند به همه آنها، خوراك و نوشيدنى بدهد و بر همه آنان، جامه و زيور بپوشانَد، بى آن كه چيزى از او كم شود.
۱.الاختصاص: ص 357 عن جابر عن الإمام الباقر عليه السلام، بحار الأنوار: ج 8 ص 219 ح 211.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ فِي قَولِهِ تَعالَى: «وَ مِزَاجُهُو مِن تَسْنِيمٍ» ۱ ـ: هُوَ أَشرَفُ شَرابٍ فِي الجَنَّةِ يَشرَبُهُ مُحَمَّدٌ وَآلُ مُحَمَّدٍ، وَهُمُ المُقَرَّبُونَ السَّابِقُونَ: رسولُ اللّهِ وَعَلِيُ بنُ أَبِي طالِبٍ وَالأَئِمَّةُ وَفاطِمَةُ وَخَدِيجَةُ ـ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيهِم وَعَلى ذُرِّيَّتِهُمُ الَّذِين اتَّبَعُوهُم بِإِيمانٍ ـ يَتَسَنَّمُ عَلَيهِم مِن أَعالِي دُورِهِم. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «و آميزه اش از تسنيم است» ـ: آن، بهترين نوشيدنى بهشت است و محمّد و خاندان محمّد، آن را مى آشامند و ايشان اند آن مقرّبانِ پيشتاز: پيامبر خدا و على بن ابى طالب و امامان و فاطمه و خديجه ـ كه درودهاى خدا بر ايشان باد و بر فرزندان ايشان كه با ايمان از آنان پيروى كردند ـ اين نوشيدنى، از فراز خانه شان برايشان فرو مى ريزد.
علل الشرائع عن عبد اللّه بن مرّة عن ثوبان:إِنَّ يَهُودِيّا جاءَ إِلَى النَّبِيِ صلى الله عليه و آله فَقالَ لَهُ: يا مُحَمَّدُ، أَسأَلُكَ فَتُخبِرُنِي! فَرَكَزَهُ ۱ ثَوبانُ بِرِجلِهِ وَقالَ لَهُ: قُل يا رَسُولَ اللّهِ! فَقالَ: لا أَدعُوهُ إِلّا بِما سَمّاهُ أَهلُهُ. فَقالَ: أَرَأَيتَ قولَهُ عز و جل: «يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَ السَّمَـوَ تُ» ۲ أَينَ النّاسُ يَومَئِذٍ؟ قالَ: فِي الظُّلمَةِ دُونَ المَحشَرِ، قالَ: فَما أَوَّلُ ما يَأكُلُ أَهلُ الجَنَّةِ إِذا دَخَلُوها؟ قالَ: كَبِدُ الحُوتِ، قالَ: فَما شَرابُهُم عَلى أَثَرِ ذَلِكَ؟ قالَ: السَّلسَبِيلُ. قالَ: صَدَقتَ. ۳
علل الشرائعـ به نقل از عبد اللّه بن مُرّه ـ: مردى يهودى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى محمّد! پرسش هايى از تو دارم. پاسخ آنها را به من بگو.
ثوبان با پايش بر او زد و گفت: بگو: اى پيامبر خدا!
يهودى گفت: من او را جز با همان نامى كه خانواده اش بر او نهاده اند، نمى خوانم.
آن گاه گفت: خداوند عز و جل گفته است: «روزى كه زمين به غير اين زمين، و آسمان ها [به غير اين آسمان ها] تبديل مى شوند» ، در آن روز، مردم كجايند؟
فرمود: «در تاريكىِ پيش از محشر».
گفت: نخستين چيزى كه اهل بهشت پس از ورود به آن مى خورند، چيست؟
فرمود: «كبد ماهى».
گفت: در پى آن، چه مى نوشند؟
فرمود: «سلسبيل».
گفت: درست گفتى.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:سَيِّدُ شَرابِ الجَنَّةِ الماءُ. شراب الدنيا والآخرة»، بحار الأنوار: ج 66 ص 454 ح 32." data-tip="الكافي: ج 6 ص 380 ح 4، المحاسن: ج 2 ص 395 ح 2378 كلاهما عن الإمام الصادق عليه السلام، مكارم الأخلاق: ج 1 ص 336 ح 1082 عن الإمام الصادق عليه السلام، كامل الزيارات: ص 106 ح 99 عن عيسى بن عبد اللّه بن محمّد بن عمر بن عليّ بن أبي طالب عن أبيه عن جدّه عن الإمام عليّ عليه السلام وفيه «الماء سيّد شراب الدنيا والآخرة»، بحار الأنوار: ج 66 ص 454 ح 32.">۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترين نوشيدنى بهشت، آب است.
