پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دعا، قضا را باز مى گردانَد. خداوند، درباره آفريدگانش، دو گونه قضا دارد: قضاى نافذ [و تغيير نايافتنى]، و قضاى نوپديد [و جايگزين] قضاى تغيير يافتنى].

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دعا، سپاهى از سپاهيان آماده خداى متعال است كه قضا را [حتّى]پس از قطعى شدن، باز مى گردانَد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه تأخير در اَجَل و بسيارى در روزى، خوش حالش مى كند، بايد صله رَحِم نمايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ قومى پيمانشان را نشكستند، جز اين كه دشمنانشان بر آنان مسلّط شدند، و هيچ قومى ستم نكردند، جز اين كه كشتار در بينشان رواج يافت، و هيچ قومى از پرداخت زكات خوددارى نكردند، مگر اين كه از باران، محروم شدند، و گناه در ميان آنان، پديدار نگشت، مگر اين كه مرگ در بينشان گسترش يافت، و هيچ قومى در پيمانه و وزن كردن، كم نگذاشتند، جز اين كه به قحطى گرفتار آمدند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه مسلمانان، دانشمندانشان را دشمن بدارند و ساختمان هاى بازارشان را بلند كنند [و مال اندوزى را بر ساير كارها ترجيح دهند]و بر پايه انباشت ثروت، ازدواج نمايند، خداوند عز و جلآنان را با چهار چيز، هدف قرار مى دهد: قحطى روزگار، ستم پادشاه، خيانت داوران، و يورش دشمن.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كسى كه بگويد: «من در بهشت هستم»، در آتش است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سخن‏چينى و كينه‏توزى، در آتش‏اند. اين دو، در دلِ هيچ مسلمانى جاى نمى‏گيرند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند ۳ و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس [به كار بستنِ] وصيّت متوفّايى را بر عهده بگيرد و سپس بدون عذرى، از اجراى آن سر باز بزند، هيچ توبه و فديه‏اى از او پذيرفته نمى‏شود و همه فرشتگان ميان آسمان و زمين، لعنتش مى‏كنند و روز و شب، مورد خشم خدا خواهد بود و هر گاه «يا ربّ» بگويد، لعنت بر او فرود مى‏آيد و خداوند، پاداش همه كارهاى نيكش را براى آن متوفّا مى‏نويسد، و اگر در همان حال بميرد، به آتش در مى‏آيد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: نيرنگ و فريب و خيانت، در آتش‏اند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سخن‏چينى و دشنامگويى و تعصّب، در آتش‏اند. اينها در سينه هيچ مؤمنى جاى نمى‏گيرند.

امام على عليه ‏السلام: نيرنگ و فريب و پيمان‏شكنى، در آتش‏اند.

امام على عليه ‏السلام: اگر نبود كه نيرنگ و فريب در آتش‏اند، بى گمان، نيرنگبازترينِ مردم بودم.

امام صادق عليه ‏السلام: شك و نافرمانى [از خدا]، در آتش‏اند. اين دو، از ما نيستند و به ما راه ندارند.

امام صادق عليه ‏السلام: كسى كه خداوند، او را پندى نيكو دهد و او شادمانه بپذيرد، خوشا به حالش! و كسى كه نپذيرد، آتش براى او سزاوارتر است.

الاُصول الستّة عشر ـ به نقل از زيد نَرْسى ـ : يكى از شيعيان، از امام صادق عليه ‏السلام در باره شكار پرسيد و گفت: من سرگرمى‏ام، شكار و چوگان زدن و شطرنج‏بازى است. امام صادق عليه ‏السلام فرمود: «. تو را چه به چوگان زدن؛ چرا كه [وقتى در چوگانگاه مى‏دَوى،] شيطان، با تو مى‏دَوَد و فرشتگان، از تو مى‏گريزند، و اگر [در آن حال]آسيبى به تو برسد، اجرى نخواهى داشت و كسى كه [در ميدان بازى چوگان] از اسب به زير بيفتد و بميرد، به آتش [دوزخ]مى‏رود».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سه خصلت، از خصلت‏هاى دوزخيان است: تكبّر، خودپسندى، و بداخلاقى.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سه دسته‏اند كه چيزى مانع رسيدن آتش به آنها نمى‏شود: سخن‏چين، نافرمانِ از پدر، و باده گسار.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سه نفر به آتش مى‏روند: مردى كه براى دنيا بجنگد؛ عالِمى كه در پىِ نام باشد و دانش او براى خدا نباشد؛ و مردى كه به او مال و ثروت داده شده است و او، آن را براى ستوده شدن و كسب آوازه در دنيا، بذل و بخشش كند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در روز قيامت، آتش با سه نفر سخن مى‏گويد: فرمان‏روا، قارى قرآن، و شخص ثروتمند. به فرمان‏روا مى‏گويد: «اى آن كه خداوند به او حكومت بخشيد؛ امّا دادگرى نكرد!». سپس او را مانند دانه كُنجدى كه پرنده مى‏بلعد، فرو مى‏بلعد. و به قارى قرآن مى‏گويد: «اى آن كه خود را در نظر مردم آراست؛ امّا با گناهان، به جنگ خدا رفت!». سپس، او را نيز فرو مى‏بلعد. و به ثروتمند مى‏گويد: «اى آن كه خداوند، به او دنياى بسيار، فراخ و سرشارى بخشيد؛ امّا نادار، اندكى از او قرض خواست، ليكن بخل ورزيد و به او نداد!». آن گاه، او را هم فرو مى‏بلعد.