باب دعا از براى روزى
13 حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ وَ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ جَمِيعاً، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِي جَمِيلَةَ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ، قَالَ:
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام أَنْ يُعَلِّمَنِي دُعَاءً لِلرِّزْقِ، فَعَلَّمَنِي دُعَاءً مَا رَأَيْتُ أَجْلَبَ مِنْهُ لِلرِّزْقِ، قَالَ:«قُلِ: اللّهُمَّ ارْزُقْنِي مِنْ فَضْلِكَ الْوَاسِعِ، الْحَلَالِ الطَّيِّبِ، رِزْقاً وَاسِعاً، حَلَالًا طَيِّباً، بَلَاغاً لِلدُّنْيَا وَ الْاخِرَةِ، صَبّاً صَبّاً، هَنِيئاً مَرِيئاً، مِنْ غَيْرِ كَدٍّ وَ لَا مَنٍّ مِنْ أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ إِلَا سَعَةً مِنْ فَضْلِكَ الْوَاسِعِ؛ فَإِنَّكَ قُلْتَ: «وَ سْئَلُوا اللّهَ مِنْ
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن خالد و حسين بن سعيد، هر دو، از قاسم بن عروه، از ابوجميله، از معاويه بن عمّار روايت كرده اند كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم كه دعايى به جهت روزى به من تعليم فرمايد. پس دعايى به من تعليم فرمود، كه چيزى نديدم كه بيش از آن روزى را جلب كند. فرمود:«بگو كه: اللّهُمَّ ارْزُقْنِي مِنْ فَضْلِكَ الْوَاسِعِ. وَمِنْ عَطِيَّتِكَ أَسْأَلُ، وَمِنْ يَدِكَ الْمَلْأى أَسْأَلُ؛ خداوندا! روزى كن مرا از فضل خود و احاطه كننده و حلال پاكيزه، روزى فراخ، حلال، پاكيزه اى را، كه كافى و بس باشد از براى دنيا و آخرت. ريختنى بعد از ريختنى، سازگار، خوش گوار، از غير رنج، و نه منّتى از يكى از آفريدگانت، مگر گشادى از فضل تو كه احاطه كننده است. پس به درستى كه
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ:
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: لَقَدِ اسْتَبْطَأْتُ الرِّزْقَ، فَغَضِبَ، ثُمَّ قَالَ لِي:«قُلِ: اللّهُمَّ إِنَّكَ تَكَفَّلْتَ بِرِزْقِي وَ رِزْقِ كُلِّ دَابَّةٍ يَا خَيْرَ مَدْعُوٍّ، وَ يَا خَيْرَ مَنْ أَعْطى، وَ يَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَ يَا أَفْضَلَ مُرْتَجًى، افْعَلْ بِي كَذَا وَ كَذَا».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از يونس، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: هر آينه روزى را كاهل شمرده ام و دير به من مى رسد؛ پس حضرت در خشم شد. بعد از آن به من فرمود كه:«بگو: اللّهُمَّ إِنَّكَ تَكَفَّلْتَ بِرِزْقِي وَرِزْقِ كُلِّ دَابَّةٍ يَا خَيْرَ مَدْعُوٍّ، وَيَا خَيْرَ مَنْ أَعْطى، وَيَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَيَا أَفْضَلَ مُرْتَجًى، افْعَلْ بِي كَذَا وَكَذَا؛ خداوندا! به درستى كه تو [خود را] پابند كرده اى ۱ به روزى من و روزى هر جنبنده. اى بهتر خوانده شده! و اى بهتر كسى كه عطا كرده! و اى بهتر كسى كه سؤال شده! و اى بهتر اميد داشته شده! بكن با من چنين و چنين» ۲.
