حدیث دربارهاين كارها

الإمام عليّ عليه ‏السلام: المَكرُ وَالخَديعَةُ وَالغَدرُ فِي النّارِ. ۱

امام على عليه ‏السلام: نيرنگ و فريب و پيمان‏شكنى، در آتش‏اند.

۱.الاختصاص: ص 150، عيون أخبار الرضا عليه ‏السلام: ج 2 ص 50 ح 194 عن الحسين بن خالد عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم ‏السلام عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله عن جبرئيل عليه ‏السلام، تحف العقول: ص 154 وليس فيهما «والغدر»، بحار الأنوار: ج 40 ص 105 ح 117؛ مسند الشاميّين: ج 3 ص 304 ح 2336، مسند إسحاق بن راهويه: ج 1 ص 370 ح 381 كلاهما عن أبي هريرة عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله، مسند الشهاب: ج 1 ص 175 ح 254 عن عبد اللّه‏ عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله وليس فيها «والغدر».

کلیدواژه‌ها قضا و قدر حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی بدا در قضا +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كسى كه بگويد: «من در بهشت هستم»، در آتش است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سخن‏چينى و كينه‏توزى، در آتش‏اند. اين دو، در دلِ هيچ مسلمانى جاى نمى‏گيرند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس [به كار بستنِ] وصيّت متوفّايى را بر عهده بگيرد و سپس بدون عذرى، از اجراى آن سر باز بزند، هيچ توبه و فديه‏اى از او پذيرفته نمى‏شود و همه فرشتگان ميان آسمان و زمين، لعنتش مى‏كنند و روز و شب، مورد خشم خدا خواهد بود و هر گاه «يا ربّ» بگويد، لعنت بر او فرود مى‏آيد و خداوند، پاداش همه كارهاى نيكش را براى آن متوفّا مى‏نويسد، و اگر در همان حال بميرد، به آتش در مى‏آيد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: نيرنگ و فريب و خيانت، در آتش‏اند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سخن‏چينى و دشنامگويى و تعصّب، در آتش‏اند. اينها در سينه هيچ مؤمنى جاى نمى‏گيرند.

امام على عليه ‏السلام: اگر نبود كه نيرنگ و فريب در آتش‏اند، بى گمان، نيرنگبازترينِ مردم بودم.

امام صادق عليه ‏السلام: شك و نافرمانى [از خدا]، در آتش‏اند. اين دو، از ما نيستند و به ما راه ندارند.