حدیث دربارهمعناى خوش بختى و بدبختى نوزاد ، قبل از تولّد
التوحيد عن عبد اللّه بن سلام:سَأَلتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَقُلتُ: أخبِرني أيُعَذِّبُ اللّهُ عز و جلخَلقا بِلا حُجَّةٍ؟
فَقالَ صلى الله عليه و آله: مَعاذَ اللّهِ.
قُلتُ: فَأَولادُ المُشرِكينَ فِي الجَنَّةِ أم فِي النّارِ؟
فَقالَ صلى الله عليه و آله: اللّهُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ أولى بِهِم، إنَّهُ إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ وجَمَعَ اللّهُ عز و جلالخَلائِقَ لِفَصلِ القَضاءِ يَأتي بِأَولادِ المُشرِكينَ، فَيَقولُ لَهُم: عَبيدي وإمائي مَن رَبُّكُم وما دينُكُم وما أعمالُكُم؟
قالَ: فَيَقولونَ: اللّهُمَّ رَبَّنا أنتَ خَلَقتَنا ولَم نَخلُق شَيئا، وأنتَ أمَتَّنا ولَم نُمِت شَيئا، ولَم تَجعَل ۱ لَنا ألسِنَةً نَنطِقُ بها ولا أسماعا نَسمَعُ بِها ولا كِتابا نَقرَؤُهُ ولا رَسولاً فَنَتَّبِعَهُ، ولا عِلمَ لَنا إلّا ما عَلَّمتَنا.
قالَ: فَيَقولُ لَهُم عز و جل: عَبيدي وإمائي إن أمَرتُكُم بِأَمرٍ أتَفعَلوهُ؟ فَيَقولونَ: السَّمعُ وَالطّاعَةُ لَكَ يا رَبَّنا.
قالَ: فَيَأمُرُ اللّهُ عز و جل نارا يُقالُ لَهَا الفَلَقُ أشَدُّ شَيءٍ في جَهَنَّمَ عَذابا، فَتَخرُجُ مِن مَكانِها سَوداءَ مُظلِمَةً بِالسَّلاسِلِ وَالأَغلالِ، فَيَأمُرُهَا اللّهُ عز و جل أن تَنفُخَ في وُجوهِ الخَلائِقِ نَفخَةً، فَتَنفُخُ، فَمِن شِدَّةِ نَفخَتِها تَنقَطِعُ السَّماءُ وتَنطَمِسُ النُّجومُ وتَجمُدُ البِحارُ وتَزولُ الجِبالُ وتُظلِمُ الأَبصارُ وتَضَعُ الحَوامِلُ حَملَها، ويَشيبُ الوِلدانُ مِن هَولِها يَومَ القِيامَةِ، ثُمَّ يَأمُرُ اللّهُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ أطفالَ المُشرِكينَ أن يُلقوا أنفُسَهُم في تِلكَ النّارِ، فَمَن سَبَقَ لَهُ في عِلمِ اللّهِ عز و جل أن يَكونَ سَعيدا ألقى نَفسَهُ فيها، فَكانَت عَلَيهِ بَردا وسَلاما كَما كانَت عَلى إبراهيمَ عليه السلام، ومَن سَبَقَ لَهُ في عِلمِ اللّهِ عز و جل أن يَكونَ شَقِيّا امتَنَعَ فَلَم يُلقِ نَفسَهُ فِي النّارِ، فَيَأمُرُ اللّهُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ النّارَ فَتَلتَقِطُهُ لِتَركِهِ أمرَ اللّهِ وَ امتِناعِهِ مِنَ الدُّخولِ فيها، فَيَكونُ تَبَعا لِابائِهِ في جَهَنَّمَ وذلِكَ قَولُهُ عز و جل: «فَمِنْهُمْ شَقِىٌّ وَ سَعِيدٌ * فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُواْ فَفِى النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ * خَــلِدِينَ فِيهَا مَادَامَتِ السَّمَـوَ تُ وَ الْأَرْضُ إِلَا مَا شَاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ * وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُواْ فَفِى الْجَنَّةِ خَــلِدِينَ فِيهَا مَادَامَتِ السَّمَـوَ تُ وَ الْأَرْضُ إِلَا مَا شَاءَ رَبُّكَ عَطَـاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ» ۲. ۳
التوحيدـ به نقل از عبد اللّه بن سلام ـ: از پيامبر خدا پرسيدم و گفتم: مرا آگاه ساز كه آيا خداوند عز و جل بى دليل، مردمى را كيفر مى دهد؟
فرمود: «پناه بر خدا! [چنين نيست]».