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ عَبْدِ الْخَالِقِ، قَالَ:
أَبْطَأَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله عَنْهُ، ثُمَّ أَتَاهُ، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:«مَا أَبْطَأَ بِكَ عَنَّا؟» فَقَالَ: السُّقْمُ وَ الْفَقْرُ، فَقَالَ لَهُ: «أَ فَلَا أُعَلِّمُكَ دُعَاءً يَذْهَبُ اللّهُ عَنْكَ بِالسُّقْمِ وَ الْفَقْرِ؟» قَالَ: بَلى يَا رَسُولَ اللّهِ، فَقَالَ: «قُلْ: لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَا بِاللّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ، تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ، وَ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ صَاحِبَةً وَ لَا وَلَداً، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از اسماعيل بن عبدالخالق روايت كرده است كه گفت: مردى از اصحاب پيغمبر صلى الله عليه و آله، دير وقتى شد كه به خدمت آن حضرت نيامد، بعد از آن به خدمتش آمد. رسول خدا صلى الله عليه و آله به او فرمود كه:«چه چيز باعث كاهلى تو از ما شد؟ و چرا دير به نزد ما آمدى؟» عرض كرد: بيمارى و پريشانى. حضرت به او فرمود: «آيا نمى خواهى كه دعايى به تو تعليم كنم كه خدا بيمارى و پريشانى را از تو ببرد؟» عرض كرد: بلى! يا رسول اللّه! مى خواهم. فرمود: «بگو كه: لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَا بِاللّهِ. وَكَبِّرْهُ تَكْبِيراً؛ نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خداى بلندمرتبه بزرگ. توكل كردم بر زنده اى كه نمى ميرد، و ستايش مر خدايى را است كه فرا نگرفته فرزندى را، و نبود او را شريكى
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسى، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُمَرَ الْيَمَانِيِّ، عَنْ زَيْدٍ الشَّحَّامِ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«ادْعُ فِي طَلَبِ الرِّزْقِ فِي الْمَكْتُوبَةِ وَ أَنْتَ سَاجِدٌ: يَا خَيْرَ الْمَسْؤُولِينَ، وَ يَا خَيْرَ الْمُعْطِينَ، ارْزُقْنِي وَ ارْزُقْ عِيَالِي مِنْ فَضْلِكَ الْوَاسِعِ؛ فَإِنَّكَ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمر يمانى، از زيد شحّام، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«در باب طلب روزى، در نماز واجبى دعا كن و حال آنكه تو در سجده باشى: يَا خَيْرَ الْمَسْؤُلِينَ، وَيَا خَيْرَ الْمُعْطِينَ، ارْزُقْنِي وَارْزُقْ عِيَالِي مِنْ فَضْلِكَ الْوَاسِعِ؛ فَإِنَّكَ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ؛ اى بهترين سؤال شدگان! و اى بهترين بخشايندگان! روزى ده مرا و روزى ده عيال مرا از فضل خود؛ پس به درستى كه تو صاحب فضل بزرگى».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِي جَمِيلَةَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ:
شَكَوْتُ إِلى أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام الْحَاجَةَ، وَ سَأَلْتُهُ أَنْ يُعَلِّمَنِي دُعَاءً فِي الرِّزْقِ، فَعَلَّمَنِي دُعَاءً مَا احْتَجْتُ مُنْذُ دَعَوْتُ بِهِ، قَالَ:«قُلْ فِي دُبُرِ صَلَاةِ اللَّيْلِ وَ أَنْتَ سَاجِدٌ: يَا خَيْرَ مَدْعُوٍّ، وَ يَا خَيْرَ مَسْؤُولٍ، وَ يَا أَوْسَعَ مَنْ أَعْطى، وَ يَا خَيْرَ مُرْتَجًى، ارْزُقْنِي وَ أَوْسِعْ عَلَيَّ مِنْ رِزْقِكَ، وَ سَبِّبْ لِي رِزْقاً مِنْ قِبَلِكَ؛ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از محمد بن خالد، از قاسم بن عروه، از ابوجميله، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام از احتياج شكايت كردم، و از او سؤال نمودم كه دعايى در باب روزى به من تعليم فرمايد؛ پس دعايى به من تعليم فرمود، كه از آن زمان كه به آن دعا كرده ام و آن را خوانده ام، محتاج نشده ام. فرمود كه:«در نماز شب، در حالى كه تو در سجده باشى، بگو كه: يَا خَيْرَ مَدْعُوٍّ. إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛ اى بهتر خوانده شده! و اى بهتر سؤال شده! و اى واسع تر كسى كه عطا كرده! و اى بهتر اميد داشته شده! روزى ده مرا، ووسعت ده بر مناز روزى خود، و سبب ساز از برايم روزى را از جانب خود. به درستى كه تو بر هر چيزى توانايى».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي دَاوُدَ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللّهِ، إِنِّي ذُو عِيَالٍ وَ عَلَيَّ دَيْنٌ، وَ قَدِ اشْتَدَّتْ حَالِي، فَعَلِّمْنِي دُعَاءً أَدْعُو اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ بِهِ لِيَرْزُقَنِي مَا أَقْضِي بِهِ دَيْنِي، وَ أَسْتَعِينُ بِهِ عَلى عِيَالِي.
فَقَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: يَا عَبْدَ اللّهِ، تَوَضَّأْ وَ أَسْبِغْ وُضُوءَكَ، ثُمَّ صَلِّ رَكْعَتَيْنِ تُتِمُّ الرُّكُوعَ وَ السُّجُودَ، ثُمَّ قُلْ: يَا مَاجِدُ، يَا وَاحِدُ، يَا كَرِيمُ، يَا دَائِمُ، أَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن احمد بن ابى داود، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مردى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد كه: يا رسول اللّه! به درستى كه من صاحب عيالم و قرضى دارم و حالم سخت شده. پس دعايى به من تعليم فرما كه به آن، خداى عز و جل را بخوانم تا به من روزى كند، آن چه را كه قرضم را به آن ادا كنم، و به آن بر عيالم يارى جويم. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: اى بنده خدا! وضو بساز و وضو را كامل گردان، بعد از آن دو ركعت نماز به جا آور كه ركوع و سجود را اتمام گردانى، بعد از آن بگو: يَا مَاجِدُ، يَا وَاحِدُ. وَأَسْتَعِينُ بِهِ عَلى عِيَالِي؛ اى بزرگوار! اى يگانه! اى صاحب كرم! رو مى آورم به سوى تو، به محمد، پيغمبر
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْمُكَارِي وَ غَيْرِهِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«عَلَّمَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله هذَا الدُّعَاءَ: يَا رَازِقَ الْمُقِلِّينَ، يَا رَاحِمَ الْمَسَاكِينِ، يَا وَلِيَّ الْمُؤْمِنِينَ، يَا ذَا الْقُوَّةِ الْمَتِينَ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ، وَ ارْزُقْنِي وَ عَافِنِي، وَ اكْفِنِي مَا أَهَمَّنِي».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن ابى عمير، از ابوسعيد مكارى و غير او، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله اين دعا را تعليم فرمود: يَا رَازِقَ الْمُقِلِّينَ، يَا رَاحِمَ الْمَسَاكِينِ، يَا وَلِيَّ الْمُؤْمِنِينَ، يَا ذَا الْقُوَّةِ الْمَتِينَ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَأَهْلِ بَيْتِهِ، وَارْزُقْنِي، وَعَافِنِي، وَاكْفِنِي مَا أَهَمَّنِي؛ اى روزى دهنده مال ضايع شدگان! و اى رحم كننده گدايان! و اى دوست مؤمنان! و اى صاحب توانايى استوار! صلوات فرست بر محمد و اهل بيت او، و روزى و عافيت ده مرا، و كفايت كن از من، آن چه در اندوه افكنده مرا».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُعَمَّرِ بْنِ خَلَادٍ، عَنْ أَبِي الْحَسَنِ عليه السلام، قَالَ: سَمِعْتُهُ يَقُولُ:«نَظَرَ أَبُو جَعْفَرٍ عليه السلام إِلى رَجُلٍ وَ هُوَ يَقُولُ: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مِنْ رِزْقِكَ الْحَلَالِ، فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عليه السلام: سَأَلْتَ قُوتَ النَّبِيِّينَ، قُلِ: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ رِزْقاً وَاسِعاً طَيِّباً مِنْ رِزْقِكَ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از معمّر بن خلّاد، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«امام محمد باقر عليه السلام به سوى مردى نظر فرمود كه مى گفت: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مِنْ رِزْقِكَ الْحَلَالِ؛ «خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را از روزى تو كه حلال است»، پس حضرت باقر عليه السلام فرمود كه: قوت و روزى پيغمبران را خواستى، بگو كه: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ رِزْقاً وَاسِعاً طَيِّباً مِنْ رِزْقِكَ؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را روزى فراخ پاكيزه را، از روزى تو».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ، قَالَ:
قُلْتُ لِلرِّضَا عليه السلام: جُعِلْتُ فِدَاكَ، ادْعُ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ أَنْ يَرْزُقَنِيَ الْحَلَالَ، فَقَالَ:«أَ تَدْرِي مَا الْحَلَالُ؟» قُلْتُ: الَّذِي عِنْدَنَا الْكَسْبُ الطَّيِّبُ، فَقَالَ: «كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عليهماالسلاميَقُولُ: الْحَلَالُ هُوَ قُوتُ الْمُصْطَفَيْنَ» ثُمَّ قَالَ: «قُلْ: أَسْأَلُكَ مِنْ رِزْقِكَ الْوَاسِعِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از احمد بن محمد بن ابى نصر كه گفت: به خدمت امام رضا عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم! خداى عز و جلرا بخوان و دعا كن، كه حلال را روزى من گرداند. حضرت فرمود:«آيا مى دانى كه حلال چيست؟» عرض كردم: به درستى كه آن چه در نزد ما است و به آن اعتقاد داريم، كسب طيّب و پاكيزه است. فرمود كه: «حضرت على بن الحسين عليهماالسلام مى فرمود كه: حلال، قوت برگزيدگان است. بعد از آن فرمود: بگو كه: أَسْأَلُكَ مِنْ رِزْقِكَ الْوَاسِعِ؛ سؤال مى كنم تو را از روزى تو كه وسعت داده شده».
