حدیث دربارهباب دعا از براى روزى

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از محمد بن عبدالحميد عطّار، از يونس بن يعقوب، از ابوبصير كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: ما روزى را كاهل شمرده ايم و دير به ما مى رسد؛ پس حضرت در خشم شد. بعد از آن فرمود كه:«بگو: اللّهُمَّ إِنَّكَ تَكَفَّلْتَ بِرِزْقِي وَرِزْقِ كُلِّ دَابَّةٍ، فَيَا خَيْرَ مَنْ دُعِيَ، وَيَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَيَا خَيْرَ مَنْ أَعْطى، وَيَا أَفْضَلَ مُرْتَجًى، افْعَلْ بِي كَذَا وَكَذَا؛ خداوندا! به درستى كه تو [خود را]پابند كرده اى به روزى من و روزى هر جنبنده اى. پس اى بهتر كسى كه خوانده شده! و اى بهتر كسى كه سؤال شده! و اى بهتر كسى كه عطا كرده! و اى بهتر اميد داشته شده! بكن به آن، چنين و چنين» ۱.