فیلترها
نتایج جستجو برای «برتری های انسان»: ۱۰ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في قَولِهِ عَزَّ وجَلَّ: «وَ لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِى ءَادَمَ» ـ: الكَرامَةُ الأَكلُ بِالأَصابِعِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در باره سخن خداوند عز و جل: «و به راستى كه ما، فرزندان آدم را گرامى داشتيم» ـ: اين گراميداشت، غذا خوردن [انسان] با انگشتان است.
۱.الفردوس: ج 4 ص 420 ح 7223، الدرّ المنثور: ج 5 ص 316 نقلاً عن الحاكم في التاريخ وكلاهما عن جابر.
الإمام زين العابدين عليه السلام: «وَ لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِى ءَادَمَ» يَقولُ: فَضَّلنا بَني آدَمَ عَلى سائِرِ الخَلقِ «وَحَمَلْنَـهُمْ فِى الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ» يَقولُ: عَلَى الرَّطبِ وَاليابِسِ. «وَ رَزَقْنَـهُم مِّنَ الطَّيِّبَـتِ» يَقولُ: مِن طَيِّباتِ الثِّمارِ كُلِّها «وَ فَضَّلْنَـهُمْ» يَقولُ: لَيسَ مِن دابَّةٍ ولا طائِرٍ إلّا هِيَ تَأكُلُ وتَشرَبُ بِفيها، لا تَرفَعُ بِيَدِها إلى فيها طَعاما ولا شَرابا غَيرُ ابنِ آدَمَ فَإِنَّهُ يَرفَعُ إلى فيهِ بِيَدِهِ طَعامَهُ، فَهذا مِنَ التَّفضيلِ. ۱
امام زين العابدين عليه السلام: «و به راستى كه ما، فرزندان آدم را گرامى داشتيم» ، مى فرمايد: فرزندان آدم را بر ديگر آفريده ها برترى داديم. «و آنان را در خشكى و دريا حمل كرديم» ، مى فرمايد: بر تَر و خشك. «و آنان را از پاكيزه ها روزى داديم» ، مى فرمايد: از همه ميوه جات [و محصولات] پاكيزه. «و ايشان را برترى داديم» ، مى فرمايد: همه چارپايان و پرندگان با دهانشان مى خورند و مى آشامند و با دست خود، غذا و آب را به طرف دهانشان نمى برند. تنها آدميزاد است كه خوراك خود را با دستش به دهانش مى برد، و اين، برترى است.
۱.الأمالي للطوسي: ص 489 ح 1072 عن زيد بن عليّ عليه السلام، بحار الأنوار: ج 60 ص 298 ح 2.
الإمام الباقر عليه السلامـ في قَولِهِ تَعالى: «وَ فَضَّلْنَـهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلاً» ـ: خُلِقَ كُلُّ شَيءٍ مُنكَبّا غَيرَ الإِنسانِ خُلِقَ مُنتَصِبا. ۱
امام باقر عليه السلامـ در باره سخن خداوند متعال: «و آنها را بر بسيارى از آفريده هاى خود، برترىِ آشكار داديم» ـ: همه جانداران، ناايستا آفريده شده اند، بجز انسان كه ايستا آفريده شده است.
۱.تفسير العيّاشي: ج 2 ص 302 ح 113 عن جابر، بحارالأنوار: ج 60 ص 300 ح 8.
الإمام الهادي عليه السلامـ في رِسالَتِهِ فِي الرَّدِّ عَلى أهلِ الجَبرِ وَالتَّفويضِ ـ: إنّا نَبدَأُ مِن ذلِكَ بِقَولِ الصّادِقِ عليه السلام: «لا جَبرَ ولا تَفويضَ ولكِن مَنزِلَةٌ بَينَ المَنزِلَتَينِ، وهِيَ صِحَّةُ الخِلقَةِ، وتَخلِيَةُ السَّربِ ۱، وَالمُهلَةُ فِي الوَقتِ، وَالزّادُ مِثلُ الرّاحِلَةِ، وَالسَّبَبُ المُهَيِّجُ لِلفاعِلِ عَلى فِعلِهِ»، فَهذِهِ خَمسَةُ أشياءَ جَمَعَ بِهَا الصّادِقُ عليه السلام جَوامِعَ الفَضلِ، فَإِذا نَقَصَ العَبدُ مِنها خَلَّةً كانَ العَمَلُ عَنهُ مَطروحا بِحَسَبِهِ.
