فیلترها
نتایج جستجو برای «خدا شناسی»: ۲۳۱ حدیث
الإمام الرضا عليه السلامـ مِن كَلامِهِ فِي التَّوحيدِ ـ: لَهُ مَعنَى الرُّبوبِيَّةِ إِذ لا مَربوبَ، وحَقيقَةُ الإِلهِيَّةِ إِذ لا مَألوهَ، ومَعنَى العالِمِ ولا مَعلومَ، ومَعنَى الخالِقِ ولا مَخلوقَ، وتَأويلُ السَّمعِ ولا مَسموعَ. ۱
امام رضا عليه السلامـ از گفتارش در خدا شناسى ـ: معناى پروردگارى، از آنِ او بود آن گاه كه مربوبى نبود، و حقيقتِ خدايى [از آنِ او بود] آن گاه كه پرستنده اى نبود. معناى دانا [از آنِ او بود]آن گاه كه دانسته اى نبود و معناى آفريدگار، آن گاه كه آفريده اى نبود و حقيقتِ شنوايى، آن گاه كه شنيده اى نبود.
۱.التوحيد: ص 38 ح 2، عيون أخبار الرضا: ج 1 ص 152 ح 51 كلاهما عن محمّد بن يحيى بن عمر بن عليّ بن أبي طالب عليه السلام والقاسم بن أيّوب العلوي، الإحتجاج: ج 2 ص 363 ح 283، الأمالي للمفيد: ص 256 ح 4 عن محمّد بن زيد الطبري، الأمالي للطوسي: ص 23 ح 28 عن محمّد بن يزيد الطبري وكلاهما نحوه، بحار الأنوار: ج 4 ص 229 ح 3.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن خُطبَةٍ لَهُ فِي التَّوحيدِ ـ: لا أَنَّ الأَشياءَ تَحويهِ فَتُقِلَّهُ أَو تُهوِيَهُ، أَو أَنَّ شَيئا يَحمِلُهُ فَيُميلَهُ أَو يُعَدِّلَهُ، لَيسَ فِي الأَشياءِ بِوالِجٍ، ولا عَنها بِخارِجٍ. ۱
امام على عليه السلامـ در سخنرانى اش در باره خدا شناسى ـ: نه اشيا او را در بر مى گيرند تا او را بردارند يا پايين آورند و نه چيزى او را در بر دارد تا او را [به سمتى]بگردانَد يا او را راست نگاه دارد. در اشيا درآينده نيست و از آنها بيرون شونده نيست.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 186، الاحتجاج: ج 1 ص 477 ح 116، بحار الأنوار: ج 77 ص 312 ح 14.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +3 مورد دیگر
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن خُطبَةٍ لَهُ فِي التَّوحيدِ ـ: فاعِلٌ لا بِاضطِرابِ آلَةٍ، مُقَدِّرٌ لا بِجَولِ فِكرَةٍ. ۱
امام على عليه السلامـ در سخنرانى خود درباره خدا شناسى ـ: انجام دهنده است، نه با جنبش ابزارى؛ تقدير كننده است، نه با گردش انديشه اى.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 186، تحف العقول: ص 63 وفيه «حركة» بدل «آلة».
تفسير فرات عن جعفر بن مُحَمَّد الفزاري معنعنا عن أبي عبد اللّه [الصادق] عليه السلام:كانَ الحُسَينُ عليه السلام مَعَ اُمِّهِ تَحمِلُهُ، فَأَخَذَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله وقالَ: لَعَنَ اللّهُ قاتِلَكَ، ولَعَنَ اللّهُ سالِبَكَ، وأهلَكَ اللّهُ المُتَوازِرينَ عَلَيكَ، وحَكَمَ اللّهُ بَيني وبَينَ مَن أعانَ عَلَيكَ.
قالَت فاطِمَةُ عليهاالسلام: يا أبَه! أيَّ شَيءٍ تَقولُ؟ قالَ: يا بِنتاه، ذَكَرتُ ما يُصيبُهُ ۱ بَعدي وبَعدَكِ مِنَ الأَذى وَالظُّلمِ وَالبَغيِ، وهُوَ يَومَئِذٍ في عُصبَةٍ كَأَنَّهُم نُجومُ السَّماءِ يَتَهادَونَ إلَى القَتلِ، وكَأَنّي أنظُرُ إلى مُعَسكَرِهِم وإلى مَوضِعِ رِحالِهِم وتُربَتِهِم.
