امالى طوسى به نقل از ابو هريره:مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و از گرسنگى شكوِه كرد. رسول خدا صلى الله عليه و آله كسى را به خانه هاى همسران خود فرستاد. امّا آنان گفتند: جز آب چيزى نداريم. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: چه كسى امشب اين مرد را ميهمان مى كند؟ على بن ابى طالب عليه السلام عرض كرد: يا رسول اللّه! من او را ميهمان مى كنم. سپس نزد فاطمه عليهاالسلام آمد و گفت: غذا چه دارى اى دخت رسول خدا؟ فاطمه عرض كرد: جز غذاى كودكان چيزى نداريم، امّا ميهمان را بر خويشتن مقدم مى داريم. آن حضرت فرمود: اى دخت محمّد! بچّه ها را بخوابان وچراغ را خاموش كن. چون بامداد على عليه السلام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و ماجرا را برايش گفت ديرى نپاييد كه خداوند عز و جل آيه «و از خود گذشتگى

امام صادق عليه السلام:درباره اين گفته خداوند «و غذا را به پاس دوستى [خدا] به مسكين و يتيم و اسير مى دهند» : فاطمه عليهاالسلام مقدارى جو در خانه داشت و از آن كاچى تهيه كردند. چون آماده شد و آن را در برابر خود نهادند [تا تناول كنند]بينوايى از راه رسيد و گفت: خداوند شما را رحمت كند. از آنچه خدا روزيتان كرده، به ما هم بخورانيد پس، على برخاست و يك سوم غذا را به او داد. ديرى نپاييد كه يتيمى آمد و گفت: خدايتان رحمت كناد، از آنچه خدا روزيتان كرده، به ما هم بخورانيد. پس، على عليه السلام برخاست و يك سوم ديگر را به او داد. سپس اسيرى از راه رسيد و گفت: رحمت خدا بر شما باد، از آنچه خدا روزيتان كرده به ما هم بخورانيد. على عليه السلام يك سوم باقيمانده را نيز بدو داد و خود هيچ از آن نچشيدند. پس، خداوند

تنبيه الخواطرـ به نقل از سهل بن عبد اللّه ـ: موسى عليه السلام گفت: اى پروردگار من! درجات محمّد و امّت او را به من بنمايان. خداوند فرمود: «اى موسى! تو تاب ديدن آنها را ندارى؛ امّا [فقط]يك منزلت از منزلت هاى بزرگ و با شكوه او را به تو مى نمايانم كه به واسطه همان، او را بر تو و بر تمام آفريدگانم برترى دادم». پس، خداوند از ملكوت آسمان براى او پرده برداشت و موسى عليه السلام، منزلتى را ديد كه از [شدّت] پرتوهاى آن و قُربش به خداوند، نزديك بود قالب تهى كند. گفت: پروردگارا! به واسطه چه چيز، او را به اين كرامت رساندى؟ فرمود: «به واسطه خصلتى كه از ميان ايشان، آن را به او اختصاص دادم، و آن خصلت، ايثار است. اى موسى! هيچ يك از ايشان نيست كه دمى از عمر خويش به اين خصلت عمل كرده باشد، مگر آن كه از

امام صادق عليه السلام:شبى كه على عليه السلام در بستر [پيامبر خدا به جاى وى] خوابيد، خداى متعال، به دو فرشته از فرشتگانش كه در ميان فرشتگان بيش از همه با يكديگر اُلفت و برادرى داشتند، وحى فرمود كه: «مى خواهم يكى از شما دو تا را بميرانم. پس، انتخاب كنيد». هر يك از آن دو، مُردن را به ديگرى حواله داد و هر كدام از آنها، ماندن را برگزيد. پس، خداوند متعال، به آن دو وحى فرمود كه: «شما كجا و اين بنده ام كه مُردن را برگزيد و در بستر پسر عمويش خوابيد تا با جان خويش، او را از نابودى نگه دارد، كجا؟! هان! من دانستم كه او از صميم دل، حاضر است خودش از بين برود؛ امّا مويى از بدن پسر عمويش كم نشود! فرود آييد و تا به صبح، از او پاسدارى كنيد». مشركان، پيوسته او (پيامبر صلى الله عليه و آله) را زير نظر

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه شريف: «و خوردنى را، با وجود دوست داشتن آن، به بينوا و يتيم و اسير مى خورانند» ـفرمود: در خانه فاطمه عليها السلام، مقدارى جو بود. آن را [آرد كردند و]كاچى ساختند. چون كاچى را در برابر خود نهادند [تا بخورند]، مستمندى آمد و گفت: خدايتان رحمت كناد! از آنچه خداوند، روزى تان كرده است، ما را اطعام كنيد. على عليه السلام برخاست و يكْ سومِ آن را به او داد. چندى نگذشت كه يتيمى آمد و گفت: خدايتان، رحمت كناد! از آنچه خداوند، روزى تان كرده است، ما را اطعام كنيد. على عليه السلام برخاست و يك سوم ديگر كاچى را به او داد. لَختى بعد، اسيرى آمد و گفت: خدايتان رحمت كناد! از آنچه خداوند روزى تان كرده است، ما را اطعام كنيد. على عليه السلام برخاست و يك سوم باقى مانده را هم به او

امام صادق عليه السلام:على عليه السلام، نزد فاطمه عليها السلام بود. فاطمه عليها السلام به او گفت: اى على! نزد پدرم برو و از او چيزى براى ما درخواست كن. على عليه السلام گفت: باشد. پس نزد پيامبر خدا رفت. پيامبر صلى الله عليه و آله، يك دينار به او داد و فرمود: «اى على! برو و با اين دينار، غذايى براى خانواده ات خريدارى كن». على عليه السلام از نزد پيامبر صلى الله عليه و آله خارج شد. در راه به مقداد بن اسود برخورد و مدّتى با هم [به سخن]ايستادند. مقداد، حاجتش را به او گفت. على عليه السلام، دينار را به او داد و به مسجد رفت و سرش را گذاشت و خوابيد. پيامبر خدا، منتظر او ماند؛ امّا نيامد. باز انتظار كشيد؛ امّا از على عليه السلام خبرى نشد. لذا بيرون رفت و در مسجد مى گشت كه ديد على عليه السلام در آن