۱.الكافي: ج 6 ص 380 ح 4، المحاسن: ج 2 ص 395 ح 2378 كلاهما عن الإمام الصادق عليه السلام، مكارم الأخلاق: ج 1 ص 336 ح 1082 عن الإمام الصادق عليه السلام، كامل الزيارات: ص 106 ح 99 عن عيسى بن عبد اللّه بن محمّد بن عمر بن عليّ بن أبي طالب عن أبيه عن جدّه عن الإمام عليّ عليه السلام وفيه «الماء سيّد شراب الدنيا والآخرة»، بحار الأنوار: ج 66 ص 454 ح 32.
الإمام الباقر عليه السلام:تَسنِيمٌ أَشرَفُ شَرابٍ فِي الجَنَّةِ، يَشرَبُهُ مُحَمَّدٌ وَآلُ مُحَمَّدٍ صِرفا، وَيُمزَجُ لِأَصحابِ اليَمِينِ وَلِسائِرِ أَهلِ الجَنَّةِ. ۱
امام باقر عليه السلام:تسنيم، عالى ترين نوشيدنى بهشت است. محمّد و خاندان محمّد، خالص آن را مى آشامند و براى دست راستى ها و ديگر بهشتيان، آميخته مى شود.
۱.تأويل الآيات الظاهرة: ج 2 ص 779 ح 12، بحار الأنوار: ج 8 ص 150 ح 86.
الإمام الصادق عليه السلامـ فِي تَفسِيرِ قَولِهِ تَعالى: «وَ سَقَـاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا» ـ: يُطَهِّرُهُم عَن كُلِّ شَيءٍ سِوىَ اللّهِ، إِذ لا طاهِرَ مِن تَدَنُّسٍ بِشَيءٍ مِنَ الأَكوانِ إِلّا اللّهُ. ۱
امام صادق عليه السلامـ در تفسير اين سخن خداى بلندمرتبه: «و پروردگارشان به آنان نوشيدنىِ پاك كننده مى نوشاند» ـ: آنان را از هر چيزى جز خدا پاك [و خالص]مى گرداند؛ زيرا جز خدا هيچ موجودى نيست كه از آلودگى به چيزى از طبايع، پاك باشد.
۱.مجمع البيان: ج 10 ص 623، بحار الأنوار: ج 8 ص 113.
الكافي عن جميل بن درّاج:قَالَ أَبُو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: ما تَلَذَّذَ النّاسُ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ بِلَذَّةٍ أَكثَرَ لَهُم مِن لَذَّةِ النِّساءِ، وَهُوَ قَولُ اللّهِ عز و جل: «زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَ تِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ.» ۱ إِلى آخِرِ الآيَةِ.
ثُمَّ قَالَ: وَإِنَّ أَهلَ الجَنَّةِ ما يَتَلَذَّذُونَ بِشَيءٍ مِنَ الجَنَّةِ أَشهى عِندَهُم مِنَ النِّكاحِ؛ لا طَعامٍ وَلا شَرابٍ. ۲
الكافىـ به نقل از جميل بن دَرّاج ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «مردم در دنيا و آخرت، لذّتى بالاتر از لذّت زن نمى چشند و اين، همان سخن خداى عز و جل است كه: «براى مردم آراسته شده است دوست داشتنِ خواستنى ها، از زنان و پسران و.» » تا آخر آيه.
سپس فرمود: «بهشتيان به اندازه اى كه از نكاحْ لذّت مى برند، از هيچ چيزِ بهشت لذّت نمى برند، نه از خوراكى هايش و نه از نوشيدنى هايش».
