حدیث دربارهباب دعا از براى روزى

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: لَقَدِ اسْتَبْطَأْتُ الرِّزْقَ، فَغَضِبَ، ثُمَّ قَالَ لِي:«قُلِ: اللّهُمَّ إِنَّكَ تَكَفَّلْتَ بِرِزْقِي وَ رِزْقِ كُلِّ دَابَّةٍ يَا خَيْرَ مَدْعُوٍّ، وَ يَا خَيْرَ مَنْ أَعْطى، وَ يَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَ يَا أَفْضَلَ مُرْتَجًى، افْعَلْ بِي كَذَا وَ كَذَا».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از يونس، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: هر آينه روزى را كاهل شمرده ام و دير به من مى رسد؛ پس حضرت در خشم شد. بعد از آن به من فرمود كه:«بگو: اللّهُمَّ إِنَّكَ تَكَفَّلْتَ بِرِزْقِي وَرِزْقِ كُلِّ دَابَّةٍ يَا خَيْرَ مَدْعُوٍّ، وَيَا خَيْرَ مَنْ أَعْطى، وَيَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَيَا أَفْضَلَ مُرْتَجًى، افْعَلْ بِي كَذَا وَكَذَا؛ خداوندا! به درستى كه تو [خود را] پابند كرده اى ۱ به روزى من و روزى هر جنبنده. اى بهتر خوانده شده! و اى بهتر كسى كه عطا كرده! و اى بهتر كسى كه سؤال شده! و اى بهتر اميد داشته شده! بكن با من چنين و چنين» ۲.

۱.. نسخه خوشخوان نيست و معنا، به عهده گرفتن روزى است.

۲.به جاى «افْعَلْ بِي كَذَا وَكَذَا»، حاجت خود را ذكر كند و نام آن را ببرد. (مترجم)

کلیدواژه‌ها 6 کتاب دعا باب دعا از برای روزی

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن خالد و حسين بن سعيد، هر دو، از قاسم بن عروه، از ابوجميله، از معاويه بن عمّار روايت كرده اند كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم كه دعايى به جهت روزى به من تعليم فرمايد. پس دعايى به من تعليم فرمود، كه چيزى نديدم كه بيش از آن روزى را جلب كند. فرمود:«بگو كه: اللّهُمَّ ارْزُقْنِي مِنْ فَضْلِكَ الْوَاسِعِ. وَمِنْ عَطِيَّتِكَ أَسْأَلُ، وَمِنْ يَدِكَ الْمَلْأى أَسْأَلُ؛ خداوندا! روزى كن مرا از فضل خود و احاطه كننده و حلال پاكيزه، روزى فراخ، حلال، پاكيزه اى را، كه كافى و بس باشد از براى دنيا و آخرت. ريختنى بعد از ريختنى، سازگار، خوش گوار، از غير رنج، و نه منّتى از يكى از آفريدگانت، مگر گشادى از فضل تو كه احاطه كننده است. پس به درستى كه تو گفتى كه: سؤال كنيد خدا را از فضلش. پس از فضل تو سؤال مى كنم، و از بخشش تو سؤال مى كنم، و از دست تو كه پُر است سؤال مى كنم».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از اسماعيل بن عبدالخالق روايت كرده است كه گفت: مردى از اصحاب پيغمبر صلى الله عليه و آله، دير وقتى شد كه به خدمت آن حضرت نيامد، بعد از آن به خدمتش آمد. رسول خدا صلى الله عليه و آله به او فرمود كه:«چه چيز باعث كاهلى تو از ما شد؟ و چرا دير به نزد ما آمدى؟» عرض كرد: بيمارى و پريشانى. حضرت به او فرمود: «آيا نمى خواهى كه دعايى به تو تعليم كنم كه خدا بيمارى و پريشانى را از تو ببرد؟» عرض كرد: بلى! يا رسول اللّه! مى خواهم. فرمود: «بگو كه: لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَا بِاللّهِ. وَكَبِّرْهُ تَكْبِيراً؛ نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خداى بلندمرتبه بزرگ. توكل كردم بر زنده اى كه نمى ميرد، و ستايش مر خدايى را است كه فرا نگرفته فرزندى را، و نبود او را شريكى در پادشاهى، و نبود او را اختياردارى از روى خوارى، و تعظيم كن او را، تعظيم كردنى». اسماعيل گفت: پس آن مرد درنگ نكرد كه به سوى پيغمبر صلى الله عليه و آله برگشت و عرض كرد كه: يا رسول اللّه! به حقيقت كه خدا بيمارى و پريشانى را از من برد.

