فیلترها
نتایج جستجو برای «انواع کیفرها»: ۵ حدیث
أعلام الدين عن أنس:قالوا: يا رَسولَ اللّهِ، مَن أولِياءُ اللّهِ الَّذينَ لا خَوفٌ عَلَيهِم ولا هُم يَحزَنونَ؟ فَقالَ: الَّذينَ نَظَروا إلى باطِنِ الدُّنيا حينَ نَظَرَ النّاسُ إلى ظاهِرِها، فَاهتَمّوا بِآجِلِها حينَ اهتَمَّ النّاسُ بِعاجِلِها، فَأَماتوا مِنها ما خَشوا أن يُميتَهُم، وتَرَكوا مِنها ما عَلِموا أن سَيَترُكَهُم، فَما عَرَضَ لَهُم مِنها عارِضٌ إلّا رَفَضوهُ، ولا خادَعَهُم مِن رِفعَتِها خادِعٌ إلّا وَضَعوهُ.
خُلِقَتِ الدُّنيا عِندَهُم فَما يُجَدِّدونَها، وخَرِبَت بَينَهُم فَما يَعمُرونَها، وماتَت في صُدورِهِم فَما يُحيونَها، بَل يَهدِمونَها فَيَبنونَ بِها آخِرَتَهُم، ويَبيعونَها فَيَشتَرونَ بِها ما يَبقى لَهُم.
نَظَروا إلى أهلِها صَرعى قَد حَلَّت بِهِمُ المَثُلاتُ، فَما يَرَونَ
أعلام الدينـ به نقل از اَنَس ـ: گفتند: اى پيامبر خدا! آن اولياى خدا كه هيچ بيم و اندوهى به آنان راه ندارد، ۲. چه كسانى هستند؟
فرمود: «كسانى كه وقتى مردمْ ظاهر دنيا را ديدند، آنها باطنش را ديدند. از اين رو، وقتى مردم به اكنونِ دنيا اهتمام ورزيدند، آنها به آينده اش اهتمام كردند. پس، از دنيا آنچه را كه ترسيدند آنان را بميراند، ميراندند، و آنچه را كه دانستند به زودى تركشان خواهد كرد، ترك گفتند. در نتيجه، هيچ چيزِ دنيا، خود را به آنان عرضه نكرد، مگر اين كه دست رد به سينه آن زدند، و هيچ رفعتى از دنيا در صدد فريب آنان بر نيامد، مگر اين كه آن را پَست شمردند.
دنيا در نزد آنان كهنه شده است و آن را نو نمى كنند، و در ميانشان خراب گشته است و آبادش نمى كنند، و در سينه هايشان مرده است و زنده اش نمى
عنه عليه السلام:ثُمَّ أداءُ الأمانَةِ، فقَد خابَ مَن لَيسَ مِن أهلِها، إنَّها عُرِضَت عَلَى السّماواتِ المَبنِيَّةِ، و الأرَضينَ المَدحُوَّةِ، و الجِبالِ ذاتِ الطّولِ المَنصوبَةِ. و لكِنْ أشفَقنَ مِنَ العُقوبَةِ! ۱
امام على عليه السلام:آن گاه، بازگرداندنِ امانت است؛ پس كسى كه اهل امانتدارى نباشد، ناكام مانده است. امانت بر آسمانهاى پايدار و زمينهاى گسترده و كوههاى بلندِ برافراشته. عرضه شد اما اينها از كيفر ترسيدند! [و زير بار پذيرش اين امانت نرفتند].
۱.نهج البلاغة: الخطبة 199.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:إنَّ للّهِِ عُقوباتٍ في القُلوبِ و الأبدانِ: ضَنْكٌ في المَعيشَةِ، و وَهْنٌ في العِبادَةِ، و ما ضُرِبَ عَبدٌ بِعُقوبَةٍ أعظَمَ مِن قَسوَةِ القَلبِ. ۱
امام باقر عليه السلام:همانا خداوند را كيفرهايى براى دلها و پيكرهاست [كيفرهاى روحى و جسمى]: تنگى زندگى و سستى در عبادت و هيچ بنده اى به كيفرى سخت تر از سخت دلى مبتلا نشده است.