فَأَخبَرَ الصّادِقُ عليه السلام بِأَصلِ ما يَجِبُ عَلَى النّاسِ مِن طَلَبِ مَعرِفَتِهِ،. وأنَا مُفَسِّرُها بِشَواهِدَ عَنِ القُرآنِ وَالبَيانِ إن شاءَ اللّهُ.
تَفسيرُ صِحَّةِ الخِلقَةِ: أمّا
امام هادى عليه السلامـ در نامه ايشان در پاسخ به اهل جبر و تفويض ـ: سخن در اين باره را با گفته [امام]صادق عليه السلام آغاز مى كنيم كه فرمود: «نه جبر است و نه تفويض؛ بلكه مقامى (چيزى) است ميان اين دو، و آن، عبارت است از: سلامت آفرينش، باز بودن راه، مهلت داشتن در وقت، توشه داشتن مانند دارا بودن مركوب، و علّت برانگيزنده فاعل بر فعلش.». اينها پنج چيزند كه [امام]صادق عليه السلام همه امتيازات را در آنها جمع كرده است و هرگاه بنده، يكى از اينها را كم داشته باشد، بر حَسَب آن، تكليف از او بر كنار است.
پس [امام] صادق عليه السلام اصلى را كه مردم بايد در پى شناخت آن باشند، خبر داده است. و من، به خواست خدا، اين پنج چيز را با شواهدى از قرآن و بيان، توضيح مى دهم:
توضيح «سلامت آفرينش»: اما فرموده [امام]
۱.السَّرْبُ: المسلك والطريق (النهاية: ج 2 ص 356 «سرب»).
۲.التين: 4.
۳.الانفطار: 6 ـ 8.
۴.الحجّ: 37.
۵.النحل: 14.
۶.النحل: 5 ـ 7.
۷.التغابن: 16.
۸.البقرة: 286.
۹.الطلاق: 7.
۱۰.النور: 61.
۱۱.ما بين المعقوفين لم يذكر فى المصدر، وأثبتناه من بحارالأنوار.
۱۲.آل عمران: 97.
۱۳.المجادلة: 3 ـ 4.
۱۴.تحف العقول: ص 460 ـ 472، بحارالأنوار: ج 5 ص 70 ـ 78 ح 1.
۱۵.ظِهار به معناى آن است كه مرد با گفتن: «أنتِ عَلَيَّ كَظَهرِ اُمِّي» به همسر خود، او را بر خود حرام نمايد، و تا زمانى كه كفّاره ندهد حلال نگردد (مجمع البحرين: ج 2 ص 1148).
الإمام عليّ عليه السلامـ فِي الدّيوانِ المَنسوبِ إلَيهِ ـ:
دَواؤُكَ فيكَ وما تَشعُرُ
وداؤُكَ مِنكَ وما تُبصِرُ
أتَزعُمُ أنَّكَ جِرمٌ صَغيرٌ
وفيكَ انطَوَى العالَمُ الأَكبَرُ
وأنتَ الكِتابُ المُبينُ الَّذي
بِأَحرُفِهِ يَظهَرُ المُضمَرُ
فَلا حاجَةَ لَكَ في خارِجٍ
يُخَبِّرُ عَنكَ بِما سُطِّرَ ۱
امام على عليه السلامـ در ديوان منسوب به ايشان ـ:
دواى تو در وجود خود توست و تو نمى دانى
و درد تو از توست و تو نمى بينى
تو مى پندارى كه جسمى خُردى
حالْ آن كه جهان بزرگ تر در [وجود] توست
تو آن كتاب روشنى هستى كه
با حروفش نهانش آشكار مى شود
پس تو را نيازى نيست به بيرون از تو
كه [خداوند،] تو را به آنچه [در وجودت] نگاشته شده، آگاه سازد.