على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمر يمانى، از زيد شحّام، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«در باب طلب روزى، در نماز واجبى دعا كن و حال آنكه تو در سجده باشى: يَا خَيْرَ الْمَسْؤُلِينَ، وَيَا خَيْرَ الْمُعْطِينَ، ارْزُقْنِي وَارْزُقْ عِيَالِي مِنْ فَضْلِكَ الْوَاسِعِ؛ فَإِنَّكَ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ؛ اى بهترين سؤال شدگان! و اى بهترين بخشايندگان! روزى ده مرا و روزى ده عيال مرا از فضل خود؛ پس به درستى كه تو صاحب فضل بزرگى».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از محمد بن خالد، از قاسم بن عروه، از ابوجميله، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام از احتياج شكايت كردم، و از او سؤال نمودم كه دعايى در باب روزى به من تعليم فرمايد؛ پس دعايى به من تعليم فرمود، كه از آن زمان كه به آن دعا كرده ام و آن را خوانده ام، محتاج نشده ام. فرمود كه:«در نماز شب، در حالى كه تو در سجده باشى، بگو كه: يَا خَيْرَ مَدْعُوٍّ. إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛ اى بهتر خوانده شده! و اى بهتر سؤال شده! و اى واسع تر كسى كه عطا كرده! و اى بهتر اميد داشته شده! روزى ده مرا، ووسعت ده بر مناز روزى خود، و سبب ساز از برايم روزى را از جانب خود. به درستى كه تو بر هر چيزى توانايى».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن احمد بن ابى داود، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مردى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد كه: يا رسول اللّه! به درستى كه من صاحب عيالم و قرضى دارم و حالم سخت شده. پس دعايى به من تعليم فرما كه به آن، خداى عز و جل را بخوانم تا به من روزى كند، آن چه را كه قرضم را به آن ادا كنم، و به آن بر عيالم يارى جويم. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: اى بنده خدا! وضو بساز و وضو را كامل گردان، بعد از آن دو ركعت نماز به جا آور كه ركوع و سجود را اتمام گردانى، بعد از آن بگو: يَا مَاجِدُ، يَا وَاحِدُ. وَأَسْتَعِينُ بِهِ عَلى عِيَالِي؛ اى بزرگوار! اى يگانه! اى صاحب كرم! رو مى آورم به سوى تو، به محمد، پيغمبر تو، كه پيغمبر رحمت است، صلوات فرستد خدا بر او و آل او. اى محمد! اى فرستاده خدا! به درستى كه من رو مى آورم به سوى خدا، كه پروردگار تو و پروردگار من و پروردگار هر چيزى است، كه صلوات فرستد بر محمد و اهل بيت او، و سؤال مى كنم تو را بخششى از بخشش هاى تو، و گشادنى آسان، و روزى فراخ، كه فراهم آورم به آن پراكنده خود را، وادا كنم به آن قرض خود را، و يارى جويم به آن بر عيال خود».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن ابى عمير، از ابوسعيد مكارى و غير او، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله اين دعا را تعليم فرمود: يَا رَازِقَ الْمُقِلِّينَ، يَا رَاحِمَ الْمَسَاكِينِ، يَا وَلِيَّ الْمُؤْمِنِينَ، يَا ذَا الْقُوَّةِ الْمَتِينَ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَأَهْلِ بَيْتِهِ، وَارْزُقْنِي، وَعَافِنِي، وَاكْفِنِي مَا أَهَمَّنِي؛ اى روزى دهنده مال ضايع شدگان! و اى رحم كننده گدايان! و اى دوست مؤمنان! و اى صاحب توانايى استوار! صلوات فرست بر محمد و اهل بيت او، و روزى و عافيت ده مرا، و كفايت كن از من، آن چه در اندوه افكنده مرا».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از معمّر بن خلّاد، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«امام محمد باقر عليه السلام به سوى مردى نظر فرمود كه مى گفت: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مِنْ رِزْقِكَ الْحَلَالِ؛ «خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را از روزى تو كه حلال است»، پس حضرت باقر عليه السلام فرمود كه: قوت و روزى پيغمبران را خواستى، بگو كه: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ رِزْقاً وَاسِعاً طَيِّباً مِنْ رِزْقِكَ؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را روزى فراخ پاكيزه را، از روزى تو».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از احمد بن محمد بن ابى نصر كه گفت: به خدمت امام رضا عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم! خداى عز و جلرا بخوان و دعا كن، كه حلال را روزى من گرداند. حضرت فرمود:«آيا مى دانى كه حلال چيست؟» عرض كردم: به درستى كه آن چه در نزد ما است و به آن اعتقاد داريم، كسب طيّب و پاكيزه است. فرمود كه: «حضرت على بن الحسين عليهماالسلام مى فرمود كه: حلال، قوت برگزيدگان است. بعد از آن فرمود: بگو كه: أَسْأَلُكَ مِنْ رِزْقِكَ الْوَاسِعِ؛ سؤال مى كنم تو را از روزى تو كه وسعت داده شده».