۱.تحف العقول: 296.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:للّهِِ عُقوبَتانِ: إحداهُما مِنَ الرّوحِ، و الاُخرى تَسليطُ النّاسِ بَعضٍ عَلى بَعضِ، فَما كانَ مِن قِبَلِ الرّوحِ فَهُوَ السُّقمُ و الفَقرُ، و ما كانَ مِن تَسليطٍ فَهُوَ النِّقمَةُ، و ذلكَ قَولُ اللّهِ عزَّ و جلَّ: «وَ كَذلِكَ نُوَلِّي بَعْضَ الظّالِمينَ بَعْضا بِما كانوا يَكْسِبونَ» ۱ مِنَ الذُّنوبِ. فَما كانَ مِن ذَنبِ الرّوحِ فعُقوبَتُه بِذلكَ السُّقمُ و الفَقرُ، و ما كانَ مِن تَسليطٍ فهُوَ النِّقمَةُ، و كلُّ ذلكَ عُقوبَةٌ لِلمُؤمِنِ في الدّنيا و عَذابٌ لَهُ فيها، و أمّا الكافِرُ فنِقمَةٌ عَلَيهِ في الدّنيا و سُوءُ العَذابِ في الآخِرَةِ ۲. ۳
امام صادق عليه السلام:خدا را دو كيفر است: يكى كيفر روحى و ديگرى مسلّط ساختن برخى از مردم بر برخى ديگر. كيفرهاى روحى، بيمارى و نادارى است و كيفر مسلّط ساختن مردم بر يكديگر، انتقامگيرى است. و اين است معناى سخن خداوند عزّ و جلّ: «و اينچنين ستمگران را بر يكديگر بگماريم به سبب اعمالى كه مى كردند»؛ از گناهان.
گناه روح، كيفرش بيمارى و نادارى است و آنچه از مسلّط ساختن [مردم بر يكديگر]است، انتقامگيرى است. همه اينها كيفر و عذاب مؤمن در دنياست، ولى كافر انتقامى از او در همين دنياست و عذابِ دردناك، در آخرت. ۴
أعلام الدين عن أنس:قالوا: يا رَسولَ اللّه، مَن أولِياءُ اللّهِ الَّذينَ لا خَوفٌ عَلَيهِم ولا هُم يَحزَنونَ؟ فَقالَ: الَّذينَ نَظَروا إلى باطِنِ الدُّنيا حينَ نَظَرَ النّاسُ إلى ظاهِرِها، فَاهتَمّوا بِآجِلِها حينَ اهتَمَّ النّاسُ بِعاجِلِها، فَأَماتوا مِنها ما خَشوا أن يُميتَهُم، وتَرَكوا مِنها ما عَلِموا أن سَيَترُكَهُم، فَما عَرَضَ لَهُم مِنها عارِضٌ إلاّ رَفَضوهُ، ولا خادَعَهُم مِن رِفعَتِها خادِعٌ إلاّ وَضَعوهُ.
خُلِقَتِ الدُّنيا عِندَهُم فَما يُجَدِّدونَها، وخَرِبَت بَينَهُم فَما يَعمُرونَها، وماتَت في صُدورِهِم فَما يُحيونَها، بَل يَهدِمونَها فَيَبنونَ بِها آخِرَتَهُم، ويَبيعونَها فَيَشتَرونَ بِها ما يَبقى لَهُم.
نَظَروا إلى أهلِها صَرعى قَد حَلَّت بِهِمُ المَثُلاتُ، فَما يَرَونَ
أعلام الدين ـ به نقل از اَنَس ـ:گفتند: اى پيامبر خدا! آن اولياى خدا كه هيچ بيم و اندوهى به آنان راه ندارد، ۲ چه كسانى هستند؟
فرمود: «كسانى كه وقتى مردمْ ظاهر دنيا را ديدند، آنها باطنش را ديدند. از اين رو، وقتى مردم به اكنونِ دنيا اهتمام ورزيدند، آنها به آينده اش اهتمام نمودند. پس، از دنيا آنچه را كه ترسيدند آنان را بميراند، ميراندند، و آنچه را كه دانستند به زودى تركشان خواهد كرد، ترك گفتند. در نتيجه، هيچ چيزِ دنيا خود را به آنان عرضه نكرد، مگر اين كه دست رد به سينه آن زدند، و هيچ رفعتى از دنيا در صدد فريب آنان بر نيامد، مگر اين كه آن را پَست شمردند.
دنيا در نزد آنان كهنه شده است و آن را نو نمى كنند، و در ميانشان خراب گشته است و آبادش نمى كنند، و در سينه هايشان مرده است و زنده اش نمى
۱.أعلام الدين: ص 338، الأمالي للمفيد: ص 86 ح 2 عن ابن عبّاس عن الإمام عليّ عليه السلام نحوه، بحار الأنوار: ج 77، ص 181 ح 10؛ الزهد لابن حنبل: ص 78، حلية الأولياء: ج 1 ص 10، الأولياء لابن أبي الدنيا: ص 40، ح 18، تاريخ دمشق: ج 47، ص 466 كلّها عن وهب بن مُنبّه عن عيسى عليه السلام نحوه.
۲.اشاره است به آيه 62 از سوره يونس.