صحيح البخارى ـ به نقل از ابو حازم ـ : سهل بن سعد گفت: پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «من پيشرو ۲ شما در كنار حوض [ـِ كوثر]هستم. كسى كه [از آن] بنوشد، ديگر هرگز تشنه نخواهد شد. مردمانى بر من وارد مى‏شوند كه هم من آنها را مى‏شناسم و هم آنها مرا مى‏شناسند. سپس ميان من و آنان مانعى ايجاد مى‏شود». نعمان بن ابى عيّاش [اين حديث را] از من شنيد و گفت: اين گونه از سهل شنيدى؟ گفتم: آرى. گفت: گواهى مى‏دهم كه از ابو سعيد خُدرى [نيز همين را]شنيدم؛ ولى اين عبارت را نيز مى‏افزود [كه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در ادامه فرموده است]: «پس من مى‏گويم: [پروردگارا!] آنان از [امّت] من‏اند. در جواب گفته مى‏شود: "تو نمى‏دانى كه پس از تو، چه‏ها كردند" و من مى‏گويم: نابود باد، نابود باد آن كه پس از من،

امام على عليه ‏السلام: شما را از دورويان بر حذر مى‏دارم؛ زيرا آنان مردمانى گم‏راه و گم‏راه‏كننده‏اند. خود لغزيده‏اند و ديگران را نيز مى‏لغزانند. هر دم به رنگى در مى‏آيند، هر گاه نيرنگى مى‏سازند و با هر وسيله‏اى و از هر راهى، قصد [فريب و اغواى] شما مى‏كنند و در هر كمينگاهى، به كمين شما مى‏نشينند. دل‏هايشان پر از بيمارى است؛ ولى چهره‏ها [و ظاهر]شان آراسته و پاكيزه. در نهان، راه مى‏روند و پنهانى مى‏جنبند. ۵ شرح و بيانشان دارو و گفتارشان شفاست؛ امّا كردارشان دردِ بى‏درمان است. حسودانِ نعمت و آسايش [ـِ ديگران]اند، و به رنج و گرفتارى [ـِ مردمان] دامن مى‏زنند و بذر نوميدى مى‏پاشند. در هر راهى، به خاك هلاكت افكنده‏اى دارند و براى رخنه در هر دلى، وسيله‏اى [از زبانْ‏بازى و تملّق]، و براى هر غم و