۱.الديوان المنسوب إلى الإمام علي عليه السلام: ص 236 الرقم 158.
الإمام عليّ عليه السلامـ في قَولِ اللّهِ عَزَّ وجَلَّ: «هُوَ الَّذِى خَلَقَ لَكُم مَّا فِى الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَـوَ تٍ وَ هُوَ بِكُلِّ شَىْ ءٍ عَلِيمٌ» ـ: هُوَ الَّذي خَلَقَ لَكُم ما فِي الأرضِ جَميعا لِتَعتَبِروا ولِتَتَوَصَّلوا بِهِ إلى رضوانِهِ، و تَتَوَقَّوا بِهِ مِن عَذابِ نيرانِهِ «ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاءِ» أخَذَ في خَلقِها وإتقانِها «فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَـوَ تٍ وَ هُوَ بِكُلِّ شَىْ ءٍ عَلِيمٌ» ولِعِلمِهِ بِكُلِّ شَيءٍ عَلِمَ المَصالِحَ، فَخَلَقَ لَكُم كُلَّ ما فِي الأَرضِ لِمَصالِحِكُم يا بَني آدَمَ. ۱
امام على عليه السلامـ در باره سخن خداوند عز و جل: «و او كسى است كه همه آنچه در زمين است را براى شما آفريد. سپس به كار آسمان پرداخت و آن را هفت آسمان ساخت؛ و او بر هر چيزى داناست» ـ: او همه آنچه را در زمين است، براى شما آفريد تا درس بياموزيد و از اين طريق، به خشنودى او دست يابيد و خود را از عذاب آتش هاى او، نگه داريد. «سپس به آسمان پرداخت» ؛ يعنى شروع به آفريدن آسمان و استوارسازى آن كرد «و آن را هفت آسمان ساخت؛ و او به هر چيزى داناست» ، و چون به هر چيزى داناست، پس مصالح [و منافع]را مى داند. لذا آنچه را در زمين است، براى مصالح شما آفريد، اى آدميان!
۱.عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج 2 ص 13 ح 29 عن محمّد بن زياد ومحمّد بن صيّاد عن الإمام العسكريّ عن آبائه عليهم السلام، التفسير المنسوب إلى الإمام العسكريّ عليه السلام: ص 215 ح 99، بحارالأنوار: ج 3 ص 41 ح 14.
عنه عليه السلام:اِختَرتُ مِنَ التَّوراةِ اثنَتَي عَشرَةَ آيَةً فَنَقَلتُها إلَى العَرَبِيَّةِ، وأنَا أنظُرُ إلَيها في كُلِّ يَومٍ ثَلاثَ مَرّاتٍ،. يَابنَ آدَمَ خَلَقتُ الأَشياءَ كُلَّها لِأَجلِكَ، وخَلَقتُكَ لِأَجلي وأنتَ تَفِرُّ مِنّي؟ ۱
امام على عليه السلام:از تورات، دوازده آيه برگزيدم و آنها را به عربى برگرداندم، و خود، روزى سه بار در آنها مى نگرم. اى فرزند آدم! من همه چيزها را از براى تو آفريدم، و تو را از براى خودم آفريدم، و تو از من مى گريزى؟
۱.المواعظ العدديّة: ص 419.
مشارق أنوار اليقين:جاءَ فِي الأَحاديثِ القُدسِيَّةِ أنَّ اللّهَ يَقولُ: عَبدي، خَلَقتُ الأَشياءَ لِأَجلِكَ، وخَلَقتُكَ لِأَجلي، وَهَبتُكَ الدُّنيا بِالإِحسانِ وَالآخِرَةَ بِالإِيمانِ. ۱
مشارق أنوار اليقين:در احاديث قدسى آمده است كه خداوند مى فرمايد: «بنده ام! من، موجودات را از براى تو آفريدم، و تو را از براى خودم خلق كردم. دنيا را به ازاى نيكى كردن به تو بخشيدم، و آخرت را به ازاى ايمان.
