امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به جميل بن درّاج كه پرسيد: كدام يك از كيفرهاى نامبرده در آيه «همانا سزاى كسانى كه با خدا و پيامبر او مى جنگند.» در حقّ اين محاربان بايد اعمال شود؟ ـفرمود: تشخيص با امام است. اگر خواست كيفر قطع دست و پا را به كار مى گيرد، يا دار زدن را، يا كشتن را و يا تبعيد كردن را.

مجمع البيان:از اهل بيت عليهم السلام روايت شده است كه محارب كسى است كه سلاح بر كشد و راه را نا امن كند، خواه در شهر باشد يا بيرون از شهر.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شخص به دار آويخته را بيش از سه روز روى چوبه دار نگه نداريد.

دعائم الإسلام:نقل شده است كه محاربى را نزد امير المؤمنين عليه السلام آوردند. آن حضرت دستور داد او را زنده بر دار كنند. براى اين كار چوبى را رو به قبله برافراشت و آن مرد محارب را به گونه اى كه پشتش به چوبه دار و رويش به سمت مردم و قبله بود به دار آويخت. جسد او سه روز بر دار بود. پس از سه روز امام دستور داد آن را پايين آورده بر وى نماز خواند و دفنش كرد.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «همانا سزاى كسانى كه با خدا و پيامبر او مى جنگند و در زمين به فساد مى كوشند، جز اين نيست كه كشته شوند.» ـفرمود: تبعيد محاربه غير از تبعيد معمولى است. قاضى، به نسبت جرمى كه او مرتكب شده است، درباره اش حكم صادر مى كند. و تبعيد مى شود و او را به دريا مى برند و در دريا مى اندازند. اگر صرفا تبعيد از شهرى به شهر ديگر باشد چگونه معادل كشته شدن يا به دار آويختن است؟ بلكه بايد تبعيد او به گونه اى باشد كه با قتل و دار زدن و قطع دست و پا برابرى كند.