پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آرزو، در حقيقت، رحمتى از جانب خداوند براى امّت من است. اگر آرزو نبود، هيچ مادرى فرزندى را شير نمى داد و هيچ باغبانى، نهالى نمى كاشت.

امام على عليه السلام:آرزو، همراهىْ همدم است.

امام على عليه السلامـ از حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: آرزو، همراهىْ همدم است. اگر تو را [به مقصد]نرساند، [لااقل] از او بهره مند مى شوى.

امام على عليه السلام:دنيا، به آرزو برپاست.

امام على عليه السلام:هر انسانى در پىِ آرزوى خويش است و مرگ، در پىِ اوست.

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: آرزوها مَركَب اند و گاه باشد كه فرو بمانند و سُم هايشان بسايَد.

امام على عليه السلام:با [اميدِ] رسيدن به آرزوهاست كه به پيشواز خطرها رفتن، آسان مى شود.

امام على عليه السلام:من، شما را از دنيا برحذر مى دارم؛ چرا كه دنيا، شيرين و چشم نواز است، آكنده از خواهش هاى نفسانى و دل بسته دنياست؛ به آرزوها آباد است و به فريبندگى ها، آراسته.

تاريخ دمشقـ به نقل از داوود بن ابى هند و حُمَيد ـ: عيسى عليه السلام نشسته بود و پيرمردى با بيل خود، سرگرم كار بود و زمين را شخم مى زد. عيسى عليه السلام گفت: «خدايا! آرزو را از او برگير». پيرمرد، در دَم، بيل را زمين گذاشت و دراز كشيد. ساعتى گذشت و عيسى عليه السلام گفت: «خدايا! آرزو را به او بازگردان». بى درنگ، آن پير برخاست و به كار كردن پرداخت. عيسى عليه السلام به او فرمود: «چه شد كه كار مى كردى و بيلت را انداختى و ساعتى دراز كشيدى. سپس، دوباره برخاستى و به كار پرداختى؟!» پيرمرد گفت: همان طور كه مشغول كار بودم، نفسم به من گفت: تا كى كار مى كنى؟ ديگر پير و سال خورده گشته اى؟! پس، بيل را انداختم و دراز كشيدم. سپس نفسم به من گفت: به خدا سوگند، تا زنده اى بايد كار كنى. برخاستم و بيلم را برداشتم.

امام على عليه السلام:آرزوها، پايان ندارند.

امام على عليه السلام:آرزو را پايانى نيست.

امام رضا عليه السلام:دورترينِ چيزها آرزوست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آدمى زاده، پير مى شود و دو چيز در او جوان مى گردد: آزو آرزو.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دلِ پير، همواره در دو چيز، جوان است: در دنيا دوستى و داشتن آرزوىِ دراز.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حكايت انسان و آرزو و اجل، چنان است كه اجل در كنار اوست و آرزو، پيشاپيش او: در حالى كه آرزو را پيش روىِ خود دنبال مى كند، ناگاه، اجل فرا مى رسد و او را در مى رُبايد.

الترغيب والترهيبـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا، خطّى كشيد و فرمود: «اين انسان است» و در كنار آن، خطّ ديگرى كشيد و فرمود: «اين، اجل اوست» و دورتر از آن، خطّ سومى كشيد و فرمود: «اين هم آرزوست». در حالى كه انسان سرگرم است، ناگهان، آن نزديك تر، خود را به او مى رسانَد.

عارضة الأحوذىـ به نقل از ابوسعيد خُدرى ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله قطعه چوبى در برابر خود به زمين فرو بُرد و چوب ديگرى در كنار آن و يك چوب ديگر، بعد از آن. سپس فرمود: «آيا مى دانيد اين چيست؟». گفتند: خدا و پيامبر او بهتر مى دانند. فرمود: «اين يكى، انسان است و اين، آرزو. در حالى كه سرگرمِ آرزوست، اجل، او را در مى رُبايد و مانع رسيدنش به آرزو مى شود. تصوير آن، چنين است»:

معدن الجواهر:پيامبر خدا، دو عدد سنگ برداشت و يكى را جلوى خود انداخت و فرمود: «اين، آرزوى پسر آدم است». سپس سنگ ديگر را پشت آن انداخت و فرمود: «اين، اَجَل اوست. بنا بر اين، او آرزويش را مى بيند و اجلش را نمى بيند».

امام على عليه السلام:اجل دروكننده آرزوست.