عنه صلى الله عليه و آلهـ في حَديثٍ يَصِفُ فيهِ كَيفِيَّةَ حَشرِ المُتَّقينَ يَومَ القِيامَةِ ـ: وإذا عِندَ بابِ الجَنَّةِ شَجَرَةٌ يَنبُعُ مِن أصلِها عَينانِ، فَيَشرَبونَ مِن إحدَى العَينَينِ، فَإِذا بَلَغَ الشَّرابُ الصَّدرَ أَخرَجَ اللّهُ ما في صُدورِهِم مِن غِلٍّ أو حَسَدٍ أو بَغيٍ، وذلِكَ قَولُ اللّهِ تَعالى: «وَ نَزَعْنَا مَا فِى صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ إِخْوَ نًا عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَـبِلِينَ» ۱، فَلَمَّا انتَهَى الشَّرابُ إِلَى البَطنِ طَهَّرَهُم مِن دَنَسِ الدُّنيا وَقَذَرِها، وَذلِكَ قَولُ اللّهِ تَعالَى: «وَ سَقَـاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا» ، ثُمَّ اغتَسَلوا مِنَ الاُخرى فَجَرَت عَلَيهِم نَضرَةُ النَّعيمِ، فَلا تَشعَثُ أَبدانُهُم وَلا تَغَيَّرُ أَلوانُهُم أَبَدا. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حديثى كه در آن، چگونگى محشور شدن پرهيزگاران را در قيامت، بيان مى كند ـ: بر درِ بهشت، با درختى رو به رو مى شوند كه از پاى آن، دو چشمه مى جوشد: از يك چشمه اش مى نوشند و به محض آن كه نوشيدنى به سينه شان رسيد، خداوند، هر آنچه كينه و حسادت و بدخواهى در سينه هاى آنهاست، همه را بيرون مى برد. اين است سخن خداى بلندمرتبه: «و آنچه كينه در سينه هاى آنان است، بر مى كَنيم. برادرانه بر تخت هايى، رو به روى يكديگر نشسته اند» . و نوشيدنى چون به معده رسد، آنان را از آلودگى ها و نجاست هاى دنيا پاك مى گرداند. اين است سخن خداى بلندمرتبه: «و پروردگارشان نوشيدنى اى پاك كننده به آنان نوشانيد» .
سپس خود را در چشمه ديگر، شستشو مى دهند و خرّمى، نعمت وجودشان را فرا مى گيرد و ديگر،
عنه صلى الله عليه و آلهـ في ذِكرِ ما يَلقَى المُؤمِنُ عِندَ دُخولِهِ الجَنَّةَ ـ: فَيَدخُلُ فَإِذا هُوَ بِشَجَرَةٍ ذاتِ ظِلٍّ مَمدودٍ، وماءٍ مَسكوبٍ، وثِمارٍ مُهدَلَةٍ تُسَمّى رِضوانَ، يَخرُجُ مِن ساقِها عَينانِ تَجرِيانِ، فَيَنطَلِقُ إِلى إِحداهُما وكُلَّما مَرَّ بِذَلِكَ فَيَغتَسِلُ مِنها، فَيَخرُجُ وعَلَيهِ نَضرَةُ النَّعيمِ، ثُمَّ يَشرَبُ مِنَ الاُخرى، فَلا تَكُن في بَطنِهِ مَغصٌ وَلا مَرَضٌ وَلا داءٌ أبَدا، وَذلِكَ قَولُهُ تَعالى: «وَ سَقَـاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا» ۱. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در بيان آنچه مؤمن، هنگام ورودش به بهشت مى بيند ـ: پس وارد مى شود و ناگهان به درختى با سايه اى گسترده و آبى ريزان و ميوه هاى آويزان، به نام رضوان، بر مى خورد كه از تنه آن، دو چشمه جارى است.
به سوى يكى از آن دو چشمه مى رود و خود را در آن، مى شويد و چون بيرون مى آيد، سرشار از طراوت است. سپس از چشمه ديگر مى نوشد و از آن پس، هرگز قولنج و مرض و دردى در شكم او پديد نمى آيد. اين، همان سخن خداى بلندمرتبه است كه: «و پروردگارشان به آنان نوشيدنى اى پاك كننده نوشانيد» .
