مجمع البيان: ابن عبّاس گفت: مردى نخلى داشت كه شاخه‏اش در سراى مردى درويش و عيالوار، آويخته شده بود. هنگامى كه صاحب نخل، مى‏آمد و وارد سرا [ى آن درويش] مى‏شد تا از درخت، بالا رود و خرماى آن را بچيند، گاهى مى‏شد كه خرمايى مى‏افتاد و كودكان مرد درويش، آن را بر مى‏داشتند. صاحب نخل، از درخت، پايين مى‏آمد و خرما را از دستشان مى‏ستاند و اگر يكى از آنها خرمايى در دهانش نهاده بود، انگشت خويش را در دهان او فرو مى‏برد و خرما را بيرون مى‏آورد! مرد درويش، از اين كار، به پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله شِكوه نمود و به ايشان گفت كه از دست صاحب نخل، چه مى‏كشد. پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله به او فرمود: «اينك تو برو». پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله هنگامى كه صاحب نخل را ديد، به او فرمود: «آن نخل

التوحيدـ به نقل از عبد اللّه بن سلام ـ: از پيامبر خدا پرسيدم و گفتم: مرا آگاه ساز كه آيا خداوند عز و جل بى دليل، مردمى را كيفر مى دهد؟ فرمود: «پناه بر خدا! [چنين نيست]». گفتم: پس فرزندان مشركان، آيا در بهشت اند يا در دوزخ؟ فرمود: «خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به آنان سزاوارتر است. هر گاه روز رستاخيز شد و خداوند عز و جل مردمان را براى داورى گرد آورد، فرزندان مشركان را مى آورد و به آنان مى فرمايد: بندگان و كنيزان من! پروردگار شما كيست؟ و آيين و اعمال شما چيست؟. مى گويند: خدايا! پروردگار ما! تو ما را آفريدى و ما چيزى را نيافريده ايم، و تو ما را ميراندى و ما چيزى را نميرانده ايم، و براى ما زبانى كه بِدان سخن بگوييم و گوشى كه بِدان بشنويم و كتابى كه آن را قرائت كنيم و فرستاده اى كه از او