عَنْهُ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنْ مُفَضَّلِ بْنِ مَزْيَدٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«قُلِ: اللّهُمَّ أَوْسِعْ عَلَيَّ فِي رِزْقِي، وَ امْدُدْ لِي فِي عُمُرِي، وَ اجْعَلْنِي مِمَّنْ تَنْتَصِرُ بِهِ لِدِينِكَ، وَ لَا تَسْتَبْدِلْ بِي غَيْرِي».
از او، از بعضى از اصحابش، از مفضّل بن مزيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«بگو: اللّهُمَّ أَوْسِعْ عَلَيَّ فِي رِزْقِي، وَامْدُدْ لِي فِي عُمُرِي، وَاجْعَلْنِي مِمَّنْ تَنْتَصِرُ بِهِ لِدِينِكَ، وَلَا تَسْتَبْدِلْ بِي غَيْرِي؛ خداوندا! وسعت ده بر من در روزى من، و بكش از برايم در عمر من، و بگردان مرا از كسانى كه انتقام مى كشى به او از براى دين خود، و بدل مكن به من غير مرا».
عَنْهُ، عَنْ أَبِي إِبْرَاهِيمَ عليه السلام دُعَاءٌ فِي الرِّزْقِ:«يَا أَللّهُ يَا أَللّهُ يَا أَللّهُ، أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مَنْ حَقُّهُ عَلَيْكَ عَظِيمٌ أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ أَنْ تَرْزُقَنِيَ الْعَمَلَ بِمَا عَلَّمْتَنِي مِنْ مَعْرِفَةِ حَقِّكَ، وَ أَنْ تَبْسُطَ عَلَيَّ مَا حَظَرْتَ مِنْ رِزْقِكَ».
از او، از امام موسى كاظم عليه السلام دعايى در باب روزى روايت است:«يَا أَللّهُ يَا ألَلّهُ يَا اللّهُ. وَأَنْ تَبْسُطَ عَلَيَّ مَا حَظَرْتَ مِنْ رِزْقِكَ؛ اى خدا! اى خدا! اى خدا! سؤال مى كنم تو را به حقّ كسى كه حقّش بر تو بزرگ است، كه صلوات فرستى بر محمد و آل محمد، و آنكه روزى كنى مرا، عمل كردن به آن چه تعليم داده اى به من از شناختن حقّ تو، و آنكه بگشايى بر من، آن چه را كه منع كرده اى از روزى خود».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْحَمِيدِ الْعَطَّارِ، عَنْ يُونُسَ بْنِ يَعْقُوبَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ:
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: إِنَّا قَدِ اسْتَبْطَأْنَا الرِّزْقَ، فَغَضِبَ، ثُمَّ قَالَ:«قُلِ: اللّهُمَّ إِنَّكَ تَكَفَّلْتَ بِرِزْقِي وَ رِزْقِ كُلِّ دَابَّةٍ، فَيَا خَيْرَ مَنْ دُعِيَ، وَ يَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَ يَا خَيْرَ مَنْ أَعْطى، وَ يَا أَفْضَلَ مُرْتَجًى، افْعَلْ بِي كَذَا وَ كَذَا».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از محمد بن عبدالحميد عطّار، از يونس بن يعقوب، از ابوبصير كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: ما روزى را كاهل شمرده ايم و دير به ما مى رسد؛ پس حضرت در خشم شد. بعد از آن فرمود كه:«بگو: اللّهُمَّ إِنَّكَ تَكَفَّلْتَ بِرِزْقِي وَرِزْقِ كُلِّ دَابَّةٍ، فَيَا خَيْرَ مَنْ دُعِيَ، وَيَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَيَا خَيْرَ مَنْ أَعْطى، وَيَا أَفْضَلَ مُرْتَجًى، افْعَلْ بِي كَذَا وَكَذَا؛ خداوندا! به درستى كه تو [خود را]پابند كرده اى به روزى من و روزى هر جنبنده اى. پس اى بهتر كسى كه خوانده شده! و اى بهتر كسى كه سؤال شده! و اى بهتر كسى كه عطا كرده! و اى بهتر اميد داشته شده! بكن به آن، چنين و چنين» ۱.