گفتم: پس فرزندان مشركان، آيا در بهشت اند يا در دوزخ؟
فرمود: «خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به آنان سزاوارتر است. هر گاه روز رستاخيز شد و خداوند عز و جل مردمان را براى داورى گرد آورد، فرزندان مشركان را مى آورد و به آنان مى فرمايد: بندگان و كنيزان من! پروردگار شما كيست؟ و آيين و اعمال شما چيست؟.
مى گويند: خدايا! پروردگار ما! تو ما را آفريدى و ما چيزى را نيافريده ايم، و تو ما را ميراندى و ما چيزى را نميرانده ايم، و براى ما زبانى كه بِدان سخن بگوييم و گوشى كه بِدان بشنويم و كتابى كه آن را قرائت كنيم و فرستاده اى كه از او پيروى نماييم، قرار ندادى و البتّه ما، جز آنچه تو به ما آموخته اى، دانشى نداريم. خداوند عز و جل به آنان مى فرمايد: بندگان و كنيزان من! آيا اگر شما را به كارى فرمان دهم، آن را انجام مى دهيد؟.
مى گويند: گوش به فرمان توييم، اى پروردگار ما!
آن گاه خداوند عز و جل به آتشى كه به آن، فَلَق گفته مى شود و سخت ترين كيفر در جهنّم است، فرمان مى دهد و آن از جايگاه خود به صورت سياه و تاريك همراه با غل ها و زنجيرها بيرون مى آيد. خداوند عز و جل به آن دستور مى دهد كه در چهره مردمان، دَمى بدمد. آن هم مى دَمَد و از شدّت دَم آن، آسمان، پاره مى گردد و ستارگان، ناپديد مى شوند و درياها منجمد و كوه ها محو و ديدگان، كور مى گردند و بارداران، وضع حمل مى نمايند و نوزادان از ترس آن در روز رستاخيز، پير مى گردند.
سپس خداوند ـ تبارك و تعالى ـ كودكان مشركان را فرمان مى دهد كه خودشان را در اين آتش بيفكنند. هر كه در دانش خداوند عز و جل پيشينه نيك بختى داشته باشد، خود را در آن مى افكند؛ ولى آن آتش براى او سرد و سلامت است، همچنان كه براى ابراهيم عليه السلام بود، و هر كه در دانش خداوند عز و جل پيشينه تيره بختى داشته باشد، خوددارى مى كند و خود را در آن آتش نمى افكند.
آن گاه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به آتش فرمان مى دهد و آتش، او را به خاطر اين كه فرمان خدا را ترك كرده و از وارد شدن در آن خوددارى نموده است، مى بلعد. پس به دنبال پدرانش، در جهنّم خواهد بود و اين، [معناى]سخن خداوند عز و جل است كه: «آن گاه بعضى از آنان تيره بخت اند و [برخى]نيك بخت: كسانى كه تيره بخت شده اند، در آتش، فرياد و ناله اى دارند [و] تا آسمان ها و زمين برجايند، در آن، ماندگار خواهند بود، مگر آن كه پروردگارت چيزى [ديگر] بخواهد، كه پروردگار تو، همان مى كند كه بخواهد. و كسانى كه نيك بخت شده اند، تا آسمان ها و زمين برجايند، در بهشت، جاودان خواهند بود، مگر آن كه پروردگارت چيزى [ديگر]بخواهد، كه [اين،]بخششى است كه بريدنى نيست» ».
کلیدواژه‌ها قضا و قدرحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیتقدیر خوش بختی و بدبختی +1 مورد دیگر