حدیث دربارهاين كارها

الاُصول الستّة عشر عن زيد النرسي عن الإمام الصادق عليه ‏السلام، قال: سَأَلَهُ بَعضُ أصحابِنا عَن طَلَبِ الصَّيدِ وقالَ لَهُ: إنّي رَجُلٌ ألَهو بِطَلَبِ الصَّيدِ وضَربِ الصَّوالِجِ ۱، وألَهو بِلَعِبِ الشِّطرَنجِ. قالَ: فَقالَ أبو عَبدِ اللّه‏ِ عليه ‏السلام. وأمّا ضَربُكَ بِالصَّوالِجِ، فَإِنَّ الشَّيطانَ مَعَكَ يَركُضُ وَالمَلائِكَةَ تَنفِرُ عَنكَ، وإن أصابَكَ شَيءٌ لَم تُؤجَر، ومَن عَثَرَ بِهِ دابَّتُهُ فَماتَ دَخَلَ النّارُ. ۲
الاُصول الستّة عشر ـ به نقل از زيد نَرْسى ـ : يكى از شيعيان، از امام صادق عليه ‏السلام در باره شكار پرسيد و گفت: من سرگرمى‏ام، شكار و چوگان زدن و شطرنج‏بازى است. امام صادق عليه ‏السلام فرمود: «. تو را چه به چوگان زدن؛ چرا كه [وقتى در چوگانگاه مى‏دَوى،] شيطان، با تو مى‏دَوَد و فرشتگان، از تو مى‏گريزند، و اگر [در آن حال]آسيبى به تو برسد، اجرى نخواهى داشت و كسى كه [در ميدان بازى چوگان] از اسب به زير بيفتد و بميرد، به آتش [دوزخ]مى‏رود».
۱.الصَّولَجانُ: عصا يُعطَفُ طَرَفُها يُضرَبُ بِها الكُرَةُ على الدوابِّ (لسان العرب: ج 2 ص 310 «صلج»).
۲.الاُصول الستة عشر: ص 198 ح 172، الفقه المنسوب إلى الإمام الرضا عليه ‏السلام: ص 284 نحوه، بحار الأنوار: ج 73 ص 356 ح 22.

احادیث دیگر این موضوع

۸
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.