۱.مشارق أنوار اليقين: ص 179، الجواهر السنية في الأحاديث القدسيّة: ص 361. جدير بالذكر أنّ هذا الحديث لم يوجد في المصادر الأصلية.
الإمام زين العابدين عليه السلام:الحَمدُ للّهِِ الَّذِي اختارَ لَنا مَحاسِنَ الخَلقِ، وأجرى عَلَينا طَيِّباتِ الرِّزقِ، وجَعَلَ لَنَا الفَضيلَةَ بِالمَلَكَةِ عَلى جَميعِ الخَلقِ، فَكُلُّ خَليقَتِهِ مُنقادَةٌ لَنا بِقُدرَتِهِ، وصائِرَةٌ إلى طاعَتِنا بِعِزَّتِهِ. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:ستايش، خداى را كه نيكويى هاى آفرينش را براى ما برگزيد، و روزى هاى پاكيزه را به ما ارزانى داشت، و امتياز سَرورى بر همه خلق را براى ما قرار داد. پس به لطف قدرت او، همه آفريدگانش فرمانبر مايند و به واسطه عزّت او، سر در طاعت ما دارند.
۱.الصحيفة السجادية: ص 21 الدعاء 1.
الإمام الصادق عليه السلامـ فيما بَيَّنَهُ لِلمُفَضَّلِ بنِ عُمَرَ ـ: وهكَذَا الهَواءُ، لَولا كَثرَتُهُ وسَعَتُهُ لَاختَنَقَ هذَا الأَنامُ مِنَ الدُّخانِ وَالبُخارِ، الَّتي يَتَحَيَّرُ فيهِ ويَعجِزُ عَمّا يُحَوَّلُ إلَى السَّحابِ وَالضَّبابِ أوَّلاً أوَّلاً، وقَد تَقَدَّمَ مِن صِفَتِهِ ما فيهِ كِفايَةٌ. وَالنّارُ أيضا كَذلِكَ.
ثُمَّ فيها خَلَّةٌ اُخرى وهِيَ أنَّها مِمّا خُصَّ بِهِ الإِنسانُ دونَ جَميعِ الحَيَوانِ لِما لَهُ فيها مِنَ المَصلَحَةِ، فَإِنَّهُ لَو فَقَدَ النّارَ لَعَظُمَ ما يَدخُلُ عَلَيهِ مِنَ الضَّرَرِ في مَعاشِهِ، فَأَمَّا البَهائِمُ فَلا تَستَعمِلُ النّارَ ولا تَستَمتِعُ بِها.
ولَمّا قَدَّرَ اللّهُ عَزَّ وجَلَّ أن يَكونَ هذا هكَذا، خَلَقَ لِلإِنسانِ كَفّا وأصابِعَ
امام صادق عليه السلامـ در بياناتش به مفضّل بن عمر ـ: همچنين است هوا. اگر بسيارى و گستردگى آن نبود، اين مردم از دود و بخار، خفه مى شدند. چون دود و بخارها در هوا سرگردان مى ماندند و نمى توانستند تدريجا به ابر و مِه تبديل شوند. پيش تر در خواصّ هوا به اندازه كفايت، سخن گفتيم. آتش نيز همين گونه است.
خاصيّت ديگرى كه در آتش وجود دارد، اين است كه از ميان همه حيوانات، تنها به انسان اختصاص داده شده است؛ زيرا براى او در آتش، مصلحت و منفعت است؛ چه آن كه اگر آتش را در اختيار نمى داشت، زيان بزرگى در زندگى اش به او مى رسيد، در صورتى كه بهايم، آتش را به كار نمى گيرند و از آن، بهره نمى برند.
و چون خداوند عز و جل مقدّر فرمود كه اين چنين باشد، لذا براى انسان، دست و انگشتانى مناسب براى روشن ساختن آتش و به
۱.بحار الأنوار: ج 3 ص 123 و ج 60 ص 88 ح 11 كلاهما نقلاً عن الخبر المشتهر بتوحيد المفضل.