پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ستايش، خدايى راست كه در ديرينگى خود، يگانه است. در آنچه پديد آورد، آغازگر بود و آنچه را آفريد، نو پديد آورد، نه از روى الگويى كه بر چيزى كه آفريد، پيشى گرفته باشد.

امام على عليه السلامـ در خطبه ايشان در روز جمعه ـ: ستايش، از آنِ خداست كه شايسته ستايش و صاحب آن، و پايان ستايش و قرارگاه آن است؛ آغازگر نوآور، شكوهمندترين و سترگ ترين، و عزّتمندترين و گرامى ترين.

امام حسن عليه السلامـ در گفتار خود در وصف خداوندگار عز و جل ـ: آفريدگان را آفريد و آغازگر و نوآور بود. آنچه را پديد آورد، آغاز كرد و آنچه را آغاز كرد، پديد آورد.

امام زين العابدين و امام باقر عليهماالسلامـ در دعا ـ: تويى مهربان ترينِ مهربانان؛ آغازگر و نوآورى كه چيزى مانند تو نيست.

امام رضا عليه السلام:ستايش، خداى راست كه آغازگر بلندمرتبه است.

امام رضا عليه السلامـ در دعاى ايشان در قنوتش ـ: اى آن كه چهره ها براى ابّهت او فروتنى مى كنند و گردن ها براى شُكوه او خاضع اند و دل ها از ترس او به هراس افتاده اند و شانه ها از بيم او به لرزه افتاده اند، اى آغازگر، اى نوآور، اى نيرومند!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: اى نوآور پديده ها و باز گرداننده آنها پس از نابودى شان با قدرت خود!

امام على عليه السلام:همانا خداوند منزّه، پس از نابودى دنيا، دوباره تنها مى گردد و چيزى با او نخواهد بود. آن سان كه پيش از آغازگرى آن (دنيا) بود، پس از نابودى آن نيز چنان خواهد بود.

امام صادق عليه السلام:همانا خداوندِ والا و بلندمرتبه، در هر روز و شب، خود را سه بار تمجيد مى كند. پس كسى كه خداوند را به آنچه خود را بِدان تمجيد كرده، تمجيد نمايد، اگر شوربخت باشد، خداوند عز و جلاو را به نيك بختى در مى آورد. [براى تمجيد]مى گويد: «. تو خدايى. خدايى جز تو نيست. آفرينش، از تو آغاز گشته و به سوى تو باز مى گردد».

الكافىـ به نقل از احمد بن محمّد بن خالد در حديثى كه سند آن را به معصوم رسانده است ـ: جبرئيل عليه السلام به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و به ايشان گفت: خداوندگارت به تو مى گويد: «هر گاه خواستى كه مرا در روز و شبى، آن گونه كه شايسته عبادت من است، عبادت كنى، دستانت را به سوى من بالا بياور و بگو:. منزّهى تو ـ اى خداوندگار ـ و والايى و بلندمرتبه اى و مقدّسى!. همه چيز را به حكمت و دانش خود، نوآورى كرده اى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: اى آغازگر پديده ها كه در پديد آوردن آنها يارى هيچ يك از آفريدگان را نجسته است!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى خود در نبرد احزاب ـ: تو نوآورِ پيش از همه چيزها و پايدارِ پس از همه چيزهايى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سخنرانى خود در غدير خُم ـ: گواهى مى دهم كه او خدايى است كه پاكى اش روزگار را آكنده ساخته است، كسى است كه نورش ابد را فرا گرفته است و كسى است كه كار خود را بدون مشاوره با مشاورى اجرا مى كند. او را شريكى در كار تقدير و ناهماهنگى اى در تدبير نيست. آنچه را پديد آورد، بدون هيچ نمونه اى نگارگرى كرد و آنچه را آفريد، بدون يارى از كسى و بى زحمت و بى چاره انديشى آفريد.

امام على عليه السلامـ در صفات خداوند والا ـ: اوست توانا. كه آفريدگان را بدون آن كه از نمونه اى الگو بگيرد، پديد آورد، در اندازه هايى كه آنها را از آفريدگار و معبودى پيش از خويش، نگرفته بود.

امام على عليه السلام:آنچه را آفريد، بدون نمونه اى پيشين و بى رنج و خستگى، نوآورى كرد.

امام على عليه السلام:والاست خداوندِ پديد آورنده هر پديده؛ سازنده هر ساخته و نوآور اشيا از هيچ.

امام على عليه السلامـ در وصف خداوندگار عز و جل ـ: از اشيا بيرون است، نه آن گونه كه چيزى از چيز ديگرى بيرون است. منزّه است آن كه اين گونه است و غير او اين گونه نيست و براى هر چيزى [جز او]، آغازى هست.

امام على عليه السلام:نمى توان گفت كه پس از آن كه نبود، وجود يافت كه [در اين صورت،]اوصاف نوپديده ها بر او جارى مى شود و ميان پديده ها و او، جدايى اى (تمايزى) حاصل نمى گردد و او را بر آنها برترى اى نمى مانَد. پس، سازنده و ساخته شده، برابر مى گردند و پديده و پديدآور، همسنگ مى شوند.

امام على عليه السلام:پس منزّه است كسى كه آفرينشِ آنچه آغازگرى كرده و تدبير آنچه آفريده است، بر او دشوار نيست.

امام على عليه السلام:والايي ـ اى خداوندگار ـ. گواهى مى دهم كه ديده ها تو را در نمى يابند و اوهام، به تو نمى رسند و خردها وصف تو نمى كنند و مكان، تو را در برنمى گيرد. و چگونه مكان، كسى را كه آن را آفريده و پيش از آن بوده است، در بر بگيرد؟! يا اوهام، چگونه او را دريابند، حال آن كه او را پايان و نهايتى نيست؟! و چگونه او را پايان و نهايتى باشد، در حالى كه او نهايت ها و پايان ها را پديد آورده است؟!