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في صِفَةِ الجَنَّةِ ـ: عَلى بابِ الجَنَّةِ شَجَرَةٌ، إنَّ الوَرَقَةَ مِنها لَيَستَظِلُّ تَحتَها ألفُ رَجُلٍ مِنَ النّاسِ، وَعَن يَمينِ الشَّجَرَةِ عَينٌ مُطَهِّرَةٌ مُزَكِّيَةٌ، قالَ: فَيُسقَونَ مِنها شَربَةً، فَيُطَهِّرُ اللّهُ بِها قُلوبَهُم مِنَ الحَسَدِ، ويُسقِطُ عَن أبشارِهِمُ الشَّعرَ، وَذلِكَ قَولُ اللّهِ عز و جل: «وَ سَقَـاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا» مِن تِلكَ العَينِ المُطَهِّرَةِ.
قالَ: ثُمَّ يَنصَرِفونَ إِلى عَينٍ اُخرى عَن يَسارِ الشَّجَرَةِ، فَيَغتَسِلونَ فيها، وهِيَ عَينُ الحَياةِ، فَلا يَموتُونَ أبَدا.
قالَ: ثُمَّ يوقَفُ بِهِم قُدّامَ العَرشِ، وقَد سَلِموا مِنَ الآفاتِ وَالأَسقامِ وَالحَرِّ وَالبَردِ أبَدا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در توصيف بهشت ـ: بر درِ بهشت، درختى است كه در سايه هر برگ آن، هزار نفر از مردم جا مى گيرند. در سمت راست درخت، چشمه اى پاك و پاك كننده قرار دارد. جرعه اى از آن را مى نوشند و به واسطه آن، خداوند، دل هايشان را از حسد، پاك مى سازد و مو از پوست بدنشان مى ريزد. اين، همان سخن خداوند عز و جل است كه: «و پروردگارشان نوشيدنى اى پاك كننده به آنان نوشانيد» از همان چشمه پاك.
سپس به سوى چشمه اى ديگر در سمت چپِ درخت مى روند و خود را در آن مى شويند. اين چشمه، چشمه زندگانى است. بنا بر اين، ديگر هرگز نمى ميرند.
سپس آنان را در پيش عرشْ نگه مى دارند، در حالى كه براى هميشه از آفت ها و بيمارى ها و گرما و سرما مصون شده اند.
۱.الكافي: ج 8 ص 96 ح 69 عن محمّد بن إسحاق المدني عن الإمام الباقر عليه السلام، تفسير القمّي: ج 2 ص 54 وفيه «مئة ألف» بدل «ألف»، بحار الأنوار: ج 8 ص 157 ح 98.
سعد السعود:أَوحَى اللّهُ عز و جل إِلى داوودَ عليه السلام: يا أَيُّها الغَفُولُ! ما تَصنَعُ بِدُنيا يَدخُلُها الرَّجُلُ صَحِيحا وَيَرجِعُ سَقِيما وَيَخرُجُ فَيَحيا حَياتَهُ فَيُكَبَّلُ بِالحَدِيدِ وَالأَغلالِ وَيَخرُجُ الرَّجُلُ صَحِيحا فَيُرَدُّ قَتِيلاً.
وَيْحَكُم! لَو رَأَيتُمُ الجَنَّةَ وَما أَعدَدتُ فِيها لِأَولِيائِي مِنَ النَّعِيمِ لَما ذُقتُم دَواءَها لِشَهوَةٍ ۱.
أَينَ المُشتاقُونَ إِلى لَذِيدِ ۲ الطَّعامِ وَالشَّرابِ؟ أَينَ الَّذِينَ جَعَلُوا مَعَ الضِّحكِ بُكاءً؟ أَينَ الَّذِينَ هَجَمُوا عَلى مَساجِدِي فِي الصَّيفِ وَالشِّتاءِ؟ ۳
سعد السعود:خداى عز و جل به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: «اى بى خبر! از دنيا چه مى خواهى كه آدمى، تن درست به آن وارد مى شود و بيمار باز مى گردد و بيرون مى رود و به زندگى خود ادامه مى دهد و به كُنده و زنجير بسته مى شود، و آدمى سالم [از خانه]بيرون مى رود و كشته باز مى گردد؟
واى بر شما! اگر بهشت و نعمت هايى را كه در آن براى دوستانم آماده ساخته ام، ديده بوديد، هرگز طعم شهوتى را نمى چشيديد.
كجايند مشتاقانِ خوردنى ها و نوشيدنى هاى لذيد؟ كجايند آنان كه در كنار خنده، گريه كردند؟ كجايند آنان كه در تابستان و زمستان، به مسجدهاى من هجوم آوردند؟».
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۹۸