كنز العمّالـ به نقل از اَنَس ـ: عمر درباره اهل بدر براى ما سخن به ميان آورد و گفت: پيامبر خدا، روز قبل از شروع جنگ، قتلگاه مشركان را به ما نشان مى داد و مى فرمود: «فردا، به خواست خدا، فلانى در اين جا به خاك مى افتد و فلانى در اين جا». جنگ كه شروع شد، آن افراد در همان جايى كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرموده بود، به خاك مى افتادند. من به پيامبر خدا گفتم: سوگند به آن كه تو را به حق مبعوث كرد، آن افراد در همان جايى كه فرموده بودى، به خاك افتاده اند. ايشان، سپس دستور داد كه جنازه آنها را در جايى انداختند. آن گاه به طرف آنان رفت و فرمود: «اى فلان، اى فلان! آيا آنچه را خداوند به شما وعده داده بوديد، راست يافتيد؟ من كه آنچه را خدا به من وعده داده بود، راست يافتم». من گفتم: اى پيامبر خدا! با

تفسير القمّىـ در بيان ماجراى بعد از جنگ اُحد ـ: چون پيامبر صلى الله عليه و آله از جنگ اُحد برگشت و وارد مدينه شد، جبرئيل عليه السلام بر ايشان فرود آمد و گفت: اى محمّد! خداوند به تو فرمان مى دهد كه اين قوم (مشركان) را تعقيب كنى و كسى جز افراد مجروح، همراه تو نيايد! پس پيامبر خدا به منادى فرمود تا ندا دهد: «اى گروه مهاجران و انصار! هر كس جراحتى دارد، بيرون بيايد و هر كس مجروح نيست، بماند». آنان، شروع به مرهم نهادن بر زخم هاى خود و مداواى آنها كردند و خداوند، اين آيه را بر پيامبرش نازل فرمود: «و در دست يافتن به آن قوم، سستى مكنيد. اگر شما درد مى كشيد، آنها نيز چون شما درد مى كشند؛ ولى شما از خدا چيزى را اميد داريد كه آنان، اميد ندارند» و خداوند عز و جل پس، مسلمانان با وجود درد و جراحتى