قالَت: يا أبَه! وأنّى (وأينَ) هذَا المَوضِعُ الَّذي تَصِفُ؟
قالَ: مَوضِعٌ يُقالُ
تفسير فراتـ به نقل از جعفر بن محمّد فَزارى، با ذكر سلسله راويان، از امام صادق عليه السلام ـ: حسين عليه السلام با مادرش بود و مادرش او را با خود مى برد كه پيامبر صلى الله عليه و آله او را گرفت و فرمود: «خداوند، قاتل تو و تاراج كننده ات را لعنت كند و كمك كنندگان به همديگر را بر ضدّ تو، نابود سازد و ميان من و كسى كه بر ضدّ تو كمك كرده، داورى نمايد!».
فاطمه عليهاالسلام گفت: پدر جان! چه مى گويى؟
فرمود: «دخترم! از آزار و ستم و تجاوزى كه پس از من و تو به حسين وارد مى شود، ياد كردم و در آن زمان، او در ميان گروهى است كه گويى ستارگان آسمان اند و به سمت كشته شدن، برده مى شوند و گويى من به اردوگاه آنان و مكان فرود و خاكشان نگاه مى كنم».
فاطمه عليهاالسلام گفت: پدر جان! آن جايى كه توصيفش مى كنى،
جامع الأخبار:كانَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام إذا تَوَضَّأَ تَغَيَّرَ لَونُهُ، وَارتَعَدَت مَفاصِلُهُ، فَقيلَ لَهُ في ذلِكَ فَقالَ: حَقٌّ لِمَن وَقَفَ بَينَ يَدَيِ اللّهِ المَلِكِ الجَبّارِ أن يَصفَرَّ لَونُهُ، وتَرتَعِدَ مَفاصِلُهُ. ۱
جامع الأخبار:حسين بن على عليه السلام، هر گاه وضو مى گرفت، رنگش دگرگون مى شد و اندامش به لرزه مى افتاد. راز آن را جويا شدند. فرمود: «كسى كه در پيشگاه خداوندِ فرمان رواىِ جبّار مى ايستد، سزاوار است كه رُخش زرد شود و بندْبندش بلرزد».
۱.جامع الأخبار: ص 166 ح 397، المناقب لابن شهرآشوب: ج 4 ص 14 وفيه «إنّ الحسن بن عليّ8.».
جامع الأخبار:كانَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام إذا تَوَضَّأَ تَغَيَّرَ لَونُهُ، وَارتَعَدَت مَفاصِلُهُ، فَقيلَ لَهُ في ذلِكَ فَقالَ: حَقٌّ لِمَن وَقَفَ بَينَ يَدَيِ اللّهِ المَلِكِ الجَبّارِ أن يَصفَرَّ لَونُهُ، وتَرتَعِدَ مَفاصِلُهُ. ۱
جامع الأخبار:امام حسين عليه السلام هر گاه وضو مى گرفت، رنگش دگرگون مى شد و اندامش به لرزه مى افتاد. راز آن را جويا شدند. فرمود: «كسى كه در پيشگاه خداوندِ فرمان رواى جبّار مى ايستد، سزاوار است كه رُخش زرد شود و بندْبندش بلرزد».
۱.جامع الأخبار: ص 166 ح 397، وفي المناقب لابن شهرآشوب: ج 4 ص 14 «إنّ الحسن بن عليّ عليهماالسلام».
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:مَن عَرَفَ اللّهَ كَمُلَت مَعرِفتُهُ. ۱
امام على عليه السلام:هر كه خدا را شناخت، معرفتش كامل گشت.
۱.غرر الحكم: 7999
عنه عليه السلام:مَعرِفةُ اللّهِ سُبحانَهُ أعلى المَعارِفِ. ۱
امام على عليه السلام:شناخت خداوند سبحان، بالاترين شناختهاست.
۱.غرر الحكم: 9864.
عنه عليه السلام:ما يَسُرُّني لَو مِتُّ طِفلاً واُدخِلتُ الجَنَّةَ ولم أكبُرْ فأعرِفَ رَبّي عَزَّوجلَّ. ۱
امام على عليه السلام:دوست ندارم كه در كودكى مى مردم و به بهشت مى رفتم و بزرگ نمى شدم تا پروردگارم، عز و جل، را بشناسم.
۱.كنز العمّال: 36472.
عنه عليه السلام:ثَمَرَةُ العِلمِ مَعرِفَةُ اللّهِ. ۱
امام على عليه السلام:ثمره دانش، شناخت خداست.
۱.غرر الحكم: 4586
عنه عليه السلام:مَن سَكَنَ قَلبَهُ العِلمُ بِاللّهِ سَكَنَهُ الغِنى عَن خَلقِ اللّهِ. ۱
امام على عليه السلام:هر كه علم (معرفت) به خدا در دلش جاى گيرد، بى نيازى از خلق خدا در آن مأوى گزيند.