۱.و همين حديث، در همين باب [حديث دوم]، با اندك تغييرى گذشت. (مترجم)
أَبُو بَصِيرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عليهماالسلام يَدْعُو بِهذَا الدُّعَاءِ: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ حُسْنَ الْمَعِيشَةِ، مَعِيشَةً أَتَقَوّى بِهَا عَلى جَمِيعِ حَوَائِجِي، وَ أَتَوَصَّلُ بِهَا فِي الْحَيَاةِ إِلى آخِرَتِي مِنْ غَيْرِ أَنْ تُتْرِفَنِي فِيهَا فَأَطْغى، أَوْ تَقْتُرَ بِهَا عَلَيَّ فَأَشْقى، أَوْسِعْ عَلَيَّ مِنْ حَلَالِ رِزْقِكَ، وَ أَفِضْ عَلَيَّ مِنْ سَيْبِ فَضْلِكَ نِعْمَةً مِنْكَ سَابِغَةً، وَ عَطَاءً غَيْرَ مَمْنُونٍ، ثُمَّ لَا تَشْغَلْنِي عَنْ شُكْرِ نِعْمَتِكَ بِإِكْثَارٍ مِنْهَا تُلْهِينِي بَهْجَتُهُ، وَ تَفْتِنِّي زَهَرَاتُ زَهْوَتِهِ، وَ لَا بِإِقْلَالٍ عَلَيَّ مِنْهَا يَقْصُرُ بِعَمَلِي كَدُّهُ، وَ يَمْلَأُ
ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«على بن الحسين عليه السلام خدا را به اين دعا مى خواند: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ حُسْنَ الْمَعِيشَةِ. وَبَارِكْ لِي فِي أَهْلِي وَمَالِي؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم از تو خوبى زندگانى را، زندگانى كه نيرومند شوم به آن بر همه حاجت هاى من، و بپيوندم به آن در زندگى به سوى آخرت من، از غير آنكه نعمت دهى مرا در آن، پس از اندازه درگذرم، يا تنگ گيرى به آن بر من، پس بدبخت شوم. وسعت ده بر من از حلال روزى خود، و انعام كن بر من از سبب فضل خود، نعمتى از خود، كه تمام و كامل باشد، و بخششى غير بريده شده. پس مشغول مكن مرا از شكر نعمت خود، به بسيار كردن از آن، كه مشغول سازد مرا نيكويى آن، و در بلا افكند آرايش هاى منظر خوب و تازگى آن، و
۱.در بعضى از نسخ به جاى «وَافْضَلْ عَلَيّ»، «وَ أَفِضْ عَلَيَّ» واقع است، و آن امر است از افاضه به معنى ريزانيدن آب، و در بعضى به جاى «دَارالْحَيَوَان»، «دَارالْخُلُود» است؛ يعنى خانه جاويد، و در بعضى به جاى «وَأحْيِنِي فِي سترِكَ»: «وَأَخْبِئْنِى» واقع است؛ و آن امر است از اخباء. و در بعضى «أَجِنَّنِى» است؛ و آن امر است از اجنان. و هر دو به معنى پوشيدن و پنهان كردن است. (مترجم)