امام على عليه السلام:شكر، زيور توانگرى است و شكيبايى، زيور گرفتارى.

امام على عليه السلام:شكر گزارى، مايه مصون ماندن از فتنه است.

امام على عليه السلام:شكرِ نعمت، موجب ايمن ماندن از انتقام [خداوند]مى شود.

امام زين العابدين عليه السلام:ستايش خدايى را كه اگر شناختِ [ضرورت]حمد خود در برابر احسانهاى پياپى و نعمتهاى فراوانى را كه به بندگانش عطا مى كند از آنان باز مى داشت، از نعمتهايش بهره مى گرفتند و ستايشش نمى كردند و از روزى او برخوردار مى شدند و سپاسش نمى گفتند و در اين صورت از مرزهاى انسانيت، به مرز حيوانيت سقوط مى كردند و در زمره آنان مى شدند كه خداوند در كتاب محكم خود مى فرمايد: «نيستند مگر مانند حيوانات و بلكه گمراه تر از آنان».

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه: گرامى ترين مردمان نزد خدا كيست؟ ـفرمود: كسى كه چون نعمتى به او داده شود سپاس بگزارد، و هرگاه گرفتار شود شكيب ورزد.

امام على عليه السلام:اگر خداوند بندگان خود را در برابر نا فرمانيش وعده عذاب هم نمى داد، باز واجب بود كه به شكرانه نعمتهايش نافرمانى نشود. ۲

امام على عليه السلام:كمترين وظيفه در قبال مُنعِم اين است كه با نعمتش نافرمانى نشود.

امام على عليه السلام:كمترين وظيفه شما در برابر خداوند اين است كه از نعمتهاى او در راه نا فرمانيش استفاده نكنيد.

امام على عليه السلام:نخستين چيزى كه بر شما در قبال خداوند سبحان واجب است، سپاسگزارى از نعمتهاى او و فراهم آوردن موجبات خشنودى اوست.

امام على عليه السلام:گروهى خدا را از سر سپاسگزارى مى پرستند و اين عبادت آزادگان است.

امام صادق عليه السلام:براى هر نَفَسى از نفسهايت شكرى و بلكه هزار و بيشتر از هزار شكر بر تو واجب است.

امام صادق عليه السلام:هيچ بنده اى نيست، مگر آن كه خدا را بر او حجّتى است؛ چه در گناهى كه مرتكب مى شود و چه در نعمتى كه از شكر آن كوتاهى مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سيرِ سپاسگزار، اجرش همانند روزه دارى است كه براى خدا گرسنگى مى كشد، تندرستِ سپاسگزار همانند آن اجرى را دارد كه بيمارِ شكيبا، و متنعّم سپاسگزار همان اجر را دارد كه تنگ دست قانع.

امام هادى عليه السلام:خوشبختىِ شكرگزارى براى شاكر، بيشتر از خوشبختى او به نعمتى است كه موجب شكر شده است؛ زيرا نعمت متاعى [فانى] است اما شكر، نعمت و عاقبت است.

امام عسكرى عليه السلام:[قدر] نعمت را نشناسد مگر سپاسگزار، و شكر نعمت نگزارد مگر آن كه [قدر]نعمت را شناسد.

امام على عليه السلام:شما را به تقواى خدا سفارش مى كنم. چه اندك اند كسانى كه آن را بپذيرند و چنان كه سزاوار است به آن عمل كنند! اينان اندك شمارند و مصداق اين توصيف خداوند سبحان هستند كه مى فرمايد: «و اندكى از بندگان من سپاس گزارند».

امام صادق عليه السلام:اگر نزد خداوند عبادتى بهتر از شكرگزارىِ در همه حال وجود داشت كه بندگان مخلصش با آن عبادتش كنند، هر آينه آن كلمه را درباره همه خلقش به كار مى برد؛ اما چون عبادتى بهتر از آن نبود از ميان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ويژه گردانيد و فرمود: «و اندكى از بندگان من سپاس گزارند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند دَرِ شكر را بر روى بنده اى نگشود كه دَرِ فزونى [نعمت]را بر روى او ببندد.

امام على عليه السلام:چون خداوند به بنده اى نعمتى دهد و بنده در دل شكر آن نعمت را بگزارد، پيش از آن كه سپاسگزارى از آن را به زبان آورد، مستوجب افزايش آن نعمت گردد.

امام على عليه السلام:به كسى كه توفيق شكرگزارى داده شود، از فزونى يافتن [نعمت]محروم نگردد.