۱.غرر الحكم: 8896.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:لَو يَعلَمُ النّاسُ ما في فَضلِمَعرِفةِ اللّهِ عَزَّوجلَّ ما مَدُّوا أعيُنَهُم إلى ما مَتَّعَ اللّهُ بِهِ الأعداءَ مِن زَهرَةِ الحَياةِ الدّنيا ونَعيمِها، وكانَت دُنياهُم أقَلَّ عِندَهُم مِمّا يَطَؤونَهُ بِأرجُلِهِم، ولَنَعِموا بِمَعرِفةِ اللّهِ جَلَّ وعزَّ، وتَلَذَّذوا بِها تَلَذُّذَ مَن لَم يَزَلْ في رَوضاتِ الجِنانِ مَعَ أولِياءِ اللّهِ. إنَّ مَعرِفةَ اللّهِ عَزَّوجلَّ اُنسٌ مِن كُلِّ وَحشَةٍ، وصاحِبٌ مِن كُلِّ وَحدَةٍ، ونُورٌ مِن كُلِّ ظُلمَةٍ، وقُوَّةٌ مِن كُلِّ ضَعفٍ، وشِفاءٌ مِن كُلِّ سُقمٍ. ۱
امام صادق عليه السلام:اگر مردم مى دانستند كه شناخت خداوند عز و جل چه ارزشى دارد، به زرق و برق زندگى دنيا و نعمتهاى آن كه خداوند دشمنان را از آنها بهره مند ساخته است چشم نمى دوختند و دنياى آنان در نظرشان كمتر از خاك زير پايشان بود و از معرفت خدا متنعم مى شدند و چونان كسى از آن لذّت مى بردند كه همواره در باغهاى بهشت با اولياء و دوستان خدا باشد. شناخت خدا، مونس هر تنهايى است و يار هر بى كسى و روشنايى هر تاريكى و نيروى هر ناتوانى و شفاى هر بيمارى.
۱.الكافي: 8/247/347.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن عَرَفَ اللّهَ وعَظَّمَهُ مَنَعَ فاهُ مِنَ الكَلامِ وبَطنَهُ مِنَ الطَّعامِ، وعَنّى نَفسَهُ بِالصِّيامِ والقِيامِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خدا را شناخت و به عظمتش پى برد، دهان خويش را از گفتار [بيهوده] و معده اش را از خوراك [زيادى و حرام]نگه داشت و با روزه و شب زنده دارى جان خود را پاك كرد.
۱.الأمالي للصدوق: 647/878.
عنه صلى الله عليه و آله:لَو عَرَفتُمُ اللّهَ حَقَّ مَعرِفتِهِ لَمَشَيتُم عَلَى البُحورِ، ولَزالَت بِدُعائكُمُ الجِبالُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر خدا را چنان كه بايد مى شناختيد، بر روى درياها راه مى رفتيد و با دعايتان كوهها از جا كنده مى شدند.
۱.كنز العمّال: 5893.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن كانَ بِاللّهِ أعرَفَ كانَ مِنَ اللّهِ أخوَفَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خدا شناس تر باشد، خوفش از خدا بيشتر است.
۱.بحار الأنوار: 70/393/64.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:يَسيرُ المَعرِفَةِ يُوجِبُ الزُّهدَفي الدّنيا. ۱
امام على عليه السلام:اندكى شناخت، موجب دل بركندن از دنيا مى شود.
۱.غرر الحكم: 10984.
عنه عليه السلام:إِنَّهُ لا يَنبَغي لِمَن عَرَفَ عَظَمَةَ اللّهِ أن يَتَعَظَّمَ؛ فإنَّ رِفعَةَ الّذينَ يَعلَمونَ ما عَظَمَتُهُ أن يَتَواضَعوا لَهُ. ۱
امام على عليه السلام:كسى كه عظمت خداى را شناخت، نسزد كه خويشتن را بزرگ بشمارد؛ زيرا بلند مرتبگىِ كسانى كه عظمت خدا را مى دانند به اين است كه در برابر او فروتن باشند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 147.
عنه عليه السلام:غايَةُ المَعرِفَةِ الخَشيَةُ. ۱
امام على عليه السلام:غايت شناخت، بيم است.
۱.غرر الحكم: 6359
عنه عليه السلام:أعلَمُ النّاسِ بِاللّهِ أكثَرُهُم لَهُ مَسألَةً. ۱
امام على عليه السلام:داناترين مردم به خدا، پرخواهش ترين آنها از اوست.
۱.غرر الحكم: 3260.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۳۱