حدیث دربارهتشويق به سپاسگزارى از خداوند
الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام:الحَمدُ للّهِِ الذي لَو حَبَسَ عن عِبادِهِ مَعرفَةَ حَمدِهِ على ما أبلاهُم مِن مِنَنِهِ المُتَتابِعَةِ، و أسبَغَ علَيهِم مِن نِعَمِهِ المُتَظاهِرَةِ، لَتَصَرَّفُوا في مِنَنِهِ فلَم يَحمَدُوهُ، و تَوَسَّعُوا في رِزقِهِ فلَم يَشكُرُوهُ، و لَو كانوا كذلكَ لَخَرَجُوا مِن حُدودِ الإنسانيّةِ إلى حَدِّ البَهِيمِيَّةِ، فكانوا كما وَصَفَ في مُحكَمِ كِتابِهِ «إنْ هُمْ إلاّ كالأنعامِ بَلْ هُمْ أضَلُّ سَبِيلاً» ۱. ۲
امام زين العابدين عليه السلام:ستايش خدايى را كه اگر شناختِ [ضرورت]حمد خود در برابر احسانهاى پياپى و نعمتهاى فراوانى را كه به بندگانش عطا مى كند از آنان باز مى داشت، از نعمتهايش بهره مى گرفتند و ستايشش نمى كردند و از روزى او برخوردار مى شدند و سپاسش نمى گفتند و در اين صورت از مرزهاى انسانيت، به مرز حيوانيت سقوط مى كردند و در زمره آنان مى شدند كه خداوند در كتاب محكم خود مى فرمايد: «نيستند مگر مانند حيوانات و بلكه گمراه تر از آنان».